De arrogantie zelf van zijn aanvallen op Latijns-Amerika — Venezuela, maar ook Colombia en Mexico –, en dan ook nog op Europa via Groenland en dus Denemarken, terwijl hij tussen de bedrijven door Iran bedreigt met militair geweld, hebben de aandacht meer op Donald Trump zelf toegespitst, VS-president van zijn staat, en weggetrokken van het ongelukkige Palestina, daar in dat godvergeten Midden-Oosten.
Daar gaat het moorden en roven nochtans gewoon voort. Maar aangezien de “internationale gemeenschap” lijkt te willen geloven dat er per 10 oktober 2025 een “staakt-het-vuren” afgesproken is tussen Israël en de Palestijnen, en dat dit ook gehouden wordt, komt de voortdurende oorlog in Gaza — en nu steeds meer ook in de Westbank — nauwelijks nog in pers of media. Nochtans werden sinds dat akkoord in 1244 schendingen van het bestand in Gaza meer dan 460 Palestijnen gedood door Israëlische bommen of geschut; dat bracht het globale dodencijfer (Palestijnen, in de Gazastrook) sinds de uitbarsting op 7 oktober 2023 op 71.548. Sinds het bestand vernielde de IDF in de Gazastrook ook 2.500 huizen die er toevallig nog stonden.
De Tweede Fase
Er zou, volgens de afspraken van het staakt-het-vuren, een “tweede fase” georganiseerd worden voor Gaza, daartoe hoort het zogenaamde “Board of Peace” dat de Strook zou gaan besturen in de retoriek van Donald Trump, en ook internationale strijdkrachten, de International Stabilisation Force en zelfs investeringen. In feite deed Israël tot voor kort niet anders dan de komst van die Fase 2 afremmen.
Wat aan internationale diplomatie overblijft omtrent Gaza, lijkt momenteel verschoven van oprispingen van afkeuring rond de voortgaande genocide — ingegeven door de veralgemeende verontwaardiging van hun openbare opinies — naar de organigrammen van wat Gaza zou moeten regeren na voltooiing van de genocide, met als bottomline de annulering van alle Palestijnse belangen en instanties erin. Dat is immers zo voorzien in het plan van Trump en in de resolutie 2803 van de VN Veiligheidsraad, een waar huzarenstukje dat Israël en de VS als pluim op hun hoed mogen steken: internationale instemming met een nieuwe operatie van externe — dat wil zeggen koloniale — overheersing. En dit in naam van een staakt-het-vuren dat niet geëerbiedigd wordt door Israël, terwijl de oorlog nog niet voorbij, dat wil zeggen gewonnen is. Dat impliceert dat de internationale diplomatie zich aan de kant van Israël en de V.S. schaart. Wat op zich niet te verwonderen is want macht trekt aan, zeker voor Europeanen, maar dat wellicht niet helemaal strookt met internationaal recht.
Israël heeft in de samenspraak tussen Donald Trump en Benyamin Netayahu (en de oorverdovende stilte van de Internationale Gemeenschap, de VN en in het bijzonder de Europeanen) voor onbepaalde tijd groen licht gekregen om de term “staakt het vuren” te vertalen als een voortzetten van zijn dagelijkse moorddadige militaire aanvallen en de flagrante bezetting van meer dan de helft van de Gaza strook (waarbij de zogenaamde “Gele lijn” beetje bij beetje opgeschoven wordt teneinde in de schaduw van het “staakt het vuren” meer terrein te pakken), waarbij internationale ambtenaren of ministers mogen komen helpen om de schaarse binnenrijdende vrachtwagens te tellen.
