In Gaza duurt de oorlog onverdroten voort. Het Palestijnse dodental in de Strook is volgens de officiële cijfers (van Hamas dus, cijfers die doorgaans geloofwaardig zijn bevonden) de 25.000 doden nu al ruim te boven gegaan. De stad Khan Younis is omsingeld en wordt aangevallen, onder meer met tanks die op schuilplaatsen en ziekenhuizen schieten, waar duizenden mensen op de vlucht een schuilplaats hebben gezocht. Ook de IDF, de Israeli Defense Force, heeft verliezen, maar beduidend minder. Verderop daarover een weinig meer.
Ook op de Palestijnse Westoever gaat de etnische zuivering zijn gangetje, met een merkbare verheviging van de acties. Luchtmacht wordt nu ingezet tegen zogenaamde “terroristen” in de kampen van bijvoorbeeld Jenin, het leger voert quasi dagelijks raids uit in Palestijnse agglomeraties, al dan niet ter ondersteuning van de kolonistenpogroms die de boeren van hun veld, de bewoners uit hun huizen verjagen om die zelf te bezetten. De moedige Haaretz-reporter Gideon Levy schreef al dat Israel uit is om een derde Intifada te doen losbarsten in de Westoever. Impliciet: als dat gebeurt kunnen ze dààr ook volop met tanks naartoe.
Volgens de Israëlische militaire en regeringsberichtgeving gaat alles goed, Israël is in de oorlog aan de winnende hand, en het uiteindelijke doel blijft de totale vernietiging en uitroeiing van Hamas en de overname van heel Palestina door Israël. Nooit, verklaarde premier Benyamin Netanyahu vorige week, zal hij, zal Israël, akkoord gaan met het bestaan van een onafhankelijke Palestijnse staat, hoe die er ook uit moge zien.
Twee staten?
Ondertussen duurt die oorlog met drie maanden al veel te lang, waarschijnlijk langer dan de Israëlische regering hem geraamd had, en is hij de hele tijd andere landen in het conflict aan het betrekken, wat maakt dat hij een toch al ongemakkelijke internationale gemeenschap (waar Israël toch de steun van moet hebben), zenuwachtig zoniet bang maakt. Om van de beurzen niet te spreken, die niet op Gaza reageren maar op de crisis in de Rode Zee.
Het is tegen die achtergrond dat men plannen en initiatieven voor Palestina op tafel ziet komen — geen gedetailleerde voorstellen, nog lang niet, om de oorlog te beëindigen of hem voorlopig te stoppen naar keuze, en een perspectief te bieden voor de richting waar het met Palestina naartoe moet. In deze fase lijken die vooral over een variant van de Twee Staten Regeling te gaan, de nog steeds officiële politiek van de zogenaamde internationale gemeenschap, waar VS-president Joe Biden de laatste tijd weer voorstander van zegt te zijn.
Het speelt dan geen rol dat Israël zelfs de idee, laat staan de concrete uitwerking van de Twee Staten Regeling resoluut verwerpt, aangezien er toch geen details op tafel komen. In dit kader is het ironisch dat de frase “From the river to the sea”, een oude zionistische slogan die nu een beetje omgekeerd hergebruikt wordt, niet alleen door Benyamin Netanyahu (in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, 22 september 2023) gebruikt werd, maar dat dat ze ook in het verkiezingsmanifest voor 1977 van de Likud partij voorkomt, de kern van de huidige regering: “Judea en Samaria zullen nooit aan een vreemde administratie overgedragen worden; tussen de Zee en de Jordaan zal uitsluitend Israëli soevereiniteit bestaan.” Dat nu de slogan omgekeerd wordt in manifestaties van steun aan de Palestijnen, de fraze voor Europeanen en Amerikaanse universiteiten ineens antisemitisch geworden is, en argeloze vrienden zich laten aanpraten dat dit opnieuw een oproep is tot etnische zuivering en genocide, bewijst nog eens de superioriteit van de Israëlische propaganda.
De plannen van de boze mannen.
