Franse minister van Cultuur ruikt naar andere gassen
In Parijs hebben de speurders naar corruptiezaken huiszoekeingen gedaan in het bestuursgebouw van het 7e arrondissement (burgemeester Rachida Dati), in het ministerie van Cultuur (minister Dati) en bij Dati, kandidaat-burgemeester van Parijs, thuis. Dat heeft ze grotendeels te danken aan haar veelvuldige contacten toen ze EU-parlementslid was (2009-2019) met Azerbeidzjan en Qatar. Twee landen met veel gas.
De bedragen die Dati voor “juridische bijstand” kreeg, zijn hallucinant. Meer dan één miljoen euro in twee jaar tijd, 450.000 alhier, enkele honderdduizenden aldaar – juridische adviezen zijn zeer duur. Vooral als er geen spoor is terug te vinden van enig concreet werk. Lobbywerk is verboden voor EU-parlementsleden…Dati gaat ervan uit dat ze als een persoonlijke vriendin van het echtpaar Macron iets meer ruimte heeft.
Azerbeidzjan
Terug naar die gaslanden. Dati is al jaren een felle pleitbezorgster van Azerbeidzjan, geleid door president Ilham Alijev. Die komt sporadisch in het nieuws door zijn repressie en zijn oorlogen, onlangs nog omdat de enige opposant die nog op vrije voeten was, is aangehouden. Oppositie opgeruimd. Zijn oorlogen, vooral die van september 2023 tegen de Armeniërs, toen hij met actieve hulp van Turkije en Israël Nagorno-Karabach innam en 120.000 inwoners uit hun woningen verdreef.
Bakoe voert de jongste tijd een actieve promotiecampagne om onder meer via EuroNews een idyllisch beeld over het land te verkopen. Samen met gas: Ursula Von der Leyen, voorzitster van de EU-Commissie, straalde toen ze in juli 2022 in Bakoe ontvangen werd door Alijev om er meer gas te gaan kopen, ter vervanging van Russisch gas. Ze ging in juli dit jaar terug, waarbij afgesproken werd de leveringen uit Azerbeidzjan snel te verdubbelen.
Een jaar eerder had het EU-parlement nochtans opgeroepen tot sancties tegen Azerbeidzjan en om de gasleveringen terug te draaien. Dat stoorde Kaja Kallas, chef van de EU-diplomatie, niet om in april Bakoe te bezoeken en Alijev lof toe te zwaaien. Tot ontzetting van de opposanten die onder meer wezen op de 21 journalisten die in dat land in de gevangenis zitten.
Twee maten en twee gewichten dus.
Qatar
Tegenover Qatar is de hypocrisie niet kleiner. Mensenrechten in het algemeen, democratische vrijheden en sociale rechten in hert bijzonder, zijn er taboe. In datzelfde EU-parlement sneuvelden enkele leden, onder wie Marie Arena van de PS, in het Qatargate van drie jaar geleden. Toen kwam aan het licht hoe de gasstaat goodwill kocht in dat parlement.
Gasleverancier Qatar sloot vorig jaar een akkoord met Duitsland om zijn leveringen van LNG, vloeibaar gas, op te voeren. Dat parlement keurde echter regels inzake mensenrechten en milieu, Corporate Sustainability Due Diligence Directive (CSDDD), goed. Dat voorziet boetes tot vijf percent op de globale inkomsten van de leveringen.
Qatar is daar niet over te spreken. Het dreigde er onlangs opnieuw mee de gasleveringen stop te zetten als die Directive inzake mensenrechten en uitstoot niet wordt versoepeld. De wereld zal onder meer door AI meer en meer energie nodig hebben, en wij hebben klanten genoeg, waarschuwde minister van Energie Saad bin Sherida Al Kaabi.
Schalie
Gelukkig betrekken we nu massaal gas uit de VS. Daar zijn wel enkele nadelen aan: het is duur, vraagt extra investeringen voor LNG-terminals en het is schaliegas. Gas bekomen door ‘fracking’, kraken, een methode met enorm waterverbruik en onder meer daarom verboden in de meeste Europese landen.
En hoe betrouwbaar zijn de VS-gasverkopers? Terwijl een Oekraïens commando de NordStream leidingen opblies, veranderden VS-schepen met LNG van koers; onderweg naar Europa kregen ze elders hogere prijzen voor hun lading. De markt is de markt.
Gelukkig raken we nu verlost van dat onwelriekend Russisch gas waar we toch zo afhankelijk van waren en dat och zo goedkoop was. Nu hebben we tenminste enkele grote leveranciers die inzake mensenrechten niet moeten onderdoen voor Rusland.