Israël doet dit alles alsof er niets aan de hand is en men lijkt dat ook te aanvaarden, terwijl, zoals de zeer pertinente waarnemer Daniel Levy schrijft, pragmatische voorstellen van Hamas (toch de zogenaamde tegenpartij zoniet gesprekspartner in de procedure) inzake veiligheid op langere termijn bijvoorbeeld met een hudna, met het begraven, het niet-vertonen of het niet-gebruiken van wapens tegenover een terugtrekking van Israëlische troepen, altijd a priori genegeerd worden. Tegelijk gaat Israël in overdrive met de etnische zuivering in de Westbank en Oost-Jeruzalem, en escaleert het zijn inmenging in de regio, in Syrië en Libanon zoals voorheen, maar ook in Iran, en probeert de V.S. met Trump steeds dieper in zijn oorlogen te betrekken. In dat kader heeft de regering van Benyamin Netanyahu er ook geen belang bij dat Fase 2 realiteit wordt: al dat gebabbel over fase 1, 2 of zelfs 3 houdt immers de gedachte levend dat, zoals voorzien in Fase 1, Israël zijn leger zou terugtrekken en uiteindelijk in Fase 3 de oorlog stoppen. Israël heeft hoegenaamd niet de bedoeling de oorlog te stoppen zo lang dat tot de creatie van een Palestijnse
staat zou kunnen leiden, en in de nu alweer in twee gedeelde Strook is de IDF in plaats van zich terug te trekken driftig bezig het door hen bezette gebied nog uit te breiden.
Vredesraad
Bij de afgesproken Fase 2 hoort het zogenaamde “Board of Peace” dat in de retoriek van Donald Trump de Strook zou gaan besturen en meer, en ook internationale strijdkrachten, de International Stabilisation Force en zelfs investeringen.
Die zogenaamde “Vredesraad” of “Board of Peace”, het koninginnenstuk van Trump waarin, volgens hem, “staatshoofden en koningen” meer dan gaarne zouden zetelen werd vorige week bekend gemaakt. Hoofd en voorzitter van de Raad is natuurlijk Donald Trump. Daarbij komt Tony Blair, de Britse ex-premier (Labour), die naar verluidt het meest op bezoek kwam bij Netanyahu sinds die een arrestatiebevel van het ICC tegen zich heeft lopen; Jared Kushner, de schoonzoon van Trump, de Amerikaanse Secretary of State Marco Rubio en Trumps speciale gezant voor het Midden-Oosten Steve Witkoff. Palestijnen werden niet vermeld. Israëli’s ook niet, maar die lijken voldoende vertegenwoordigd door de Amerikanen. Verder is het einde zoek van de lijst van uitgenodigden. Naar alle waarschijnlijkheid zal de Vredesraad in de praktijk helemaal irrelevant zijn. Maar uit eigen Trumps oogpunt gezien zou het een geduchte concurrrent kunnen worden van de deerlijk verzwakte Verenigde Naties. Als teken aan de wand kan het tarief gelden voor landen die permanent in de Raad willen zetelen: die moeten daarvoor een miljard dollar betalen, geld dat zogenaamd naar de wederopbouw van Gaza zou gaan.
Trump heeft dan ook allerlei bevriende staatshoofden uitgenodigd voor de Vredesraad, waarbij het niet duidelijk is of ze het aanbod ook aannemen. (Een gewoon mandaat van drie jaar is gratis.) Zo zouden naast de Argentijn Javier Milei nu ook Vladimir Poetin en zijn Wit-Russische kameraad Alleksander Loekasjenko geïnviteerd zijn. Wie geïnviteerd is en niet wil komen loopt trouwens het risico gestraft te worden door de president, die zich in waarlijk Ubu-eske reacties als would-be koning over de wereld toont.
Bijna tegelijk kreeg de International Stabilisation Force een bevelhebber: de Amerikaanse Major General Jasper Jeffers. Nu nog de troepen gevonden om te bevelen.
Wederopbouw?
Mogelijk het belangrijkste of toch onmiddellijk gevoeligste element in het Fase 2-pakket is het Palestijns technocratisch comité voor het bestuur van de Gazastrook, dat na heel wat politieke maneuvers samengesteld geraakte (met “hulp” van Egypte en een “nationale Palestijnse consensus”), aan het hoofd waarvan dr. Ali Shaath komt. Dit is het element dat effectief zou moeten werken.
Ali Shaath is ingenieur en naar eigen zeggen een technocraat. Hij komt uit een invloedrijke Gazaanse familie — zijn vader, Nabil Shaath, was betrokken bij alle PLO-onderhandelingen sinds de Conferentie van Madrid –, en was vice-minister van Transport in de Palestijnse Autoriteit. Dat alles plaatst hem in de Fatah-familie. Fatah en de PA waren tot nu toe door Israël ongewenst in gelijk welke optie voor Gaza. Volgens Palestijnse bron staat Shaath bekend als een opportunist, die echter, zelfs als hij ernstig was niets zou kunnen ondernemen voor Palestina aangezien zijn comité én de Vredesraad waaronder het ressorteert, door Israël gecontroleerd worden.
