Het is meer dan vijf jaar geleden, maar vergeten beslist niet. Na een woelige telling van de stemmen van de presidentsverkiezingen in Bolivië in oktober 2019, werd meegedeeld dat zittend President Evo Morales in de eerste ronde had gewonnen.
De resultaten werden meteen betwist, er braken rellen uit, leger en politie keerden zich tégen Morales. Er vielen in totaal 36 doden. De President van Mexico stuurde een vliegtuig, zodat Morales in moeilijke omstandigheden toch kon vluchten.
Er kwam uiteindelijk een rechtse regering aan de macht onder leiding van Jeannine Añez, met racistische en hemeltergende uitspraken.
Een jaar later werden nieuwe verkiezingen uitgeschreven die glansrijk werden gewonnen door Luis Arce, eveneens van MAS – Movimiento al Socialismo.
Nu zijn er heel wat redenen om het niet eens te zijn met Evo Morales, de belangrijkste zijnde dat hij slechts met een juridisch zeer betwistbare truuk opnieuw kandidaat was bij die verkiezingen.
Maar het is één ding het niet eens te zijn met een kandidaat, het is iets helemaal anders om boven een links en nog steeds populaire kandidaat een extreem-rechts regime te verkiezen.
Volgens een deel van de linkerzijde, en vooral de groen-linksen, was er van een coup helemaal geen sprake. Morales was de baarlijke duivel, elk alternatief was beter dan hij. Er moest een dialoog gevoerd worden met de oppositie.
We weten wat dit heeft gegeven. Jeannine Añez belandde in de gevangenis.
Vijf jaar later blijkt dat er wel degelijk sprake was van een coup en dat de toenmalige Argentijnse regering van Mauricio Macri er bij betrokken was, met steun overigens van de VS.
In een boek van de ex-ambassadeur voor Argentinië in La Paz, Ariel Basteiro, wordt haarfijn uit de doeken gedaan hoe het is verlopen.
Al maanden van te voren werden wapens en munitie geleverd. Het traangas kwam uit Ecuador. De concrete voorbereidingen werden geholpen door een bezoek van Trump’s dochter in Jujuy. De meest directe, praktische rol werd gespeeld door de toenmalige Minister van Veiligheid in de regering Macri, Patricia Bullrich. Zij zetelt nu ook in de regering van Javier Milei.
Ook bij de verkiezingen in Ecuador enkele jaren later gaven de groen-linksen de voorkeur aan een kandidaat van rechts, wegens hun ‘haat’ tegen alles wat met Rafael Correa in verband kon worden gebracht.
En leidt het te ver om ook te verwijzen naar de oorlogszucht van de groene BZ-Minister in Duitsland? Het is hoe dan ook zeer zorgwekkend voor een partij die als progressief wordt gezien.
