Laten we inzake de lopende grote oorlogen voorzichtig zijn. De krijgsverrichtingen tegen Iran lijken tenminste opgeschort, in de marge gaan ze verder in Libanon en de bezette Palestijnse gebieden. In de oorlog Oekraïne-Rusland is er nog geen sprake van opschorting. Daar zit Ruslands president Poetin met hetzelfde dilemma als collega Trump enkele weken geleden: escaleren of vaststellen of de kosten wel opwegen tegen de baten en net als die collega alvast het gezicht redden en naar eigen publiek toe bij gelijkspel de zege proclameren.
Winnaars? Behalve Trump zelf en zijn vice Vance lijkt ongeveer eenieder het erover eens dat Iran niet verloren heeft – ook niet gewonnen. Tenminste, het Iraanse regime dat begin dit jaar nog bedreigd leek, maar nu na wekenlange zware bombardementen met enorme schade en het uitmoorden van een deel van de leiding, steviger in het zadel zit dan vóór de VS en Israël op 28 februari hun aanvallen startten. Het “wint” omdat het niet verslagen is, ook niet meer dan dat. Het heeft er zelfs een troef bij: de wereld heeft ontdekt hoe strategisch die Straat van Hormoez wel is, al had men dat met een blik op de kaart wel eerder kunnen weten.
Washington boet voor zijn onwetendheid. Maar ook voor zijn “liefde” voor het zionisme, voor het Israël van oorlogsmisdadiger Benjamin Netanyahu. Het dringt ineens door dat Israël grof misbruik heeft gemaakt van die Amerikaanse onwetendheid. Dat Trump nu op eigen houtje het gezicht en zijn reputatie probeert te redden zonder Israël, is een nederlaag voor het genocidaire regime . Zelfs de grote Libanese vijand Hezbollah denkt nu aanspraak te kunnen maken op een zege.
Verliezers bij de vleet. In de eerste plaats toch wel de vele slachtoffers, de duizenden doden, verminkten, gewonden om wie de oorlogvoerders weinig of niets geven. Het gros van de Iraniërs is er zeker niet beter aan toe dan voordien, zij ervaren de zware gevolgen van de enorme schade en van de nog toegenomen repressie. In Libanon zijn er bijna meer ontheemden dan mensen met nog een dak boven het hoofd. De Palestijnen uit Gaza en de Westelijke Jordaanoever krijgen het nu van wraakzuchtige Israëlische politici en militairen nog zwaarder te verduren.
Intussen vallen er dagelijks verder doden en gewonden in Oekraïne omdat Poetin er zich niet kan bij neerleggen dat hij zijn doel verre van bereikt heeft. Integendeel zelfs, de vijand komt hem nu vlak bij het Kremlin vernederen. Ondanks blokkering van het Internet weten veel Russen dat niet alles naar (Poetin’s) wens verloopt. Het vertrouwen van zowel gewone Russen als van de elites is snel aan het slinken. Poetin moet het gezicht redden. De oorlog escaleren met een nucleaire escalatie? Dat levert zéker alleen maar verliezers op.
De meeste Europese leiders weten blijkbaar niet op welk been dansen.
Enkelen zouden hun oorlogsdrift willen intomen en Poetin’s verzwakte positie kunnen aanwenden om hem tot op zijn minst een bestandsakkoord te brengen. Maar het oorlogskamp wordt blijkbaar dronken van de Oekraïense stunts in Rusland en zit een 21ste trein sancties te bedenken. Na de vorige treinen die vooral de Europeanen zelf schade deden.
Bij veel van die Europeanen is het uiteindelijk doorgedrongen dat ze zelf tot de grote verliezers van zowel deze als de Iranoorlog behoren. Dat hebben ze voor een groot deel aan zichzelf te wijten, door hun laffe medeplichtige houding tegenover het zionisme, en vooral door de
lang volgehouden onderdanigheid tegenover Washington, niet alleen onder Trump, ook onder zijn voorgangers zoals Biden die met zijn “IRA” (Inflation Reduction Act) en met zijn druk om van Russisch gas af te zien, Europa de oorlog verklaarde.
Door zich los te maken van de zogenaamde afhankelijkheid van Russisch gas – stabiele leveringen en goedkoop – hebben ze zich nu afhankelijk gemaakt van veel duurder gas uit de VS, met het grote risico dat die VS op elk ogenblik de leveringen kunnen blokkeren. Kijk maar wat er vorige week is gebeurd, Washington blokkeert twee AI toppers van Anthtopic, Fable en Mythos, voor gebruik buiten de VS. Dat is de voorbode van een steeds grotere afhankelijkheid van een grootmacht die daarmee bewees een groot deel van de wereld te kunnen afsnijden van de toptechnologie. Het debacle van 5 jaar terug in Afghanistan en de verwarde terugtocht in Iran, geven de indruk van een supermacht die steeds minder super is. De ingreep rond Anthropic spreekt dat tegen.
