De onwaarschijnlijke voorschriften van Donald Trump.
Yasser Arafat, de langdurende president van wat de staat Palestina had moeten worden (en die daarom vermoord werd op last van Israël, waarschijnlijk premier Ariel Sharon die dat toch beloofd had), zei graag dat de Palestijnse kwestie “de Achilleshiel” van het Midden-Oosten was: als dàt niet opgelost was, kon er niets opgelost worden. Lang is telkens weer bewezen dat dit het geval was. Maar nu zou V.S. president Donald Trump de knoop doorhakken: door gewoon het Midden-Oosten te pakken en de Palestijnse kwestie er uit te knippen. Zou daarmee dan niet de Wereld gered zijn? De wereld lijkt opgetogen met het vooruitzicht.
Hamas overeind
Maandag 17 november stemde de VN- Veiligheidsraad een resolutie waarin het zogenaamde. Vredesplan voor Gaza, pardon, voor het hele Midden-Oosten, van Donald Trump goedkeuring kreeg. Dat “20 puntenplan” dat het huidige zogenaamde Staakt-het-vuren naar vrede moet begeleiden, bevat onder meer de ontplooiing in Gaza van een internationale vredesmacht, die onder meer moet toezien op de definitieve ontwapening van Hamas, en ook een zij het wazig “pad naar een toekomstige Palestijnse staat”.
Op aandringen van de V.S. steunden een reeks Arabische en moslimstaten, Qatar, Egypte, de Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi-Arabië, Indonesië, Pakistan, Jordanië en Turkije de resolutie, wellicht omdat niemand nu nog tegen vrede durfde spreken, welke vorm die ook zou aannemen.
13 leden van de Veiligheidsraad stemden voor het plan (alleen China en Rusland onthielden zich), er waren geen tegenstemmen. Wel diende de ontwerptekst van de resolutie vele malen herschreven te worden eer de stemming kon doorgaan. Dit onder meer omdat vooral Arabische landen er op stonden dat een opening naar een soevereine Palestiijnse staat in de resolutie zou vermeld worden. In de oorspronkelijke Amerikaanse versie werden Palestina of Palestijnen niet vernoemd.
Hamas meldde uiteraard de resolutie niet te aanvaarden, omdat ze “niet tegemoet komt aan de politieke en humanitaire eisen en rechten van de Palestijnen”. Hamas wordt door de resolutie (en het Amerikaanse 20-punten plan) uitgesloten van elke bestuursrol in Gaza, en de geplande “internationale vredesmacht” heeft onder meer de taak Hamas (en andere groepen) te ontwapenen. Maar de facto is Hamas op het terrein in de Gazastrook de enige functionerende bestuursmacht, en is het Israëlische leger met al zijn overmacht er na twee jaar vernietigingsoorlog niet in geslaagd de organisatie te ontwapenen.
De oorlog raast voort
Die oorlog heeft intussen meer (waarschijnlijk véél meer) dan 69.483 Palestijnse doden geëist, en een niet meer te tellen aantal verminkten, cijfers die ondanks het “staakt het vuren” door IDF-raids en bombardementen gestaag blijven oplopen (meer dan 340 doden sinds de stop).
Een van de moeilijkheden bij de concretisering van de resolutie — de VN-Secretaris Generaal Antonio Guterres zou de opdracht gekregen hebben een aantal richtlijnen concreet uit te werken — is vaagheid, of ook de ongeloofwaardigheid van elementen erin. Iedereen is natuurlijk blij dat de bloedige oorlog annex genocide zoniet gestopt, toch ernstig afgeremd is. Iedereen weet dat dit komt door de oekaze van Donald Trump. Zoals men ook weet dat de grovere Israëlische schendingen van het bestand, met toch alweer honderden doden in bombardementen, uitgevoerd worden met medeweten en groen licht van Trump. In die zin is er niet eens een “staakt het vuren”. De Gazastrook is in twee gedeeld en vergrendeld door de IDF. De Palestijnen in Gaza blijven verhongeren omdat de beloofde noodhulp, het beloofde voedsel, uitblijft achter de nog steeds grotendeels gesloten grenspoorten, waar de Israëli’s vrachten van injectienaalden en koelkasten tegenhouden, waarmee de WHO kinderen wou gaan vaccineren in het geteisterde gebied. Enkele dagen geleden zijn weer 35 inwoners omgekomen bij de jongste Israëlische luchtaanval.
