Fiscale amnestie of de eenmalig bevrijdende aangifte maakt het mogelijk geld dat zich op een buitenlandse rekening bevindt, waarop niet de nodige belastingen betaald werden, en effecten aan toonder in ruil voor een eenmalige minieme boete (6 of 9%) geregulariseerd wordt. Een klap in het gezicht van de eerlijke belastingsbetaler, zeker omdat niet eens vertrokken wordt van het terugbetalen van de ontdoken belasting.
Eerst was fiscale amnestie goed voor de economische groei. Volgens SP.a-voorzitter Stevaert was het zelfs onethisch om het zwart en grijs Belgisch geld in het buitenland niet naar België terug te halen. Het kon de Belgische economie enkel ten goede komen. Toen dit argument stuksloeg op de Europese regelgeving, was de fiscale amnestie plots ethisch omdat deze keer diegenen die jarenlang belastingen ontdoken het gat in de begroting zouden dichtrijden. Onzin natuurlijk, want in ruil voor 6 of 9% de spons over een jarenlange belastingsontduiking is zeker voor zwart geld nauwelijks offer te noemen, maar eerder een gunstbehandeling.
Johan Vande Lanotte (SP.A minister): “(.) Vermogensbelasting? Zeer leuk, maar niet efficiënt. De beste manier om er geen te krijgen is er een invoeren.” (in De Morgen, 31/10/2003)
Fiscale amnestie is een regelrechte schande en discrimineert de meerderheid van de bevolking die wel al die jaren eerlijk belastingen betaalde. Bovendien is het een historische gemiste kans. Een opgedreven strijd tegen de fiscale fraude en enkele minieme wijzigingen in het belastingstelsel kunnen moeilijk beschouwd worden als een nieuwe start voor een evenwichtiger en rechtvaardiger belastingsstelsel. De afschaffing van effecten aan toonder is een stap in de goede richting, maar volstrekt logisch gezien deze titels enkel nog gebruikt worden om belastingen te ontduiken.
Hardnekkige fiscale allergie .
Nochtans is een fundamentele herverdeling van de belastingsdruk van arbeid naar vermogens en milieu-onvriendelijke activiteiten het enige wat een eenmalige fiscale amnestie vanuit pragmatisch oogpunt enigszins verteerbaar kan maken. Maar blijkbaar hebben zowel de liberalen als de sociaal-democraten, die met deze fiscale amnestie een historische bocht maken, een hardnekkige fiscale allergie opgelopen. Dat belastingen nodig zijn om de samenleving kwalitatieve diensten aan te bieden en dat het ethisch volstrekt verantwoord is dat de rijksten daar meer toe bijdragen is blijkbaar een te moeilijk en gedurfd verhaal geworden.
Rik Daems (VLD): “Fiscale fraude is vaak het gevolg van de combinatie van hard werken en onrechtvaardig hoge belastingen”. “Sociale fraude is in tegenstelling tot fiscale fraude “regelrecht immoreel”. (in Dag Allemaal, 22/9/2003)
De stelling dat de allergrootste vermogens ongrijpbaar geworden zijn voor de fiscus, wordt stilzwijgend aanvaard, ook door de oppositie van CD&V. Diezelfde CD&V verwerpt de fiscale amnestie niet omdat er geen begin gemaakt wordt van een meer rechtvaardige fiscaliteit, maar omdat het enkel voor een kleine groep ontsnapping biedt voor een te hoge belastingsdruk. Terwijl de belastingsontwijking van de allergrootste vermogens getolereerd wordt, worden werkzoekenden in allerlei stoere verklaringen wel vlijtig gestigmatiseerd als sociale profiteurs.
Voor de werkgroep fiscale amnestie attac vlaanderen
Omdat een andere wereld mogelijk is,
Attac Vlaanderen
Eric Goeman,
woordvoerder
[e-mail] vlaanderen@attac.be
[tel-fax] 09/3724491
[mobiel] 0476/990714
[site] http://www.attac.be
(Uitpers, nr. 49, 5de jg., januari 2004)
