Feest in Jeruzalem, dodelijke repressie in Gaza. Palestijnen uit Gaza protesteerden aan de grens met Israël om de “Nakba” te herdenken. De “Nakba” catastrofe verwijst naar 70 jaar geleden, met name 15 mei 1948, en de tragedie van de verdreven Palestijnen. 760.00 Palestijnen werden toen op de vlucht gedreven en meer dan 400 nederzettingen met de grond gelijk gemaakt door de Israëlische troepen.
Op 14 mei 1948 verklaarde Ben Goerion, de leider van de zionistische beweging, de onafhankelijkheid van Israël op een deel van het mandaatgebied Palestina, na het vertrek van de Britse troepen. Hierop volgde de invasie van Arabische legers.
Een eerste golf van Palestijnse vluchtelingen kwam er reeds na de gevechten tussen Joodse en Palestijnse milities in het najaar van 1947. Die begonnen na de stemming van het VN-verdelingsplan van Palestina. De zionistische leiders accepteerden het plan, terwijl Arabische landen het plan afwezen.
Het aantal Palestijnse vluchtelingen verhoogde substantieel na de slachting van april 1948 in Deir Yassim bij Jeruzalem waar meer dan honderd Palestijnse dorpelingen door twee zionistische paramilitaire groepen afgeslacht werden.
In 1948 lanceerde de zionistische autoriteit het ”Dalet-plan”, dat bedoeld was om de Palestijnen te dwingen de zones die aan de joden waren toegewezen in het scheidingsplan, te evacueren. Honderdduizenden werden opgejaagd en op de vlucht gedreven in Lod, Ramela, Tiberia en Galilea.
Recht op terugkeer
In december 1948 nam de Algemene Vergadering de VN-resolutie 194 aan over het recht op terugkeer van vluchtelingen. Hierin wordt bepaald dat Palestijnse vluchtelingen die wensen terug te keren naar hun huizen en in vrede willen leven met hun buren, dit zo snel mogelijk kunnen doen. Er moet een vergoeding betaald worden voor de eigendommen van deze die niet willen terugkeren.
Israël verwierp categoriek een dergelijk recht met het argument dat als “we dit toestaan en mocht zelfs maar een fractie van hen terugkeren, dan komt dit neer op het opgeven van het eigen joodse staat”. Bovendien heeft de Hebreeuwse staat in 1950 een wet aangenomen die bekend staat als: “de eigenschap van de afwezigen”, die de Palestijnse eigendommen van de gevluchte en verdreven Palestijnen onder toezicht van de Israëlische overheid plaatste.
Meer dan 12 miljoen Palestijnen leven verspreid over de hele wereld, de helft van hen op de Westelijke Jordaanoever, Oost -Jeruzalem en in de Gazastrook. Volgens officiële Palestijnse cijfers zijn meer dan 5,5 miljoen Palestijnen geregistreerd als vluchteling bij de VN. De nazaten van de Palestijnse vluchtelingen uit 1948 hebben ook deze status verkregen.
De roestige sleutel als symbool van de aspiratie van terugkeer wordt in de Palestijnse vluchtelingenkampen van generatie op generatie gekoesterd. Palestijnse demonstranten gedenken elk jaar de verjaardag van de Nakba door een kartonnen sleutel te dragen, het traditionele symbool van de verloren huizen waar ze hopen eens terug te keren.
Feest en bloedbad
Parallel met de feestelijkheden bij de inhuldiging van de Amerikaanse ambassade in Jeruzalem organiseerde het Israëlische leger op 14 mei de bloedigste repressie in de Gazastrook sinds de oorlog van 2014. Tientallen Palestijnen die in de nabijheid van de grens met Israël demonstreerden voor het recht op terugkeer, werden doodgeschoten door Israëlische sluipschutters. Er vielen meer dan 2400 zwaargewonden door kogels en traangas. De meeste mensen in Gaza zijn vluchtelingen die door Israël verdreven werden uit hun huizen en nu in erbarmelijke omstandigheden moeten leven in het grootste concentratiekamp.
Tegelijkertijd verkondigde Trump, dat het een “grote dag voor Israël is”. Netanyahu verhoogde opnieuw de Israëlische aanspraak dat heel Jeruzalem de hoofdstad van de joodse staat is en de verhuis van de Amerikaanse ambassade een historische dag is. Vermoedelijk ziet hij nu kans dat andere landen die onder druk van Washington het Amerikaanse voorbeeld zullen volgen en de suprematie van Israël erkennen over de heilige stad van de drie religies (Moslims, Joden en Christenen), wat de implementatie van een tweestatenoplossing voor het Israëlisch-Palestijns conflict voor eeuwig torpedeert.
