De benaming lijkt wat bombastisch, maar gelet op de huidige toestand van de wereld is het wellicht niet overdreven ambitieus om na te denken hoe het verder moet. Met de planeet? Met de mensen?
We stevenen rechtstreeks en met hoge snelheid af op een klimaatcrisis. Niemand die kan zeggen hoe dat zal gaan, hoe de mensheid moet overleven.
De uitzichtloze oorlogen, in Oekraïne en in het Midden-Oosten kunnen niemand optimistisch maken. Daarnaast zijn er nog talloze gewapende conflicten, denk aan Zuid-Soedan, de Sahel, Myanmar … en nog vele anderen.
Het was een initiatief van een groep bewegingen, partijen en vakbonden om hierover samen te zitten, weliswaar met een einddoel in het achterhoofd. Voor de vijfhonderd afgevaardigden op de Conferentie in Johannesburg, van 14 tot 18 oktober, moet het de bedoeling zijn een eind te maken aan het rampzalige kapitalisme en het socialisme nieuw leven in te blazen. Daarover ging de dialoog. Er ging een lang voorbereidingsproces aan vooraf met participatie van groepen uit 51 landen.
Een belangrijke vaststelling die niemand uit de weg kan gaan is dat volkeren in de hele wereld besloten hebben zich niet langer neer te leggen bij de onderdrukking door het imperialisme en de hegemonie van landen als de V.S. met hun financiële arm, de Wereldbank en het IMF zijn enkel uit op uitbuiting en oorlog. De kloof tussen Noord en Zuid is immens groot geworden.
Socialisme, zo stelde de conferentie, kan enkel ontstaan en groeien op basis van lokale en nationale praktijken, op basis van een nieuw bewustzijn en het zal nooit leiden tot een eenvormig model. Wel zal het de arbeidersklasse zijn die als enige vorm kan geven aan het proces, in samenwerking met de boeren, met vrouwen, met jongeren. De basisprincipes zijn solidariteit, rechtvaardigheid en zorg voor het milieu.
De Conferentie ziet vier pijlers voor het verdere werk: 1) concrete solidariteit; 2) een reorganisatie van de arbeidersklasse met de ontwikkeling van coöperatieven en commons; 3) de redding van het collectieve leven, tegen de atomisering en de vervreemding; en 4) het heropbouwen van een cultuur van strijd.
De Conferentie gaf ook een sterke verklaring uit voor solidariteit met Palestina.
Wordt vervolgd.