Zelf lijkt Donald Trump ervan overtuigd, drijvend op zijn klatergouden “successen” opperbevelhebber van het hele gebeuren te zijn. Het plan en de resolutie voorzien in een Board of Peace (BOP), een “vredescomitee” dat de hele overgang van genocide naar vrede zal besturen, en waarvan de directeur-voorzitter Donald Trump zal ziijn. Verder is het afwachten wie er nog in zal zitten. Tony Blair wellicht. De voormalige UK-premier, voorzitter van het Tony Blair Institute for Global Change (met vestiging in Brussel), dat zelf gefinancierd wordt door de Amerikaanse miljardair Larry Ellison (Oracle), groot donor van de Friends of the IDF (vrienden van het Israëlisch leger), is bekend voor zijn goede verstandhoudiing met Republikeinse VS presidenten.
Een “bestuur”, de Gaza International Transitional Authority (GITA) werd door Blair in september al voorgesteld, dat zou de Gazastrook besturen in de overgangsfase na de oorlog, en de wederopbouw naar de vrede. Blair zou, als men het goed leest, de rechterhand van Trump worden in diens BOP.
Vredesmacht.
De Internationale Vredesmacht waarvan sprake zou moeten samengesteld worden uit onder meer Arabische eenheden — maar dan wel eenheden die het akoord van Israël (als bezettende macht van de Strook) kunnen verkrijgen, wat ook weer moeilijk kan zijn aangezien Israël eigenlijk geen vreemde pottenkijkers in zijn bezetting wil. Men zou daarbij kunnen denken aan Saoedische of ook Turkse troepen, maar men kan zich inbeelden dat Hamas zich niet zomaar zal laten ontwapenen, wat dan de deur opent op een inter-Arabisch treffen om de rotzooi nog wat te vergroten. Hoe dan ook lijken zich voorlopig weinig kandidaten te melden voor dit simili-bezettingsleger dat samen zou moeten werken met een nog uit te vinden Palestijnse politie en een maar al te echt bestaande Israëlische bezettingsmacht.
Een misschien minder serieuze maar tekenende anekdote stond in The Times of Israel, over minister van Nationale Veiligheid Itamar Ben Gvir die oproept om de president van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas op te sluiten in solitary confinement, en de top van de PA te vermoorden als de VN aanstalten zou maken om een Palestijnse staat te erkennen. Natuurlijk is Ben Gvir de extreem rechtse stokebrand in de Israëlische regering, en zijn uitspraak werd opgetekend bij een vergadering van zijn Otzma Yehudit factie een paar uur voor de Veiligheidraad zijn resolutie ging stemmen: “een Palestijnse staat van een verzonnen volk dat zich Palestijns noemt mag nooit opgericht worden, want de bedoeling van diegenen die zulke staat willen stichten is, hem te bouwen op de ruïnes van de Staat Israël.” Interessant om te noteren is wellicht dat hij in de regering van Israël niet tegengesproken werd. Zoveel dus voor de VN resolutie en het “Vredesplan”.
Hoe men het ook draait of keert, het hele puntenplan dat Donald Trump samen met Benyamin Netanyahu bedacht, komt neer op een Amerikaans-Israëlische kolonisatie, in een eerste fase van de Gazastrook en later, misschien, van de Westelijke Jordaanoever, de Westbank. Het plan is een vervolg op voorgaande “voorstellen”: het idee van D. Trump om van de Gazastrook een “rivièra” te maken, natte droom van immobiliënmakelaars aan een strand zonder badgasten, want de 2,2 miljoen Gaza-bewoners zouden uit het gebied gedreven worden; het idee van Netanyahu “Gaza 2035”; of het Great Trust idee van Tony Blair en de Boston Consulting Group. (Gaza Reconstitution, Economic Acceleration and Transformation = Great); dit alles omkaderd met de immobiliënbusiness van Jared Kushner, de talentvolle schoonzoon van Trump, en zijn vriendenkring.
