Hoe sterk is de Thaise Drievinger-protestbeweging?

Kan de opkomst van de door jongeren geleide ‘Ratsadon’-beweging tot veranderingen in de Thaise politiek leiden? Premier generaal Prayuth Chan-ocha wordt nu geconfronteerd met een aanhoudende dreiging nu de groep velen, vooral jongeren, blijft mobiliseren tegen de regering. Ze hebben ook traditionele taboes doorbroken door nieuwe gesprekken over de monarchie te openen en vorm te geven aan het publieke discours om veel conservatieve opvattingen in de Thaise samenleving ter discussie te stellen. Hun voornaamste drie eisen zijn: Ten eerste willen ze dat de staatsgreepleider die tot premier is gekozen, Prayuth, aftreedt. Ten tweede willen ze de grondwet wijzigen, die tijdens het militaire bewind van Prayuth is geschreven door een door het leger aangestelde commissie. Ten derde willen ze de monarchie hervormen, en artikel 112 uit het Wetboek van Strafrecht, dat bekend staat als de majesteitsschenniswet of lese majeste.
Volgens Tamara Loos, hoogleraar geschiedenis en Thaise studies aan de Cornell University, gaat de Ratsadon-beweging niet alleen over de monarchie, maar eerder over “een enorme culturele verschuiving” weg van totale onderwerping aan de gevestigde machten. Jongeren stellen degenen in een machtspositie, van staatsautoriteiten tot ouders en leraren, in vraag. Buitenstaanders zien parallellen met de ‘roaring sixties‘ in de VS en West-Europa.

Aanhangers van de Ratsadon-groep geloven dat Thailand ten goede kan veranderen. Ze willen de sociale structuur opschudden om de macht te decentraliseren, ongelijkheid te verminderen en meer kansen te creëren voor gewone Thais. Ratsadon, wat ‘gewone mensen’ betekent in de Thaise taal, wordt geleid door jonge Thais – twintigers en dertigers of zelfs jonger. Hun logo zijn de opgeheven drie-vingers uit de Hunger Games. Hetzelfde symbool dat ook de oppositie in Hong Kong en Myanmar gebruikt.

Maanden van straatprotesten en oproepen tot hervormingen werden gezien als een daad van verzet tegen het oude establishment in Thailand. Ze volgden een belangrijke politieke ontwikkeling, toen de progressieve Future Forward Party in februari 2020 werd opgeheven. Future Forward, opgericht in 2018, werd populair onder jonge kiezers. Het nam een kritische houding aan tegen het leger, monopolies en de huidige grondwet van 2017, die werd geschreven tijdens het militaire bewind van Prayuth. De partij werd derde bij de algemene verkiezingen van 2019 met ongeveer 6,3 miljoen stemmen voordat ze op 21 februari 2020 door het Grondwettelijk Hof werd ontbonden wegens het overtreden van ‘kieswetten’ die nog steeds ter discussie staan. Zelfs de Amerikaanse ambassade in Bangkok veroordeelde de ban.

Zodoende lijkt de gevestigde orde grotendeels intact, dankzij de dikke laag nepotisme en corruptie die ingebakken zit in het Thaise systeem. Premier Prayuth is nog steeds aan de macht, aangezien oproepen van de oppositie aan de voormalige juntaleider om af te treden onbeantwoord bleven. Ondertussen zijn de pogingen om de grondwet als gevolg van de staatsgreep van 2014 te wijzigen, ook gestrand, vastgelopen in een impasse in een parlement dat vol zit met de bondgenoten van Prayuth.

De aanhoudende protesten resulteerden in rechtszaken. Meer dan 750 demonstranten zijn beschuldigd van misdaden variërend van het veroorzaken van onrust tot opruiing. Onder hen zijn een recordaantal van 113 beschuldigd van de beruchte majesteitswet, volgens de Thai Lawyers for Human Rights. De International Federation for Human Rights (FIDH) en Thai Lawyers for Human Rights (TLHR) roepen de Thaise autoriteiten op om de juridische vervolging van personen die hun recht op vrijheid van meningsuiting uitoefenen stop te zetten, en artikel 112 te wijzigen om het in overeenstemming te brengen met de mensenrechten verplichtingen van Thailand uit hoofde van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 1966.

Maar de publieke druk op de regering neemt toe. De recente golf van COVID-19-uitbraken heeft geleid tot een nieuwe golf van anti-regeringsprotesten waarbij oudere politieke groeperingen zich hebben aangesloten. Zelfs enkele voormalige bondgenoten van Prayuth. Slechts 6% van de Thaise bevolking van meer dan 70 miljoen mensen is volledig gevaccineerd en het grootste deel van het land, inclusief Bangkok, is afgesloten met een avondklok. Bijeenkomsten van meer dan vijf personen zijn momenteel verboden. De Nikkei COVID-19 Recovery Index rangschikt aan het einde van elke maand meer dan 120 landen en regio’s op het gebied van infectiebeheer, de uitrol van vaccins en sociale mobiliteit. Thailand staat als laatste vermeld in de huidige lijst.