De Israëlische troepen hebben meer dan honderd Palestijnen neergeschoten sinds de Palestijnse demonstraties, ook al waren deze niet gewapend. Ongeveer 500 raakten gewond door kogels en traangas, zodat ze een medische behandeling nodig hadden. Sommige gewonden zijn er zo ernstig aan toe dat ze voor het leven gehandicapt zullen zijn.
De Palestijnse protestdemonstratie was het hoogtepunt van protesten gedurende zeven weken onder de naam “March of Return” gepland op de dag dat de Palestijnen de “Nakba” noemen, die ook de dag van de stichting van Israël is op 15 mei.
Op 14 mei ll. trokken tienduizenden Palestijnen op zeven plaatsen bij de grensomheining en de veiligheidsstrip die door Israël op Palestijns grondgebied is opgericht. Sommige probeerden met stenen of flessen, op risico voor hun leven, hun woede tegen de grensafrastering te koelen, tegen de onmenselijke levensomstandigheden. Het Israëlische leger gebruikte dit opnieuw als reden om de protestdemonstratie te omschrijven als een “terroristische operatie” en overeenkomstig te beschieten.
Protestdemonstraties waren er ook in andere steden ter gelegenheid van de inauguratie van de Amerikaanse ambassade in Jeruzalem, met name in Haifa, Jaffa, Nazareth, Sachnin e.a. Er waren gewelddadige betogingen, honderden Israëli’s en Palestijnen gingen elkaar te lijf in de buurt waar de Amerikaanse ambassade werd geopend. De demonstranten betoogden met vlaggen en spandoeken tegen de verhuis van de VS-ambassade, de politie scheurden met brute geweld vlaggen en spandoeken uit de handen van betogers.
Ayan Odeh, voorzitter van de “United List” schreef in een tweet voor de demonstratie: “Er is niets plechtig bij het verleggen van de Amerikaanse ambassade, de alliantie van Netanyahu en Trump verdiept het conflict, het racisme en de verspreiding van haat en geweld”. Muhammed Barakesh zei : “we zullen de strijd voortzetten, alles wat er is gebeurd in Gaza was voor hen niet genoeg, ze zijn ook achter ons”. Parlementslid Ada Touna-Silimanzi meende dat er Palestijns bloed aan de handen van Netanyahu en Trump kleeft: “Twee hooligans die het gebied in brand steken. Trump en Netanyahu zijn verantwoordelijk voor elke escalatie. Ze hebben het van tevoren gepland om elke mogelijke diplomatieke overeenkomst te ondermijnen.”
De Israëlische extremisten ontzeggen de Palestijnen elke soevereiniteit over Oost-Jeruzalem als heilige plaats voor de islam. De extremistische zionisten classificeren het conflict als een religieuze oorlog, daar waar de kern van de zaak ligt bij het kolonialisme. De Israëlische politieke aanspraken over heel Jeruzalem zijn voor hen onaantastbaar. Enige inspraak van de Palestijnen of erkenning van hun belangen in de heilige stad is onbespreekbaar.
De erkenning door Trump van de Israëlische aanspraken op heel Jeruzalem maakt een Amerikaanse rol als effectieve eerlijke bemiddelaar onmogelijk. Washington heeft duidelijk de kant van de Israëlische bezettingsmacht gekozen. Het optreden van de Israëlische troepen wordt gelegitimeerd met het argument dat het land het recht heeft zich te verdedigen. Hierbij geven de westerse media in hun berichtgeving de indruk dat Hamas de aanstichter is en verantwoordelijk is voor de slachtpartij.
De Israëlische regering en Trump hebben aangetoond dat voor beide imperialistische machten het massaal doden van ongewapende burgers een legitiem politiek wapen is om elke onderhandelde uitweg te blokkeren.
Bron: ISW Sozial-ökolgisch Wirtschaftsforshung München
La “Nakba” catastophe de l ‘exode des Palestiniens depuis 1948
Le Devoir – Le Nakba une catastrophe en cours depuis 70 ans
Bruno Guige – Massacre colonial pour un jour de gloire
Chris Hedges – Killing Gaza
Andre Damon – The massacre in Gaza and imperialist war policy