Het Geld en het Gas en de Olie
Het puntenplan veronderstelt de opbouw van een nieuw Gaza op een totaal leeg gemaakt terrein. De bouw, met hedendaagse technologische, innovatieve methodes. en veel AI, zal Amerikaanse en Israëlische bedrijven kansen geven. Maar ook de oliestaten van de Perzische Golf en de Arabische buurstaten zoals Egypte, die de bouw zouden financieren, zouden er geen windeieren bij rapen, altijd volgens het plan. Bovendien is er de gasbel en de olie voor de kust van Gaza. De Shell zou die op 33 miljard kubieke meter gas schatten, en op 1,7 miljard vaten olie volgens een VN-rapport van 2019. Wie de bouw doet zou, logischerwijs, de hand leggen op de exploitatie van de bel. Beweren dat het Israël de hele tijd al dààrom te doen was in zijn behandeling van. de Gazastrook, is vast overdreven, maar hoe dan het al jaren aanhoudende verbod verklaren, aan de vissers van Gaza om daar te komen vissen?
Men merkt hier, schrijft de Franse onderzoeker Stéphanie Latte Abdallah in Le Monde (7/11/2025) “een economische versnelling die de politiek en het internationaal recht zou moeten vervangen.” In dit plan bestaan de Palestijnen niet meer als politieke factor: Hamas en de andere radicale groepen zouden door de IDF “vernietigd” zijn (of ingestemd hebben met het plan, wat nog te bezien valt), en de Palestijnse Autoriteit met Fatah en de PLO rond president Mahmoud Abbas, is door haar gehoorzaamheid aan de Israëlisch-Amerikaanse “veiligheidspolitiek” politiek zodanig verzwakt (ook in Palestijnse ogen) dat ze alleen nog kan toekijken en af en toe zachtjes protesteren.
De Saoedische kroon op het werk
Op termijn zou dit voor de regering Trump het Grote Midden-Oosten Succes moeten opleveren, een herconfiguratie van de regio rond snel moderniserend Saoedi-Arabië. Het bezoek van de Saoedische kroonprins Mohammed Ben Salman (MBS) in het Witte Huis (en de minimalizering, “Stuff happens” door Trump van de moord op de voor het regime lastige Saoedische journalist Khashoggi, op 2 oktober 2018 in het Saoedische consulaat in Istanboel, waarvan men gaarne had vernomen of MBS er al dan niet de opdracht voor gegeven had) is niemand ontgaan. De bedoeling is al lang Saoedi-Arabië ertoe te bewegen zich aan te sluiten bij wat Washington de “Abraham-akkoorden” gedoopt heeft. Na Marokko, Bahrain en de Verenigde Arabische Emiraten, zou de toetreding van Saoedi Arabië aan die akkoorden het gewicht verlenen dat ze nu zozeer missen. Het komt erop neer dat, in ruil voor gulle samenwerking vanwege de V.S., de Arabische wereld Israël erkent en haar betrekkingen ermee normaliseert. De meeste Arabische landen zijn economisch en politiek in hoge mate afhankelijk van het geld uit de V.S. en zijn dus manipuleerbaar, maar niet Saoedi-Arabië, dat zelf met zijn olie en gasreserves onbetamelijk rijk is, en al lang de ambitie koestert als leider van de islamitische wereld erkend te worden. Dit is de contradictie: Graag zouden de Saoedi’s die zaak met Israël afronden, Israël erkennen en voortgaan met het werk, want Israël vertegenwoordigt in het Midden-Oosten de vooruitgang en de moderne tijd, toch zoals de Saoedi’s die nu ongeveer zien; maar al sinds 2002 heeft Saoedi-Arabië een voorstel op tafel liggen voor vrede met Israël in ruil voor een soevereine Palestijnse staat in de nu door Israël bezette gebieden. Israël heeft daar nooit op geantwoord, wat natuurlijk ook een antwoord is, maar het voorstel ligt daar nog. Dus blijft Riad een geloofwaardige regeling voor de Palestijnen eisen eer het in de Amerikaanse geopolitiek wil meedraaien, en ook nog wat kleinigheden voor zichzelf, zoals samenwerking met kerncentrales, F-35 gevechtsvliegtuigen en bewapening. Tweede contradictie: Israël zal niet blij zijn met een Amerikaans bewapende, nucleaire Arabische buur die ook F 35’s heeft, net als Israël zelf en dus Israël zou kunnen hinderen bij zijn luchtmachtmissies in de regio. Het heeft oorlog gevoerd om het equivalent daarvan in Iran te beletten. Of het Grote Arabische Succes Donald Trump gegund zal zijn, zal dus onder meer van de prijs afhangen.
