Het apparaat van de Democratische Partij heeft alle hens aan dek geblazen om te beletten dat Bernie Sanders in november kandidaat-president wordt. Er is een front gevormd van zogenaamde “gematigden” die het maatschappelijk status-quo willen beschermen tegen de “extremist”. De gelederen worden gesloten, zelfs miljardair Bloomberg heeft de handdoek in de ring geworpen en kan zijn fortuin ter beschikking stellen om Sanders uit te schakelen. In geval van nood is er ook nog Barack Obama. Voorlopig is dat niet echt nodig, nadat Buttigieg en Klobuchar zich terugtrokken ten voordele van Joe Biden, heeft ‘Super Tuesday’ opluchting gebracht, Biden staat op kop.
Tactisch
Nu men vastgesteld heeft dat veel kiezers in primaries “tactisch” stemmen, namelijk vooral overwegen welke kandidaat de meeste kans maakt tegen uittredend president Donald Trump, hamert het kamp van de status-quo op Sanders’ zwakke kansen. Peilingen spreken dat tegen, ze voorspellen allemaal dat Sanders beslist meer stemmen zou halen en ook zou winnen in belangrijke ‘swing states’ zoals Michigan en Pennsylvania, staten die met hun kiesmannen vaak de doorslag geven.
Maar het toverwoord is “moderates”, gematigden. Merkwaardig genoeg vond een meerderheid van Amerikaanse kiezers in 2016 kandidaat Trump “gematigder” dan de Democratische kandidate Hillary Clinton. In het kamp van Sanders valt al wel het woord “revolutie”, maar dat dekt een sociaaldemocratische inhoud. Er is dan wel een breuk met de lange periode van Reagan (1981) tot nu, maar voor veel Amerikanen is Sanders’ programma een terugkeer naar de periode van Franklin D. Roosevelt (1933-1945).
Jongeren
Sanders zou met zijn “radicale standpunten” centrumkiezers van het stemlokaal weghouden, een bewering die elke dag wordt uitgesmeerd in tientallen media. Die kans bestaat inderdaad, maar anderzijds zou Sanders veel meer jonge kiezers wél naar de stembus lokken. Want daar kunnen de “gematigden” niet buiten: Sanders is erg populair bij jonge kiezers die meer willen dan een conservatief status-quo. Die hebben geen boodschap aan aftandse anticommunistische propaganda (huwelijksreis naar Moskou, lof voor Cuba).
Die argumenten worden niet rechtstreeks uitgespeeld tegen Sanders. Nee, het front van de status-quo zegt dat de Republikeinen daar zullen op hameren en aldus kiezers zullen afschrikken om voor Sanders te stemmen. Alsof Joe Biden met o.m. zijn Oekraïense affaire niet kwetsbaar zou zijn. Trouwens, hier ook weer spreken peilingen dat tegen. Sanders’ (beperkte) lof op Cuba lokt alleen boze reacties uit in Florida met zijn concentratie aan uitgeweken anti-Castro Cubanen, maar zeker niet bij de vele ‘hispanics’, Spaanstalige burgers die massaal Sanders verkiezen. Hij wil de VS-ambassade in Israël terug naar Tel Aviv brengen? Toch verkiest twee derde van de joodse kiezers Sanders boven Trump.
Congres
Er is wel een ander sterk element boven gebracht: Sanders zal als president zijn programma toch niet kunnen uitvoeren, hij zal het Congres tegen hebben. Want met Sanders als kandidaat maken de Democraten geen enkele kan s op een meerderheid in de Senaat en dreigen ze zelfs hun meerderheid in het Huis van Afgevaardigden kwijt te raken.
Zo wordt het althans voorgesteld, terwijl geen enkel concreet gegeven in die richting wijst. Waarom zou een zege van Sanders Democratische kandidaten beletten ook te winnen? Of is het niet veeleer zo dat Democratische gekozenen zich niet achter hun president zouden scharen, hem zelfs zouden tegenwerken?
Wat Sanders wel sterk kan hinderen is het Hooggerechtshof waar er onder Trump een ronduit reactionaire meerderheid is gekomen die allerlei progressieve maatregelen kan tegenhouden. Het betekent dat Sanders als president voortdurend zijn aanhang zou moeten mobiliseren. Zoals Trump trouwens ook heeft gedaan in zijn rol van strijder tegen de elite, een rol die Sanders in de ogen van veel Amerikanen met hem deelt. En wat het Democratisch establishment niet zint.
