‘Collateral damage’, nevenschade. De honderdduizenden die in Londen betoogden om in Gaza een staakt-het-vuren te eisen, hebben de Britse regering doen daveren. De minister van Binnenlandse Buitenlandse Zaken vliegt eruit. Suella Braverman had alles in het werk gesteld om de betoging te verbieden en had zeer hatelijke boodschappen verspreid. Premier Rishi Sunak heeft haar aan de kant geschoven in een poging het eigen hachje te redden. Haar collega James Cleverly van Buitenlandse Zaken, komt nu op Binnenlandse. Ook in het VK kan in de politiek iedereen een beetje van alles. Cleverly maakt plaats voor ex-premier David Cameron.
Haatcampagne
De mars voor staakt-het-vuren in Gaza, was een van de grootste manifestaties die Londen ooit beleefde. De honderdduizenden betoogden ook tegen de grote medeplichtigheid van de Conservatieve regering. Braverman ging het verst in de haatcampagne tegen de critici van Israël, maar Sunak was haar met zijn steunbezoek aan Israël voorafgegaan.
Van de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken, ex-premier David Cameron, kan worden verwacht dat hij een ietsje genuanceerdere visie op het probleem heeft, iets minder hysterisch. De benoeming van Cameron is een gebaar naar de Conservatieven die heimwee hebben naar de periode dat hun partij gewoon ‘conservatief’ was, niet ultrarechts populistisch. Dat is de tijd van vóór het Brexit-referendum dat Cameron in 2016 uitlokte (in de hoop dat Brexit ging verworpen worden).
Starmer
Veel betogers hekelden niet alleen de regering, maar ook Sir Keir Starmer, leider van de Britse Labourpartij. Die zit helemaal op de lijn van premier Rishi Sunak.
Starmer kan het heel goed vinden met VS-president Joe Biden, zowel inzake maatschappijvisie – een iets humaner kapitalisme – als inzake visie op de wereld. En die is onverdeeld pro-Israël. Starmer koos en kiest zonder aarzelen partij voor Netanyahu en bedreigt al wie pro-Palestijnse standpunten inneemt, met sancties.
Toen hij op tv gevraagd werd of Israël volgens hem het recht had stroom en water voor de inwoners van Gaza af te snijden, antwoordde hij zonder aarzelen ‘ja’. Zoals veel westerse politici maakt hij bewust het amalgaan tussen kritiek op Isrël en antisemitisme. Wie tegen Israël is, is een antisemiet.
Antisemitisme
Starmer heeft daar een strijdmiddel van gemaakt. Hij zette vier jaar geleden een campagne tegen het antisemitisme bij Labour op poten, een voorwendsel op zijn linkse voorganger Jeremy Corbyn opzij te schuiven. Diens steun aan de Palestijnen en zijn felle kritiek op het zionisme, legde Starmer uit als uitingen van antisemitisme.
Hij blijft volhouden. Al is de basis van Labour helemaal niet op zijn lijn, toch vaardigt Sir Starmer sancties uit tegen Lagerhuisleden en lokale partijleiders die opkomen voor de Palestijnse rechten. Dat heeft al tot een reeks ontslagen geleid van lokale Labour-gekozenen die Starmers anti-Palestijnse houding niet langer nemen.
Lagerhuisleden zeggen massa’s brichten te krijgen van boze Labourleden en kiezers die niet begrijpen waarom Labour niet oproept tot een staak-het-vuren. Eén lid van Starmers schaduwkabinet heeft al ontslag genomen. Volgens The Guardian staan vier anderen op het punt die te volgen, terwijl er nog tien anderen in beraad staan.