De ironie wil natuurlijk dat, ondanks de strategische plannen van Israël en de VS en alle resoluties van de VN-Veiligheidsraad, de Palestijnen in de echt bestaande wereld wel degelijk bestaan. Het beste bewijs daarvoor is dat de Israëli’s ze met inzet van hun kolonisten, hun grenspolitie, hun leger aan het uitmoorden zijn: in Gaza natuurlijk nog steeds, waar de feitelijke genocide, wapenstilstand of geen, nog steeds doorgaat in de Westoever waar de etnische zuivering in de schaduw van Gaza en nu van het puntenplan, behoorlijk op gang komt, in de vluchtelingenkampen in Libanon, en verjaagd uit Oost-Jeruzalem, historisch de hoofdstad van de Palestijnse staat.
Wat die Palestijnen betreft, blijft Trump z’n puntenplan behoorlijk vaag. Er is geen enkele tijdlijn vastgesteld naar een Palestijnse staat, iets waar Arabische landen nochtans op stonden. Er is geen staat voorzien. Geen bescherming tegen verdere agressie door Israël. Geen tastbare verbetering van de levensomstandigheden. En Israël kan voortgaan met de etnische zuivering van Palestina van Gaza-strand tot aan de oevers van de Jordaan op de Westbank.
Vorige week verwoestte Israël nog drie vluchtelingenkampen in de Westbank, en verdreef 32.000 inwoners ervan. Human Rights Watch noemde dat “een oorlogsmisdaad en een misdaad tegen de mensheid”. Joodse kolonisten elimineren systematisch hele dorpen en drijven de bewoners ervan naar een steeds kleiner grondgebied in steden als Ramallah, als de eerste fase naar een einddoel waar Israël elke Palestijnse aanwezigheid uit de Westbank geëlimineerd heeft, behalve in een paar toevluchtsteden, geïsoleerde “bantoestans” in Groot Israël.
Het puntenplan voor vrede voorziet niets dat Netanyahu zou verplichten deze politiek te stoppen. Noch Trump noch MBS zal daar de tijd voor hebben: zij hebben andere dingen te doen. De EU en de rest van de wereld die vorige week nog zo opgewonden was over de lopende genocide, is noog zo blij met het zogenaamde Staakt-het-vuren, dat op z’n minst het dagelijks zichtbare dodental wat vermindert, geeft niet wat de agentschappen van de VN ervan zeggen.
En ja: Er zou wellicht een “pad” geëffend worden dat “eventueel” naar een soort van Palestijnse zelfbeschikking en staat kan leiden, “eens de Palestijnse Autoriteit de vereiste hervormingen heeft doorgevoerd”, en de V.S. zullen een dialoog tot stand brengen tussen Israël en de Palestijnen teneinde overeen te komen over een politieke horizon voor een vredige en welvarende coëxistentie. Een pad? Eventueel? Na welke “vereiste hervormingen” en vereist door wie?
“We zullen zien,” zou de vermoorde Yasser Arafat gezegd hebben.
