Volgens deze regering is er vanaf 2019 opnieuw een grote budgettaire marge. Het aandeel van de personeelskosten moet sterk omlaag, van 78,5% nu naar 48,3% in 2030 voor een contingent van 25.000 manschappen. De militaire investeringen zullen stijgen van 5% nu, naar 25,8% in 2030. Dat is alvast goed nieuws voor de defensie-industrie.
Er staan heel wat zaken op het verlanglijstje van defensieminister Vandeput die weinig realistisch ogen. In het Kerstakkoord van eind 2015 was al beslist dat de regering 34 nieuwe gevechtsvliegtuigen wil aankopen. Daarvoor voorziet de regering 3,592 miljard euro. Dat bedrag is een veel te lage schatting want dat zou omgerekend op 105 miljoen euro uitkomen per exemplaar. Volgens de buitenlandse voorbeelden is er geen van de vijf types gevechtsvliegtuigen voor dat bedrag – zeker gezien de prijsevolutie op termijn – beschikbaar. Dat geldt zeker niet voor de F35, die de voorkeur wegdraagt van Defensie, maar die makkelijk tot 150 miljoen euro per stuk kan oplopen als we de Nederlandse aankoop van 37 gevechtsvliegtuigen extrapoleren naar de Belgische situatie.
Verrassend is het budget dat de regering voorziet voor de aankoop van ‘eventueel’ een raketdefensiesysteem: 588 miljoen euro. Het gaat om een batterij met 6 lanceerinstallaties, type patriot. Andere slokoppen vormen de aanschaf van verkenningsdrones (550 miljoen euro), tankervliegtuig en strategisch transport (300 miljoen euro), de investeringen in artillerie, gevechtsgenie en andere logistiek voor de landcomponent (1,9 miljard), fregatten en fregathelikopters (meer dan 1 miljard euro), mijnenbestrijding (932 miljoen euro).
Het gaat met andere woorden over een megalomaan plan, waarvoor de voorziene budgetten, zeker voor de gevechtsvliegtuigen, zwaar worden onderschat en dat alleen maar kan gerealiseerd worden door overheidsmiddelen van andere departementen weg te pompen.
