‘Geloofwaardigheid en stabiliteit’, het zijn de twee mantra’s waar de Italiaanse premier Giorgia Meloni haar populariteit mee verzilvert. Het klopt dat Italië nog maar zelden een dergelijke stailiteit heeft vertoond en daarmee schril afsteekt tegen eeuwige rivaal Frankrijk dat alweer aan een nieuwe premier toe is.
Wellicht daarom had Marion Maréchal, nichtje van Martine Le Pen, de Italiaanse premier uitgenodigd op een evenement dat ze afgelopen zaterdag organiseerde. Meloni kwam haar publiek aanraden de Italiaanse weg te volgen.
Want, aldus Meloni, rechts is klaar om regeringsverantwoordelijkheid op te nemen, overal. We moeten dus alles op alles zetten om de Europese Unie van binnen in te veranderen en er de macht te nemen. Dan kunnen we een behoudsgezind en identitair beleid voeren. Rechts streeft naar de totale overwinning in de Europese Unie.
Net zoals in de VS wordt alles wat mis loopt in de schoenen van de linkerzijde geschoven want die zou uit zijn op een algehele destabilisatie.
Ze bracht ook nog een hommage aan de vermoorde Charlie Kirk, zonder te verwijzen uiteraard naar zijn openlijk racistische en anti-feministische uitspraken. We moeten immers alles doen om aan het ‘moordend geweld’ van de linkerzijde te ontsnappen. Pro-Palestijnse betogingen worden gelinkt aan het geweld tegen Kirk.
Illiberaal
We weten waar het beleid van Meloni voor staat. De Italiaanse regering is uitgesproken tegen migratie en gebruikt daarvoor de hulp van Libische milities die schepen op zee aanvallen. Ze wil een sterkere uitvoerende macht en wil het rechterlijke apparaat hervormen. Ze wil de ‘rechteloosheid’ aanpakken en is tegen milieumaatregelen.
De armoede groeit in Italië, de reële lonen zijn er sinds 2008 met 8,7 % gedaald.
Meloni verwijst naar een ‘force tranquille’ (een stille kracht, de slogan waarmee de socialistische president van Frankrijk in 1981 de verkiezingen won!) om te werken aan een land waar gemeenschap, familie, natie en religie hoogtij vieren.
Het is dat model dat Frankrijk zou moeten volgen.
Meloni komt uit de fascistische beweging. Sinds ze aan de macht is in Italië volgt ze een pragmatische koers die haar geloofwaardigheid inderdaad heeft gesterkt. Het zou naïef zijn te geloven dat de luipaard daarom zijn vlekken kan veranderen.
