Zondag 15 oktober werd in Ecuador de jongste President ooit van het land verkozen: het wordt, zoals kon worden verwacht, Daniel Noboa, zoon van bananengigant Alvaro Noboa die zelf vijf keer kandidaat was.
Noboa kreeg 52,09 % van de stemmen, zijn tegenkandidaat, Luisa Gonzalez, 47,91 %. De cijfers na de komma kunnen nog lichtjes variëren, maar het resultaat is duidelijk. Stemmen is verplicht in Ecuador, de participatiegraad was 82,33 %. Duizenden waarnemers hebben deze verkiezingen gevolgd.
De eerste ronde vond plaats op 20 augustus, en toen werd al duidelijk hoe het eindresultaat er kon uitzien. De kandidaat met de meeste stemmen was toen Luisa Gonzalez van Revolución Ciudadana (Burgerrevolutie) de beweging van ex-President Rafael Correa. Dit hoge cijfer (33 %) bewijst dat Correa én zijn beweging nog altijd zeer populair zijn in het land, maar alle andere kandidaten waren eerder rechts en rechts weet wat het te doen staat in dergelijke omstandigheden: samenklitten. Luisa Gonzalez had dus slechts een kleine marge om meer stemmen te winnen.
De tegenstelling was wel groot. Het was een project voor een waardig land versus een project voor een commerciële onderneming, zoals een plaatselijk socioloog het stelde.
Noboa is uitgesproken neoliberaal, net zoals de huidige President en zal wellicht verder gaan met privatiseren en uitverkopen. Deze verkiezingen waren geo-economisch, meer dan landelijk politiek, zo werd in Ecuador nog gesteld. Zowel de transnationale bedrijven als het financieel kapitaal hebben hard gelobbied om hun kandidaat te laten verkiezen.
Nu al is duidelijk dat er een sterk veiligheidsbeleid komt, met alles wat aan de rechterzijde daaronder wordt verstaan. Er was inderdaad tijdens de hele campagne erg veel geweld, één kandidaat werd zelfs vermoord en bijna allemaal kregen ze doodsbedreigingen. Dat geweld wordt nu echter ook gebruikt om een gevaarlijke stap verder te zetten. Er is een akkoord bereikt met de Verenigde Staten om militairen in het land toe te staan de drugstrafiek te bestrijden. Dit is een zoveelste extraterritoriale wetgeving in de V.S. die de zelfbeschikking van een land ondermijnt. Als men weet dat ex-President Correa net alle V.S. ‘aanhangsels’, van DEA tot USAID, het land had uitgewerkt, naast de sluiting van een militaire basis, komt dit wel erg bitter over.
Opnieuw moet worden gewezen op de nefaste rol die de inheemse beweging in deze verkiezingen heeft gespeeld. Men was verdeeld, sommigen pleitten voor onthouding. De Correa-haat is echter zo groot dat sommigen ook voor Noboa hebben gestemd. Liever rechts dan slechts half-volmaakt links, betekent dit eens te meer. Hoe deze neoliberale President rekening zal houden met het positieve resultaat van de referenda van 20 augustus – verbod op olie-ontginning in Yasuní – is zeer de vraag.
Hoe dan ook, deze rechtse President heeft geen parlementaire meerderheid. Hij kan slechts op 13 zetels rekenen, terwijl Luisa Gonzalez een fractie van 48 zetels (op 137) heeft. Er kan dus zonder meer een sterke oppositie worden gevoerd. De termijn is wel kort: deze verkiezingen kwamen er omdat de ex-President zijn ontslag had aangeboden. De nieuwe nu verkozen President moet die termijn uitdoen, tot begin 2025.
’t Is geen Chiquita, maar puree wordt het wel.
