In tijden van Corona gaat veel nieuws verloren. Het valt te betwijfelen of de dood van twee muzikanten van Grup Yorum ook in andere tijden onze krantenkolommen zou hebben gehaald. Voor mij is het groot nieuws, triest nieuws. Ik heb mateloze bewondering voor de leden van de groep – opgericht 1985 – die zich lieten inspireren op de sociaal geëngageerde Latijns-Amerikaanse Nueva Canción. In tal van nummers bezong Grup Yorum niet alleen de liefde en de liefde voor het vrije leven, maar oefenden ze ook kritiek uit op de autoritaire regimes die in Turkije al decennialang de plak zwaaien. Ze zongen tegen het kapitalisme, het fascisme en voor solidariteit. Het kwam hen duur te staan. Grup Yorum schrok er niet voor terug om begin jaren ’90 als een van de eerste groepen Koerdische nummers uit te brengen, wat steevast als een daad van terrorisme werd weggezet.
Midden 2019 begonnen een paar leden aan een hongerstaking. Hoewel ze enkele maanden later werden vrijgelaten zetten ze hun hongerstaling voort uit protest tegen de repressie. Ze eisten dat ze vrij konden optreden en dat andere groepsleden werden vrijgelaten. De Koerdische zangeres Helin Bölek stierf op 3 april op de 288ste dag van haar hongerstaking. İbrahim Gökçek, de bassist, overleed op 7 mei, na 323 dagen hongerstaking. “Liefhebben betekent vechten” zoals ze in Sevda Türküsü zingen.
