Bij ‘Ensemble’, de jongste benaming van de Macronie, heerst verbijstering. De grote baas, president Emmanuel Macron, legt het lot van zijn premier en regering in handen van Marine Le Pen, van uiterst-rechts. De Macronie vormt front met uiterst-rechts om links buiten te houden. Zoals we in Uitpers al eerder’ schreven: het cordon sanitaire is fors verplaatst. Tegen links.
Vertwijfeling, zelfs verbijstering bij Macrons achterban. Althans bij degenen die trapten in zijn verhaaltje van 2017 dat hij de tegenstelling links-rechts ging overstijgen. Au-delà. De Macronie zou daar boven staan, ze bracht de synthese van een eeuwenoude tegenstelling.
Naïef?
Waren degenen die nu schrikken, dan zo naïef? Met de bijna volledige afschaffing van de ISF (belasting op het fortuin) hadden ze toch al snel kunnen snappen dat Macron zijn latere bijnaam “president van de rijken” ten volle verdiende. Ze hadden toch kunnen zien dat het grootste deel van zijn toppersoneel, de premier (Edouard Philippe) incluis, uit de zeer rechtse stal van ex-president Ncolas Sarkozy kwamen. Sarkozy, wiens grote inspirator een uiterst-rechtse denker was (Patrick Bouisson). Ze hadden herhaaldelijk kunnen zien hoe groot zijn misprijzen was ‘pour ces gens-là’, de alledaagse mensen.
Ze zagen het, maar zwegen. Deelnemen (aan de macht) is belangrijker dan een overtuiging hebben. Soms was er wel een schuchtere poging om “linkse” Macroniens te groeperen, maar dat waren stuk voor stuk lachertjes. Intussen putte de patron uit de woordenschat van uiterst-rechts, zoals vorig jaar met “décivilisation” (ont-beschaving). En hij sloot dat jaar af met een immigratiewet die uiterst-rechts tegemoet kwam.
Nochtans had diezelfde Macron in 2017 bij de start van zijn eerste ambtstermijn gezegd dat hij in die vijf jaar de redenen zou wegnemen om nog voor uiterst-rechts te stemmen. Maar in 2022 haalde Marine Le Pen een nog beter resultaat dan in 2017. En bij de recente verkiezingen in juni en juli, zat uiterst-rechts boven een derde van de kiezers. Macron had wel getracht uiterst-rechts te verzwakken door het te kopiëren, maar zoals al lang geweten: het origineel blijft meestal aantrekkelijker.
Cordon sanitaire
Nu het linkse Nouveau Front populaire (NPF) in juli onverwachts als sterkste blok uit de stembus kwam, hebben Macron en Le Pen elkaar nog meer gevonden. Het is hun diepe haat tegen al wat links is, dat hen tot partners in de misdaad – tegen democratische rechten, vrijheden en instellingen – maakt.
Het is voorwaar een zielige doodstrijd, die van de Macronie. Inderdaad een doodstrijd. Wat rest zijn de fracties in de Assemblée, maar Macron is er zijn greep kwijt, Gabriel Attal zal als chef van Ensemble wel andere plannen hebben. Zoals ex-premier Philippe kijkt hij naar de presidentsverkiezingen van 2027, en alles wat aan Macron herinnert is een rotsblok aan het been.
En Macron zelf: hij heeft al zijn plaats in de geschiedenis als een van de meest gehate presidenten van het land. Zowel in Europa als erbuiten, wordt hij niet meer ernstig genomen. Niettemin blijft hij erg ingenomen met zichzelf en overtuigd dat het land en de wereld hem niet kunnen missen. Tot de lente van 2027 kan hij nog veel onheil aanrichten.
