Er werd met spanning naar uitgekeken. Op 29 februari vond een tussentijdse verkiezing plaats in Rochdale, een oud textielstadje in Engeland.
Het was een bastion van Labour en daarom aarzelde de partij toch wel even om haar kandidaat uit te sluiten. Die had redelijk onvriendelijke uitspraken gedaan over Israël in Gaza. Dertig procent van de kiezers in Rochdale zijn moslims. Ashar Ali moest uiteindelijk toch de duimen leggen. Hij stond op de kiesbulletins nog steeds als Labour vermeld, maar Keir Starmer was onverbiddelijk. Hij werd uitgesloten.
Labour ging in deze verkiezing met 43,9 % achteruit en behaalde nog nauwelijks een vierde plaats met 7,7 %.
De tweede plaats was voor een lokale onafhankelijke zakenman, David Tully, met 21,3 %. De Conservatieven, die het in alle peilingen zeer slechts doen, stond op drie met 12,0 % (min 19,2 %!). Op vijf de Lib-dems met 7,0 % en op zes Reform UK, de partij die door Nigel Farage werd gesticht, met 6,3 %.
Nummer één? George Galloway, ex Labour, haalde met zijn Workers Party of Britain 39,7 %! Hij voerde een uitgesproken pro-Palestijnse campagne maar had ook aandacht voor de ‘verwaarloosde’ blanke kiezers voor wie hij uitgesproken anti-woke was.
Galloway is al sinds de tweede Irak-oorlog uitgesloten van Labour en had tussen de eerste en de tweede oorlog verschillende contacten met Saddam Hussein. Dat kon Tony Blair uiteraard niet hebben.
Galloway is een typisch oud-links nieuw-rechts figuur die niet aarzelt om coalities te sluiten met uitgesproken rechtse moslims. Even kwam hij op voor de partij ‘Respect’, een coalitie tussen de trotskistische ‘socialist workers’ party’ en rechtse moslims. Uiteindelijk stichtte hij zijn eigen partij. Hij was altijd uitgesproken anti-zionistisch. Zijn allereerste belangrijke baan was die van secretaris-generaal van de ngo War on Want. Hij was ook vice-voorzitter in 2001 van de ‘Stop the War.
Deze tussentijdse verkiezing in Rochdale zet toch wel een domper op de overdreven positieve verwachting van Labour voor de volgende algemene verkiezingen. De Conservatieven doen het bijzonder slecht in alle peilingen en hun partij is een cohesieloze grabbelton geworden. Labour is tot nog toe vrij zeker van een overwinning, maar de spanningen lopen op, vooral rond de oorlog in Palestina trouwens. Sir Keir is gul met uitsluitingen, maar het begint wel degelijk te rommelen. Jeremy Corbyn is nog lang niet vergeten en heeft nog flink wat aanhangers. Mocht een radicaal linkse partij naast Labour opkomen, de overwinning zou lang niet vanzelfsprekend zijn.