Zijn comité zou in theorie de overgang moeten verzorgen van door Hamas bestuurd Gaza naar een door enige Palestijnse constructie bestuurd Gaza, waarin Hamas geen enkele zichtbare politieke rol meer zou spelen. Hamas zou dus, en wel op korte termijn, het bestuur aan hen overdragen. Maar Hamas mag niet meer bestaan in de ogen van Israël, dat trouwens ook niet met lieden van de Palestijnse Autoriteit wil samenwerken. In de echte wereld is Hamas akkoord gegaan met de samenstelling van het comité. Dat comité zou een begin moeten maken met de organisatie van wederopbouw van Gaza enerzijds, wat niet noodzakelijk strookt met de plannen van Israël voor de enclave; met de bevoorrading en zorg over de uitgehongerde bevolking, terwijl Israël nog steeds de bevoorrading in voedsel en medicijnen met mondjesmaat binnenlaat; en met de regeling van de ontwapening van Hamas, terwijl Hamas gezegd en herhaald heeft dat het zijn wapens alleen zal afgeven aan een Palestijnse regering. Het lijkt veel werk voor één comité.
Ook al omdat daarnaast en in de schaduw haast, andere organismen opduiken. Een soort vertegenwoordiger van de “Vredesraad” in Gaza zou de Bulgaarse politicus Nickolay Mladenov worden, die al langer met Gaza bezig was. Mladenov zou via Netanyahu contact hebben met de Amerikaan Aryeh Lightstone en een aantal Amerikaanse en Israëlische ondernemers die in Tel Aviv in het Kempinski hotel logeren, en die dan ook de roepnaam “de Kempinski groep” gekregen hebben. Volgens Le Monde (16/1/26) hebben zij geen enkele officiële functie, maar ze hebben wel toegang tot Jared Kushner, en geven de toon aan volgens de logica van aannemers van de bouw. Zij hebben een groot immobiliënplan voor Gaza in hun portefeuille, waar nog geen financiering voor zou zijn maar dat de Wall Street Journal schat op 112 miljard dollars (ongeveer 96 miljard euros) over tien jaar, dat “Project Sunrise” zou gaan heten. Voor het Staakt-het-vuren was deze groep bezig met de fameuze Gaza Humanitarian Foundation, die zich deed opmerken als chaotisch verdeelcentrum van voedsel-noodhulp, waarbij honderden uitgehongerde Palestijnen die bij hen om eten kwamen, doodgeschoten werden door Israëlische troepen. De GHF is opgeheven, en het Israëlische leger controleert verder de invoer in Gaza. Dat deed het vorige week onder meer door (op 15 januari) 37 internationale NGO’s uit de Palestijnse gebieden (Gaza en de Westbank) te bannen. — nota bene de enige organisaties die in staat waren het werk van de VN over te nemen nadat Israël de UNRWA verbannen had. Dit gebeurt ook niet toevallig.
Sinds 31 december 2025 houdt Israël bijna 50 miljoen dollar in noodhulp geblokkeerd.
UNRWA
Sinds Oktober 2023 hebben Israëlische soldaten meer dan 500 humanitaire werkers en ten minste 1.500 uit de gezondheidszorg vermoord, en systematisch humanitaire krachten geïntimideerd, gepest en belasterd. Daarbij was UNWRA zeker het meest zichtbare doelwit, maar verre van het enige.
Gisteren begon de Israëlische politie trouwens met de vernieling van het UNRWA-hoofdkwartier in Jeruzalem. Het VN-agentschap voor de Palestijnse vluchtelingen heeft het in een reactie over een “ongeziene aanval”. De vernielingen vormen “een ernstige schending van het internationaal recht en de immuniteiten en privileges van de VN”, aldus UNRWA-directeur Roland Frierich. Dàt is natuurlijk de illustratie van de ware politieke strategie van de vrienden van Benyamin Netanyahu.
