Het vlotje van Spaans premier Zapatero zinkt steeds verder weg in het drijfzand van de financiële crisis. Terwijl hij hard zijn best doet om te bewijzen dat Spanje nog iets anders is dan Griekenland, is een algemene staking naar aanleiding van zijn hervorming van de arbeidsmarkt nagenoeg onafwendbaar.
Die hervorming komt er onder druk van de internationale instellingen, maar binnen de Spaanse landsgrenzen lijkt niemand er van gediend te zijn: de werkende bevolking en vakbonden vinden het ongehoord dat zij nogmaals moeten opdraaien voor de slechte cijfers van het land, de werkgeversorganisatie vindt dat het allemaal niet ver genoeg gaat en de oppositie is gewoon tegen alles wat de wankelende premier voorstelt.
De schaarse steun die de socialistische regeringspartij PSOE voorlopig krijgt komt uit de hoek van de nationalistische partij CiU, die voornamelijk de Catalaanse bedrijfsleiders vertegenwoordigt en dus vooral uit is op een verstrenging van de maatregelen.
Daarnaast rijst de vraag in welke mate de anti-crisismaatregelen (bevriezing van de pensioenen, verlaging van de ambtenarenlonen, goedkopere ontslagregeling wanneer een bedrijf verliescijfers kan voorleggen) werk en welvaart zullen creëren in een land waar de werkloosheidsgraad reeds de trieste kaap van de 20% overschreden heeft en waar de gelukkigen die wel werk hebben het vaak moeten stellen met rommelcontracten. Wat vooral ontbreekt in dit land met een sterke KMO-traditie zijn liquiditeit en kredieten om te kunnen investeren, maar de banken werken niet mee en blijven tegelijk volstrekt buiten schot. Zo ook de allerrijksten, waarvan het aantal het voorbije jaar zelfs met 12% is gestegen en van wie het kapitaal veilig elders is gestald in afwachting van de invoer een nutteloze belasting op grote kapitalen.
De algemene staking staat intussen gepland voor 29 september, al voorspellen allerhande enquêtes dat de deelname eraan relatief beperkt zal blijven. De onderhandelingen die de komende weken zullen plaatsvinden zullen duidelijk maken hoe diep de kloof is tussen de verschillende partijen en belangengroepen.
Een paradoxaal gevolg van deze algemene Zapatero-moeheid is dat de grootste oppositiepartij Partido Popular, in wezen niet veel meer dan een hecht kliekje van golfspelende jetsetters, zich opwerpt als de grote verdediger van de rechten van de arbeiders en dat zelfs de vakbonden aandringen op een regeringswissel, al zou dat de facto diezelfde jetsetters aan de macht brengen.
(Uitpers nr. 122, 11de jg., juli-augustus 2010)
