DSK als hoop van de Franse PS?

Dominique Strauss-Kahn, DSK voor vrienden en media, is in Griekenland een grote naam geworden. Hij speelde als directeur van het Internationaal Muntfonds (IMF), een sleutelrol in het programma van sociale ellende dat de Griekse regering uitvaardigde. DSK is een vooraanstaand lid van de Franse socialistische PS, hij is zelfs – zonder het vooralsnog te zeggen – kandidaat om in 2012 naar het ambt van Frankrijks president te dingen. Bevriende media hemelen hem op als de enige die Nicolas Sarkozy of een andere rechtse kandidaat kan verslaan. DSK als moderne wonderman tegen Martine Aubry, een “socialiste van de oude stempel”?

DSK was voor de presidentsverkiezingen van 2007 ook al in het strijdperk getreden, maar moest in een intern referendum met groot verschil de duimen leggen voor Ségolène Royal. DSK trok naar andere horizonten, hij werd directeur van het IMF.

Nu is DSK vooral in het nieuws als “de geschikte kandidaat van links” voor de presidentsverkiezingen van 2012. Links? Daar zijn veel vraagtekens bij te plaatsen. Maar DSK zorgt er via zijn netwerken bij de media voor dat die vraagtekens achterwege blijven. Want wie anders kan Sarkozy of rechts verslaan? Bevriende media, zoals het eertijds linkse dagblad “Libération” pakken uit met peilingen die er geen twijfel laten aan bestaan: PS-leidster Martine Aubry is kansloos, alleen Strauss-Kahn kan het halen. Zo wordt bij de achterban van de PS de idee gevoed dat er in feite geen alternatief is voor DSK.

Maar is DSK een alternatief voor rechts? Alleszins niet wat zijn ideeën en voorstellen betreffen. DSK staat niet zo ver van Sarkozy. Zijn loopbaan en zijn ideeën zijn niet van aard om de Franse bourgeoisie, waaronder hij vele vrienden heeft, af te schrikken.

Strauss-Kahn voerde bij voorbeeld als minister van Financiën in de regering van partijgenoot Lionel Jospin een grote golf privatiseringen van overheidsondernemingen door (onder meer in de luchtvaart en France Telecom). Hij begon ook de studie van de herziening van het pensioenstelsel, iets waar Sarkozy nu mee bezig is. Sarkozy kreeg onrechtstreeks steun van DSK die verklaarde dat de pensioenleeftijd van 60 jaar geen heilige koe mag zijn. Waarmee hij tegelijk rivale Aubry een voetje zette.

Met zijn “DSK Consultants” werd Strauss-Kahn vanaf 1993 pleitbezorger van privé zakenkringen. Toenmalig partijleider van de PS, Michel Rocard, plaatste hem aan het hoofd van de “Expertengroep” van de PS, waarna hij ook nog ondervoorzitter werd van de “Cercle de l’Industrie” waar hij alle grote industriebazen leerde kennen, onder wie Vincent Bolloré, een van de beste vrienden van Sarkozy. Deze groep trad onder meer op als lobby om bij de EU in Brussel de belangen van deze industriëlen te behartigen.

In 1997 werd DSK, na de zege van de PS in de parlementsverkiezingen, minister van Financiën. Het was in die hoedanigheid dat hij een programma van privatiseringen doorvoerde.

Nadat hij in 1999 in een fraudeschandaal was genoemd – hij werd later buiten vervolging gestemd – werkte hij weer als lobbyist en nam hij de leiding van een fractie in de PS, “Socialisme et Démocratie” die actief campagne voerde voor ‘ja’ aan de Europese grondwet (die dan massaal werd verworpen in een referendum).

Na de zege van Sarkozy in 2007 nam DSK afstand van het programma van de PS. Hij stond op economisch en sociaal vlak niet zo ver af van de nieuwe president. Ook op buitenlands vlak. DSK deelt diens nieuwe atlantisme en diens steun aan Israël. Met de steun van Sarkozy werd hij dan eind 2007 directeur van het IMF. Hij werd er pleitbezorger van een doorgedreven mondialisering van het financiewezen.

De gevolgen daarvan zijn nu wereldwijd erg voelbaar, zeker in Griekenland. DSK zei “grote bewondering te hebben voor het extreme soberheidsbeleid” van Athene…”. DSK verklaarde dat het aan hem te danken is dat de laagste lonen van ambtenaren en de laagste pensioenen daarbij gespaard bleven. Een merkwaardige uitspraak, wetend dat die lonen en pensioenen lager liggen dan het levensminimum. Het zijn uitspraken die hij eventueel later, als Frans president, nog kan gebruiken: zonder mij zou het veel erger zijn geweest. Het komt bijna neer op een samenvatting van de hedendaagse sociaaldemocratie in periodes dat ze regeert.