John Bercow is misschien wel de bekendste Speaker die het Lagerhuis in Londen ooit heeft gezien. Wie kent er nu niet het wereldberoemde ‘Orderrrr’, waarmee hij de gemoederen in de Brexit-debatten trachtte te bedaren? Zijn autobiografie ‘Unspeakable’ werpt alvast een nieuw licht op zijn levensloopbaan en carrière als politicus en als Mr. Speaker.
Veelbesproken. Dat is het minste dat je kan zeggen over John Bercows opmerkelijke loopbaan. De man begon zijn politieke carrière als jonge Conservatief en aanhanger van de antimigratiegroep Monday Club. Die extreemrechtse positie alleen al is belangwekkend, want aan de vooravond van zijn benoeming als Speaker werd hij beschouwd als de meest linksgeoriënteerde in de Tory-gelederen.
In 2009 werd hij uiteindelijk verkozen tot Mr Speaker, en dat was meteen het begin voor tien morsige jaren. Bercow voerde heel wat moderniseringen door, was een voorvechter van de backbenchers (en gaf hen dan ook vaak extra spreektijd in het parlement), maar botste ook regelmatig met vooraanstaande figuren binnen zijn voormalige partij en kreeg beschuldigingen van pesterijen op zijn bord (die hij overigens erg beknopt en onvoldoende aanpakt in zijn boek). Bercows persoon was en is dus heel ambigu, en zijn boek is daarin niet anders.
Zo is ‘Unspeakable’ zonder meer interessant en vlot, een boek dat mensen met een gezonde interesse in de Britse politiek zeker zal kunnen bekoren. Bercows overtuigingsevolutie en zijn visie op belangrijke politieke sleutelmomenten bieden leuke perspectieven op en inzichten in een leven dat in teken stond (en staat) van de politiek.
Toch is de autobiografie te weinig zelf-reflexief en te vaak agressief en aanvallend. ‘Unspeakable’ loopt enerzijds over van zelfverheerlijkingen en aanprijzingen van Labour-leden en richt anderzijds donderende kritiek aan het adres van verschillende Tories. Jammer. Bercow had namelijk de mogelijkheid om mensen met dit boek het hele Mr Speaker-gebeuren te laten beleven als waren ze een vlieg aan de muur, maar komt dus niet veel verder dan een uiteenzetting van zijn favoriete en minst favoriete parlementsleden.
Desalniettemin blijft het boek een treffende belichaming van een bijzonder interessant persoon. Het weerspiegelt de ambitie, doortastendheid en directheid die je ook kan terugvinden in zijn talrijke speeches, lezingen, interviews en parlementsvideo’s. Boeiende lectuur dus, maar toch vooral gericht naar zijn supporters waardoor het een beetje preken voor eigen kerk blijft. Een gemiste kans.
