Het NAVO-vazallenkoor met Rasmussen als voorzanger en Obama als dirigent drijft de confrontatiekoers met Rusland op. De grote westerse media worden ingeschakeld om de versluierde oorlogspropaganda mede gestalte te geven. “Rusland voert oorlog tegen Oekraïne”. Met deze slagzin opende NAVO secretaris Rasmussen de persconferentie van de topontmoeting samen met Petro Porosjenko de president van de Oekraïne. ‘Russische militairen en tanks vallen de Oekraïense soldaten aan’, beweert Rasmussen zonder dat hij een concreet bewijs op tafel kan leggen.
Bewapening en afschrikking
Rusland dringt nochtans aan om een oplossing te onderhandelen tussen de putschisten-machthebbers in Kiev en de vertegenwoordigers van de Russisch sprekende bevolking om vrede tot stand te brengen en een democratische oplossing uit te werken. Voor de afscheid nemende Rasmussen is de Oekraïense crisis vooral een uitstekende gelegenheid om de alliantie aan te porren om meer geld te besteden voor de bewapening en het effectief ontplooien van een interventiestrijdmacht.
Hij beklemtoonde in scherpe bewoordingen dat elke gebeurtenis in Oekraïne implicaties heeft voor de veiligheid en stabiliteit van het hele Euro-Atlantisch gebied. Met deze woorden wilde hij Rusland portretteren als een wreedaardige vijand. In plaats van de crisissituatie te de-escaleren heeft deze NAVO-top ze nog verscherpt. Al deze uitlatingen van Rasmussen lijken op een sollicitatiegesprek bij de wapenlobby en wapenproducenten, nu hij de NAVO verlaat.
Interventiestrijdmacht
De putschisten in Kiev wilden het lidmaatschap van de NAVO terwijl ze tevens naar interventie schreeuwden; daar is niets van in huis gekomen. Hun vraag naar interventie is niets anders dan pure wanhoop van een failliete staat. De oligarchen in Kiev hebben een gevoel van angst en onveiligheid nodig om hun heerschappij te legitimeren en om de aandacht van de sociale problemen af te leiden. NAVO- en EU-hulp is daarbij dan meer dan welkom.
Toch heeft de NAVO besluiten genomen die een verder opdrijving van het conflict inhouden. Als onderdeel van de NAVO Response Force zal er snelle-interventie-eenheid van 3000 tot 5000 militairen opgericht worden die in enkele dagen ingezet kan worden. De militairen van dit speerpunt zullen waar ze ingezet worden dan met het adequate en moderne wapentuig uitgerust worden datvooraf in deze landen al is opgeslagen.
In de Oost-Europese lidstaten zal de militaire aanwezigheid van de NAVO versterkt worden. In Polen en Roemenië zullen nieuwe militaire steunpunten gevestigd worden, het hoofdkwartier in Stettin zal versterkt worden. Ook zal de NAVO regelmatige militair manoeuvres in de Oost-Europese lidstaten plannen, bewakingsvluchten in het luchtruim opdrijven met jachtvliegtuigen van de West-Europese lidstaten die nu al actief zijn in het Baltisch gebied.
De besluiten van de NAVO top zullen een nieuwe wapenwedloop met zich mee brengen. Rasmussen wil permanent meer oorlogsmateriaal ter beschikking hebben: “Vandaag willen we veiligstellen dat we de juiste kracht, de juiste adequate uitrusting op de juiste plaats hebben zolang dat nodig is ”. Hij herhaalde en herhaalde de noodzaak en verplichting om de inkrimping van de defensie-uitgaven in de lidstaten te stoppen. Tegelijkertijd wil hij ook de mogelijkheid voor uitbreiding van de NAVO openhouden. Concrete afspraken of standpunten en beslissingen zijn hierover niet genomen, maar het werd toch meermaals onderstreept, onder ander door de VS president Obama ,”dat de deur opblijft”.
