Dit week-end zijn in Havana, Cuba, honderden mensen bijeen om hun solidariteit te tonen met het Cubaanse volk. De ‘Global Sumud’, de ‘Granma 2.0’, een initiatief van ‘Nuestra América’, kwam aan met tonnen hulpgoederen uit Mexico. De Mexicaanse regering stuurde ook nog eens tientallen tonnen hulp. Alle mensen die vanuit de hele wereld naar Cuba reisden, hadden ook valiezen en dozen vol hulpgoederen mee.
Dit alles is niet meer dan wat water naar de zee dragen. De problemen van het land zijn enorm, want stilaan valt alles, maar dan ook alles stil door gebrek aan energie. Sinds kort is ook de drinkwatervoorziening in gevaar.
Twee Russische olietankers die op weg waren naar Cuba zijn onder dreiging van de VS een andere koers gaan varen, de een naar Venezuela, de ander naar de VS.
En Cuba weigerde een importvergunning voor de VS-ambassade in Havana die olie wilde voor haar generatoren…
De medische teams die naar andere landen werden uitgestuurd en een deviezenbron voor het land waren, komen een voor een terug, onder druk van de VS. Enkel Mexico, Italië en Qatar houden nog stand.
De export is de afgelopen vijf jaar met 75 % verminderd. Het toerisme heeft zich na de COVID-crisis niet echt weten te herstellen en kan er zonder energie uiteraard niet bovenop komen. De Peso blijft in waarde dalen. Men verwacht dat het BBP in 2026 met zo’n 7 % kan dalen. Hoe moeten de mensen overleven?
Onderhandelingen
‘Ik zal de eer hebben Cuba in te nemen’, zei Trump afgelopen week. ‘Eigenlijk kan ik er doen wat ik wil’. En dat is blijkbaar het volk in een wurggreep houden. Er zijn vanzelfsprekend al protesten uitgebroken, de regering toont begrip maar veroordeelt het geweld. Wat men exact wil bereiken is niet duidelijk.
Trump heeft zijn zinnen blijkbaar gezet op een Venezuela-formule: economische wijzigingen maar geen regimeverandering. Er zijn nu rechtstreeks onderhandelingen opgestart waarvan de agenda niet is bekend. ‘We spreken enkel over onze bilaterale relaties’, zegt President Díaz Canel. Interne aangelegenheden hoeven we met niemand anders te bespreken. Zelf drong hij wel herhaaldelijk aan op grondige economische hervormingen.
De VS zou blijkbaar geen problemen hebben om de familie Castro aan de macht te laten. Wel wordt aangedrongen op het vertrek van Díaz Canel. Cuba liet weten dan Cubanen in het buitenland in het land mogen investeren, maar dat wordt als onvoldoende gezien. Op verzoek van het Vaticaan werden 51 politieke gevangenen vrij gelaten.
Trump zelf zou ongeduldig wachten om hotels, casino’s en golfterreinen te kunnen bouwen en aanleggen. De plekken zijn al uitgekozen.
Het is echter niet Trump, maar vooral Marco Rubio die deze onderhandelingen voert. Hij is zelf van Cubaanse origine en moet rekening houden met zijn fanatieke achterban in Miami.
De afloop van de gesprekken is dus helemaal niet zeker en die wurggreep voorspelt niets goeds.
De grote slachtoffers zijn de mensen in Cuba die geen Dollars hebben. De solidariteitsactie doet ongetwijfeld goed, maar zolang er een echt brood op de plank komt, is er geen beterschap in zicht.
Cuba, dat meer dan zestig jaar lang zijn solidariteit heeft getoond met alle onderdrukte volken ter wereld, verdient dit niet. Dit gaat ons allen aan, want het toont eens te meer hoe de wereld van vandaag vierkant draait. De honderden mensen die vandaag in Havana zijn, tonen alvast dat het anders kan. Al onze regeringen blijven, net zoals bij de genocide in Gaza en de oorlog tegen Iran, onverschillig toekijken. ‘Een andere wereld is mogelijk’???
Onze vorige artikelen over Cuba:
Cuba: Rusland achterna? | Uitpers %
De wurggreep rond Cuba | Uitpers %
Make Cuba Great Again? | Uitpers %
