Frank Demets. "Frauderen is kinderspel", Davidsfonds Leuven. ISBN: 90-5826-271-5. 240 blz.
Er zijn zowaar klachten dat de uitgeverij van het Davidsfonds toch wel te ver gaat met de publicatie van een handleiding voor frauderen. "Frauderen is kinderspel" van Frans Demets kan kandidaat-fraudeurs misschien op ideeën brengen, maar dat is zeker niet de rode draad in dit boek, aangeboden als "een reisgids door de zwarte economie en de wereld van het witwassen".
Het boek is zeer omvattend, gaande van de couponknipper tot en met de grote financiële delinquentie van grote misdaadbenden. Met in het eerste grote deel een uitvoerige beschrijving van de diverse spelers in de grote fraudespelen. De couponknippers en zwartwerkers krijgen een plaatsje, maar de grote aandacht gaat toch uit naar de haaien in deze wereld van fraude en vooral georganiseerde misdaad.
Nogal wat lezers zullen situaties herkennen. De brieven, faxen en mails van Nigeriaanse oplichtersbenden die in het boek worden vermeld, zijn ook in mijn bus terechtgekomen. In een van de recente mails krijg ik van een Nigeriaanse bank het voorstel een bedrag van 35 miljoen euro van een overleden Turkse klant zonder bekende erfgenamen even op mijn bankrekening te parkeren tegen een commissie van 25 procent.
Mensenhandelaars, hormonenboeren, vleesfraudeurs, kunstdieven, drugssmokkelaars, wapentrafikanten enzovoort komen uitvoerig aan bod. Allemaal interessant materiaal, maar vooral het tweede deel verdient de grootste aandacht. Daarin worden allerlei technieken uit de doeken gedaan. Waarbij het vooral verbijsterend is vast te stellen hoe de overheden alom ter wereld roepen om bestrijding van de financiële delinquentie, goed op de hoogte zijn van alle circuits en toch redelijk lijdzaam toezien.
Daarbij hebben we het vooral over de talrijke fiscale paradijzen waarover ze bij de EU altijd doen alsof ze daar met buitenlandse vijanden te maken hebben. Maar in de toptien van de interessantste witwaslanden vinden we op kop Luxemburg en verder Oostenrijk, Nederland en – op 9, na Vaticaanstad – het Verenigd Koninkrijk. Bij de acteurs vinden we allerlei grote ‘deftige’ bankinstellingen. Maar ja, schrijft Demets, de OESO blaft hard in haar campagne tegen de belastingparadijzen, maar echt bijten doet ze niet. De bestrijders op het terrein zijn het erover eens, die bestrijding moet zeer internationaal worden aangepakt, maar er is op dat vlak bij de overheden een zeer flinke dosis hypocrisie. "De grenzen zijn weggevallen voor de criminelen, maar de fraudebestrijders blijven opgesloten op hun grondgebied", aldus een speurder. Waarom?
Met andere woorden, de overheden hoeven deze "reisgids" niet te lezen om te weten waar het schoentje knelt. Het is wel goed dat zoveel mogelijk burgers wel een beter inzicht krijgen in de manier waarop ze zelf slachtoffer zijn van de grote financiële delinquentie en van het stelsel van de fiscale paradijzen waarvan maffiabenden en terreurnetwerken zo gretig gebruik maken.
(Uitpers, nr. 53, 5de jg., mei 2004)
