De oorspronkelijk Franse acteur Gerard Depardieu kan dus voortaan de wereld rondreizen met een paspoort van de Russische Federatie (als: Жерар Ксавье Депардьё). Hij is alvast zijn fan Vladimir Poetin president van die Federatie, persoonlijk gaan bedanken voor deze gunst die hem moet toelaten amper 13% belasting op zijn inkomen te betalen. Hij heeft nog meer vrienden in de Federatie: Ramzan Kadyrov, president van Tsjetsjenië bij de gratie van Poetin, chef van een militie bedrijvig in ontvoeringen, afpersingen, folteringen en moorden.
De voorbije twintig jaar ging het rijkenverkeer meestal in tegenovergestelde richting. Duizenden rijke oligarchen, onder wie ook maffiafiguren, vestigden zich met familie en gevolg aan de Franse Azurenkust om er te genieten van de vruchten van de grote plunderingen. Nu hoopt de Russische vicepremier Dmitri Rogozyn dat Depardieu de eerste van vele rijke Europeanen naar Rusland wordt. Een geduchte concurrent voor fiscaal paradijs België.
Sommige rijke Russen vonden eind vorige eeuw onderdak in paradijs Monaco waar ook enkele fortuinlijke Belgen verblijven. Maar door een akkoord tussen Frankrijk en Monaco is dat laatste minder gastvrij voor Franse onderdanen. De reden waarom miljardair Bernard Arnault België boven Monaco verkiest. Depardieu dacht dezelfde weg te volgen, maar daar kwam Poetin met zijn aanlokkelijk aanbod.
Slechte vrienden
Dat aanbod valt niet uit de lucht. Depardieu heeft al langer contact met zijn nieuwe vaderland, hij telt er talrijke vrienden. Onder wie dus Poetin, zelf een vriend van de Fran se ex-president Nicolas Sarkozy die vorig jaar bij de presidentsverkiezingen op de steun van Depardieu kon rekenen.
Op 5 oktober vorig jaar was de acteur erg in zijn nopjes op het verjaardagsfeest van Ramzan Kadyrov, chef van Tsjetsjenië en beschermeling van Poetin. De toen nog Franse acteur zong uit volle borst “Gloire à Grozny, gloire à la Tchetchénie”, gloire à Kadyrov”. Zijn Tsjetsjeense vriend bood hem alvast een woonst aan in Grozny, de stad die in de jaren 1990 door het Russische leger grotendeels werd verwoest om Tsjetsjenië weer onder controle te krijgen.
Naast Kadyrov en Poetin draagt Depardieu ook de Oezbekistaanse president Islam Karimov in het hart. Kort na het verjaardagsfeest van Kadyrov trok hij naar Tasjkent. Daar nam hij een liedje op samen met Karimovs dochter ‘Googoosja’, Gulnara Karimova. En deze week bezocht hij de Russische deelrepubliek Mordovië waar hem de post van minister van Cultuur werd aangeboden. Daar hij de zeden en gebruiken van die republiek nog niet genoeg kent, heeft Depardieu voor de eer bedankt. Hij had anders in een strafkamp in die republiek een van de leden van Pussy Riot kunnen opzoeken.
De Russische cineast Stanislav Govoroechyn, een grote fan van Poetins “patriottisme”, is minder opgetogen met het staatsburgerschap van Depardieu. “Nog een dronkaard meer”, luidt zijn commentaar. De patriottische cineast had er ook nog kunnen aan toevoegen dat de Franse acteur alleszins weinig blijk geeft van patriottisme.
Zijn het allemaal maar luchtige anekdotes voor een rubriek “People” in Uitpers? Depardieu is ver van een luchtig verschijnsel, zijn gedrag is kenschetsend voor het cynisme in deze wereld waar vedettes uit de wereld van politiek, kapitaal en spektakel elkaar treffen rond één gemeenschappelijke passie: fortuin vergaren en vergroten.