De Prayuth-regering voelt de hete adem van volkswoede en poogt een uitweg te vinden. Als we een gelekt regeringsdocument mogen geloven, willen premier Prayuth Chan-ocha en minister van Volksgezondheid Anutin Charnvirakul vrijgesteld worden van elke toekomstige vervolging voor het fiasco van de COVID-19 campagnes.
Bovendien werd de Prayuth-regering recent door de burgerlijke rechtbank berispt voor een poging tot mediacensuur. Het Hof zei dat het bevel ongrondwettelijk was en de bevoegdheden van de regering overschreed. Het is dubbelzinnig en vatbaar voor een brede interpretatie, waardoor de media “onzeker” zijn over het uiten van meningen, wat resulteert in een overbodige en onnodige beroving van de rechten en vrijheden van het volk. Het bevel bevatte ook geen richtlijnen over hoe officieren hun taken moesten uitvoeren. Daarom diende Prayuth het bevel, dat de vrijheid van meningsuiting beperkt op grond van artikel 9 van het nooddecreet, op te schorten. Atiya Achakulwisut, columniste bij de Bangkok Post, merkt op dat “de overheid de indruk geeft met de rug tegen de muur te staan. De lockdown heeft geen zichtbaar positief effect. Het aantal besmettingen en dodelijke slachtoffers neemt nog steeds toe. Vaccins zijn slechts sporadisch beschikbaar. Ziekenhuizen hebben het moeilijk met patiënten die in gangen liggen… Maken deze verhalen, waarvan de feiten hier onder haar toezicht plaatsvinden, de regering bang? Waar is ze bang voor? De ‘angstaanjagende’ inhoud of de meerdere mislukkingen die ze lijken te hebben gegenereerd?”

Anderzijds worden anderen in stelling gebracht, zoals ‘Captain’ Thamanat, de snel opklimmende voor heroinesmokkel veroordeelde Secretaris-Generaal van de militaire Palang Pracharath Party die blijkbaar door machtige belangen een hand boven het hoofd gehouden wordt.

Wat betekent dit nu voor de anti-regeringsbeweging? Hoe zullen alle groepen hun verschillen met elkaar verzoenen en hoeveel van een bedreiging vormen ze nu voor de regering? Politiek commentator Voranai Vanijaka zet de verschillen nog eens op een rijtje: Royalisten zijn bang om de Move Forward Party en de Progressive Movement te steunen om generaal Prayuth te verwijderen, omdat dan ook de monarchie onder vuur komt. Mensen willen ook Pheu Thai niet steunen vanwege de schaduw van Thaksin Shinawatra en de geschiedenis van de roodhemden. De Re-solution Movement probeert de hervorming van de grondwet en de door de junta benoemde 250 senatoren weer centraal te stellen. Maar, zo stelt Voranai, op dit moment lijken wij genoegen te hebben genomen met ‘sociale-media-therapiesessies’ om onze frustraties los te ventileren.
“We posten hele gemene dingen over General Prayuth met hele gemene hashtags. Dan posten we heel gemene dingen over elkaar. We gaan dan naar bed in de overtuiging dat we ons steentje hebben bijgedragen aan de democratie, vooral als we veel ‘like’-kliks en shares krijgen.
Blijf het Prayuth-regime bekritiseren en veroordelen, het is niet alleen ons democratisch recht, maar het is ook een democratische plicht van de gewetensvolle burger. Maar begrijp dat zolang wij, de gewone mensen, onze haat jegens elkaar niet kunnen overwinnen en de barrière niet kunnen overschrijden, zolang we geen verenigende acteur/factor kunnen vinden, generaal Prayuth minstens vier jaar, zo niet nog meer jaren, zal blijven giechelen”.

De aanvankelijk vreedzame en ludieke demonstraties zijn echter steeds grimmiger en gewelddadiger geworden.
“Thais zijn het zat om dezelfde generaal (en zijn trawanten) aan de macht te zien te midden van een aanhoudende economische malaise”, merkt Paul Chambers op, een politiek analist en docent aan de Thaise Naresuan University. “Nu de stem van het volk steeds meer het zwijgen wordt opgelegd in het parlement, zullen meer mensen de straat op gaan om hun stem te laten horen”, zei Chambers. “Ze onderdrukken kan slechts tijdelijk zijn”, voegde hij eraan toe. “Thaise elites zullen uiteindelijk concessies moeten doen aan hervormers. De vraag is alleen wanneer.”

De Foreign Correspondents’ Club of Thailand (FCCT) organiseerde op 11 augustus een interessante online discussie (https://fb.watch/7jAnI8LyGd/) over dit onderwerp met volgende sprekers: Akkarasorn “Ang-Ang” Opilan, jeugdactivist, Tanat “Nat” Thanakitamnuay, een voormalige activist van het People’s Democratic Reform Committee (PDRC) die nu protesteert tegen Prayuth, Sirikan “June” Charoensiri, een advocaat van de Thai Lawyers for Human Rights, en Kanokrat Lertchoosakul, assistent-professor politieke wetenschappen, aan Chulalongkorn University. Moderator was Panu Wongcha-um, senior correspondent voor Reuters en FCCT-president. Alle bovengenoemde thema’s kwamen aan bod. Vooral de jonge 17-jarige ‘Ang-Ang’ maakte indruk met haar intelligente analyse van het jongerenprotest. Kijken!

(Visited 845 times, 1 visits today)
Deel dit artikel

Visited 738 Times, 1 Visit today

Tags :
Over Jan Servaes

Jan Servaes (PhD) was UNESCO-leerstoelhouder voor 'Communicatie voor duurzame sociale verandering' aan de Universiteit van Massachusetts, VSA. Hij heeft internationale communicatie en communicatie voor sociale verandering gedoceerd in Australië, België, China, Hong Kong, de Verenigde Staten, Nederland en Thailand, naast verschillende opdrachten aan ongeveer 120 universiteiten in 55 landen. Hij staat bekend om zijn ‘multipliciteitsparadigma’ in ‘Communication for Development. One World, Multiple Cultures ” (1999).
Servaes was hoofdredacteur van het Elsevier-tijdschrift "Telematics and Informatics: An Interdisciplinary Journal on the Social Impacts of New Technologies." Hij is de hoofdredacteur van het 'Handbook of Communication for Development and Social Change' (2020) en co-editor van de Palgrave Handbook of Sustainable Development and International Communication (2021)

zie ook