De stemmen in de schoot van de NAVO over de opheffing van de NAVO-Rusland Act van 1997 worden alsmaar luider. Dat document formaliseerde na het einde van de koude oorlog de normalisering van de betrekkingen tussen de toen vermeende vijanden. Het mag en moet volgens de Poolse defensieminister, Tomasz Siemoniak, in een vraaggesprek met de Duitse krant “ die Welt”, de NAVO niet hinderen om in Oost-Europa te handelen. De bondgenoten moeten kunnen doen wat ze nodig achten.
Bewapenen voor vrede
Het is alarmerend hoe de NAVO besluiten in het westerse medialandschap worden bekeken en gepropageerd. Terwijl Rusland als het rijk van het kwaad wordt gestileerd, gedreven door machtswellust en een expansionistische politiek, ontbreekt het volledig aan kritische opmerkingen tegenover het westers bondgenootschap.
De rol van de VS, EU en NAVO in de escalatie in de oorlog tegen Afghanistan, Irak, Libië Syrië en in Afrika werd door hen ook altijd afgeschilderd als humanitair. ‘Wij’ zijn neutrale bemiddelaars, externe weldoeners zonder eigen belang. Dat is ook de retoriek die ze verkondigen in de Oekraïense crisis: zonder eigen belang wil het Westen met zijn optreden de soevereiniteit van het land vrijwaren. In deze optiek is het alleen Rusland dat zoekt naar uitbreiding van geografische invloed. De annexatie van de Krim en het verborgen optreden van Moskou in het oosten van het land, dwingt de westerse alliantie om de rijen te sluiten, aldus Nikolas Buse in de Duitse krant FAZ. Volgens deze journalist is de enige garantie voor vrede, afschrikking. Deze moet volgens hem ook materieel onderbouwd worden. Dus moet Europa opnieuw over een verhoging van de militaire uitgaven nadenken.
Bewapening voor vermeende bedreiging van de vrede, is het credo dat het NAVO-koor en onze main stream media ons aanbevelen. Hierdoor stellen ze zich achter de uitlatingen van de havik Rasmussen die aandringt dat de defensie-uitgaven van de lidstaten moeten stijgen. Economische crisis, sociale crisis, klimaatcrisis, zal hun worst wezen.
Ook zijn er commentaren in sommige kranten om het nucleair wapenpotentieel van de alliantie te verhogen. De nieuwe situatie van de Oekraïense crisis vereist dat de alliantie het niet alleen bij conventionele bewapening kan laten, heet het in die kringen. Bij een geloofwaardige afschrikking behoren ook kernwapens. Deze redenering kan men ook in Bild Zeitung lezen. “Het door Rusland aangewakkerd gewelddadig conflict in Oost-Oekraïne, en de angst van de Oost-Europese NAVO landen voor een gewelddadige annexatie, dwingen de westerse militaire alliantie om haar strategie te heroverwegen.” Dat alles gaat gepaard met een ode aan het NAVO-bondgenootschap dat oorlogen heeft verhinderd en de vrede verdedigt. Over de door de VS, NAVO geschapen puinhopen met hun kruistochten in Afghanistan, Irak, Libië wordt in de lofzang gezwegen. Voor deze commentaarschrijvers moet de NAVO bewijzen dat ze niet alleen een politiek maar ook een sterk militair bondgenootschap is. Voor hen is afschrikking en vernietiging het middel om de aanstormende Russen tegen te houden en Europa krachtdadig te verdedigen. Een betere oorlogspropaganda is niet voor te stellen.
Obama, Hillary Clinton, Kerry, het Pentagon, dromen van een NAVO als nuttig instrument om het mondiale gebeuren te controleren en in hun greep te houden. Maar een oorlogszuchtige politiek is niet gemakkelijk te verkopen aan de publieke opinie, daarom moet het handig verpakt worden als ‘Responsibility to Protect’.< /span>
De westerse militaire alliantie is het gewapend instrument van het rijk van de chaos.
Bronnen:
Aufrustung und Abschreckung – Thoma Eipeldauer – www.hintergrund.de
NATO is desperate for War – Pepe Escobar
De chocolade tsaar Poroschenko en de heerschappij van de oligarchen in de Oekraïne –
Fred Schmid: ISW-Information
