Een kenmerk van afbrokkelende imperia is dat ze hun machtspositie trachten te behouden door oorlogen te voeren. Dat was zo tijdens het Romeins keizerrijk en is niet anders in het huidige kapitalisme imperium, dat zijn erosie wil tegenhouden met oorlogen en invasies in weerspannige landen die zich niet willen onderwerpen aan zijn dictaten.
Zoals in Afghanistan, Irak, Libië en Syrië. De waaier is breed: drone-aanvallen in en tegen de burgerbevolking van Jemen en Pakistan; proxy-oorlogen met Amerikaanse wapens en geld zoals in Afghanistan, Irak en de Oekraïne; huurlingen en privé-legers in Oekraïne; economische oorlog tegen Rusland en Iran en last but not least de NSA cyber-oorlog tegen de wereld. Zelfs in de strijd tegen Ebola in Afrika heeft Washington alleen maar GI’s aan te bieden. Bij mijn weten wordt een gevaarlijke ziekte niet bestreden met militairen, maar met artsen, medisch materiaal en verpleegkundigen. Wil Washington met deze aanpak zijn militaire aanwezigheid versterken in dat grondstoffenrijk deel van West-Afrika?
war on terror
Het buitenlands optreden van de VS gebeurt volledig onder de vlag van de oorlog tegen het terrorisme. De vorige VS-president, George W. Bush, rechtvaardigde zijn militaire interventie door een kruistocht tegen het terrorisme en voor democratie en vrijheid. Het resultaat van deze oorlogen was moord en doodslag en een grote menselijke, maatschappelijke en materiële puinhoop. In Obama’s recente toespraak tot de VN gaat het om een alles omvattende antiterreurstrategie voor de vernietiging van IS (ISIS). Zoals Bush voorspelt hij de VS burgers een oorlog en strijd die van lange duur zullen zijn. Maar het barbaars en radicaal islamistisch geweld is niet te verslaan met bommenterreur, nieuwe IS strijders kruipen uit iedere bommenkrater. Herinneren we ons nog wat Arundhati Roy tien jaar geleden met betrekking op Bin Laden formuleerde: “Hoe uit een rib een wereld gemaakt wordt, die tien jaar later door het Amerikaans buitenlands beleid verwoest wordt”. In het kamp van het westers imperialisme triomfeert nog alleen de militaire machtslogica.
Met de nieuwe coalitie van bereidwilligen voor een oorlog tegen Irak en Syrië, tegen de zin van de burgers, wil het imperium zijn streven naar machtsbehoud met doelgerichte luchtaanvallen kracht bij zetten. Tot grote vreugde van de wapenindustrie biedt zo’n benadering goede perspectieven voor wapenbestellingen, het houdt de winstkraan open. De kosten worden met het geld van de belastingbetaler betaald. Om dit alles door de strot van de burgers te duwen, moet men een klimaat van onveiligheid scheppen.
spiraal
Over de consequenties van het opdrijven van de geweldspiraal wordt niet gesproken. Hetzelfde geldt voor de economische handelsoorlog van de VS en de EU tegen Rusland in de Oekraïense crisis, waar men niet reageert op de voorstellen tot vredesgesprekken van Moskou. In de plaats wordt geopteerd voor meer bewapening voor de oligarchische machthebbers in Kiev, voor een bestendige vorm van NAVO-aanwezigheid aan de grens met Rusland.
Het westers imperium wil Rusland permanent onder de knie houden. Daarom moet het regime van Poetin ondermijnd worden. Dat is een vuile en gevaarlijke strategie. Afgezien van een mogelijke voorspelbare anarchie in Eurazië, kan deze politieke en economische kamikazestrategie de wereldeconomie naar de afgrond leiden. De huidige sanctiepolitiek en de tegenmaatregelen tonen duidelijk het risico voor de stagnerende westerse economie. De economieën van het metropoolkapitalisme zijn momenteel zeer kwetsbaar en instabiel. Ze worden heen en weer geslingerd tussen mini-groei, stagnatie, recessie en deflatie. Een heropleving lijkt in het westen niet in zicht. Het verder aandraaien van de sanctieschroef tegen Rusland zal psychologische gevolgen hebben op de financiële markten; wat een nieuw uiteenspatten van de vastgoed en andere luchtbellen met zich zou kunnen meebrengen. De wrakstukken van de exploderende financiële sector zouden dan de hele wereldbevolking om de oren vliegen.
Waarom?
Omdat de G7 en haar imperator, de VS, haar machtspositie niet wil opgeven en niet wil inzien dat hun globale unipolaire wereld meer en meer in vraag wordt gesteld. Vooral door BRICS en andere groeilanden, die voor Washington en de EU lastige concurrenten zijn die een multipolaire wereldorde nastreven. We zijn getuige van een economische neergang van het noorden en een opgang van het zuiden. Het aandeel van de G7 in het wereld bnp bedroeg in het jaar 2000 64,4 procent, in 2013 belandde het op 46,4 procent. De BRICS-landen verhoogden hun aandeel in deze periode van 8,6 naar 21,5 procent.
Deze ontwikkeling geeft het Westen hevige stuiptrekkingen om het behoud van zijn hegemonie veilig te stellen. Het Westen leeft in de waan dat het met wapengekletter het tij kan keren om te verhinderen dat een multipolaire wereld tot stand zou komen. Maar de BRICS-landen sluiten de rangen en bouwen alternatieve structuren tegen het door het Westen beheerste ‘Global Governance’. Op hun bijeenkomst dit jaar, werd de oprichting van de ‘New Development Bank’, als tegenhanger van IMF en Wereldbank, boven de doopvont gehouden met een startkapitaal van 100 miljard dollar.
SCO
Op 11 en 12 september 2014 was er in de hoofdstad Doesjanbe van Tadzjikistan een bijeenkomst van de Shanghai-groep over nauwere samenwerking waaraan de regeringsleiders van Kazachstan, Kirgizië, China, Rusland, Tadzjikistan en Oezbekistan deelnamen om er zich te beraden over de crisissen in Syrië en Oekraïne. Op deze bijeenkomst was er harde taal te horen aan het adres van het westers optreden. In een verklaring werd gesteld dat het westers rakettenschild de wereldwijde veiligheid en stabiliteit ondermijnt. Het belangrijkste resultaat van dit treffen was de goedkeuring van het document voor meer integratie en samenwerking. India en Pakistan die de status van waarnemer hebben zullen volgend jaar als volwaardig lid worden opgenomen. Ongeveer de helft van de wereldbevolking leeft dan in de landen van de Shanghai groep. De belangrijkste doelstelling van SCO is het versterken van het wederzijds vertrouwen, goed nabuurschap en samenwerking op politiek, commercieel en economisch vlak en steunt op een wederzijdse militaire bescherming. SCO wil een garantie zijn voor en bijdragen tot vrede en stabiliteit in de regio, tot een meer verdraagzame en rechtvaardige wereldorde.