Intussen blijven de plannen komen. Saoedi Arabië, dat al langer aan het vlassen is op een regeling met Israël, zou een voorstel hebben waarbij het een erkenning van Israël — een “normalisering — zou linken aan “een pad” naar een leefbare Palestijnse staat. Israël zal dit weigeren, het is niet het eerste tweestatenplan van de Saoedi’s dat Tel Aviv negeert. Maar details zijn er dus niet, evenmin als voor het Joseph Biden plan voor de twee staten. De EU verzamelde in Brussel deze week de ministers van Buitenlandse Zaken van de betrokken landen, onder wie de Palestijn Riad Malki voor de Paletijnse Autoriteit, want Josep Borrell had een Europees voorstel uitgewerkt. Een twee Staten regeling.
Volgens veel waarnemers is de Twee Staten Regeling zoals die uit de Oslo Akkoorden is voortgekomen, voorbijgestreefd en in de praktijk onuitvoerbaar geworden, onder meer door de systematische kolonisering van de bezette gebieden die de Palestijnse staat hadden moeten worden, en de kruipende etnische zuivering ervan.
Benyamin Netanyahu, de Likud leider die na de moord op Yitzhak Rabin premier zou worden, maakte er zijn levenswerk van de regeling van de Oslo akkoorden met de Palestijnen af te breken. Dat is hem gelukt. Nog steeds is hij — voor hoe lang? — aan de macht, het is niet duidelijk welke Twee Staten regeling er na de oorlog aan hem verkocht kan worden. Maar men weet wel dit dat voor hem een Palestijnse staat, toen hij daar nog over wou praten, gedemilitariseerd zou zijn, dat de grote stukken ervan met het gros van de Joodse kolonies erin naar Israël zouden gaan, alsook de Jordaanvallei. Israël zou het al militair controleren zo niet besturen.
De Palestijnen zullen node akkoord gaan met wat hen ook voorgeschoteld wordt, misschien zouden ze nog niet zo slecht af zijn bij de Saoedi’s, maar het zal hun ook slechts pro forma gevraagd worden, kan men vrezen.
Het lijkt onwaarschijnlijk dat ergens op die termen nog een akkoord kan gevonden worden, indien daar bij Bibi Netanyahu interesse voor zou bestaan, tenzij dan een akkoord in termen van het recht van de sterkste. Wat uiteraard is wat men in gedachten heeft.
Aanslepend
Intussen gaat het niet zo goed met die oorlog van Israël. Hij duurt zoals gezegd veel te lang, en elke week die voorbij gaat vermindert de hoop van de Israëlische moeders en dochters dat zij hun gevangen gijzelaars bij Hamas levend terug zullen zien. Hoe dieper de IDF zich in de Hamas-bolwerken waagt, hoe groter de kans dat ze al dan niet per ongeluk naast Palestijnen ook hun gijzelaars zullen doodschieten. In Israël groeit daarvan het bewustzijn, en evenredig ook de oppositie tegen de regering, die van de oorlog — de eliminatie van Hamas — de prioriteit maakt, in plaats van de bevrijding van de gijzelaars.
Bibi Netnyahu staat onder druk, onder meer van zijn generale staf. Zijn regering blijft waarschijnlijk slechts aan elkaar hangen uit angst dat het vervolg de gevangenis zou zijn. Joe Biden dringt aan, de beurs dringt aan…
Israël is nu bezig met het “vrijmaken” van een “bufferzone” van een kilometer breed in de Gaza Strook langs de Israëlische grens. Men dient daarbij in het oog te houden hoe minuscuul klein Gaza is. Daarbij wordt de IDF ingezet om gebouwen die in die zone “te veel” staan, op te blazen.
Deze week waren IDF soldaten een gebouw aan het klaarmaken met explosieven om plaats te maken, toen een naar verluidt anti-tank granaat van de Hamas bij hen insloeg. Die zal de reeds aanwezige explosieven tot ontploffing gebracht hebben, waardoor het gebouw te vroeg instortte, met 24 doden als resultaat. De vraag die men dan kan stellen: zijn deze soldaten gesneuveld in de strijd, op het slagveld zoals ze wel zullen zeggen, of bij het plegen van een oorlogsmisdaad?
