Hoeveel mensen waren er ? Vijfhonderdduizend ? Een miljoen? Ik weet het niet, maar onnoemelijk veel.
Ik was uitgenodigd op de slotmeeting van de pre-campagne van Claudia Sheinbaum, kandidaat om Mexico’s volgende President te worden. Ze behoort tot de partij, of zeg maar ‘clan’, van huidig President Lopez Obrador. Vandaar dat ik dit stukje als ‘opinie’ moet plaatsen, want ik ben een uitgesproken voorstander, zeg maar fan, van Claudia Sheinbaum.
Op 2 juni zijn er in Mexico presidentsverkiezingen. Die verkiezingen worden georganiseerd door de INE, het Nationaal Electoraal Instituut, een autonome instelling die ook neutraal zou moeten zijn maar dat helaas niet is. Daarover later meer.
Maar de regels zijn streng en gedetailleerd. Er is een pre-pre-campagne, een periode waarin de partijen hun kandidaat kunnen kiezen. Dan volgt een pre-campagne, die nu dus afgesloten is. Er volgen nu enkele weken stilte en op 1 maart gaat de echte campagne van start. Maar tot dan mag er niet aan ‘proselitisme’ worden gedaan, of m.a.w. je mag niet zeggen ‘stem voor mij’, je mag wel aangeven welke programmapunten je later zal ontwikkelen. Ook de uitgaven worden uiteraard in het oog gehouden.
Claudia Sheinbaum is kandidaat voor Morena (Movimiento de renovación nacional) , in coalitie met de Groene Partij en de Partij van de Arbeid. Ze belooft continuïteit in het uitvoeren van de ‘Vierde Transformatie’, het regeringsprogramma van Lopez Obrador. Zo wil men het land opnieuw op de juiste sporen zetten, in eerste instantie economisch, en dat is al aardig gelukt, maar ook sociaal – zowel de armoede en de ongelijkheid gingen sterk achteruit -, een strijd tegen corruptie en tegen de criminaliteit. Vooral voor die twee laatste punten valt nog heel wat werk te leveren.
Claudia Sheinbaum is Dr in de fysica en heeft een academische carrière achter de rug. Ze ging in de politiek en werd ‘burgemeester’ van Mexico City. Ze is bloedernstig maar heeft tijdens de campagne leren lachen en dat maakt haar nog aantrekkelijker. Ze is doodeerlijk, zo wordt gezegd, en dat is best mogelijk.
Politiek in Mexico is zoals in Brazilië, waar ik het ook een keer mocht meemaken. Het is een groot feest, er is passie, er zijn veel emoties. En laat me een ouderwets woord gebruiken: voortdurend wordt beroep gedaan op ‘vaderlandsliefde’ om alle misverstanden met ‘nationalisme’ te vermijden. Er wordt gewerkt aan een collectieve gemoedstoestand, aan een behoren tot een brede gemeenschap van ‘het volk’ waarop men best trots mag zijn.
‘Wij zijn wellicht de sterkste politieke beweging van de planeet’, aldus Sheinbaum, wat niet zo makkelijk is vast te stellen maar waar de voortdurende oproepen tot eenheid wel toe bijdragen. Het is evident dat in een periode van verkiezingen en het opmaken van lijsten, heel wat mensen worden teleurgesteld en dan maar gauw bij een andere partij proberen. Maar ook omgekeerd. De eens almachtige PRI die zeven tot acht decennia aan de macht was is nu verveld tot een kibbelend groepje, en veel politici verkopen hun vel nu aan Morena.
De kans dat Claudia Sheinbaum de presidentsverkiezingen wint, is groot. Ze haalt momenteel zo’n 70 % populariteit en in de allerslechtste hypothese staat ze nog steeds met 20 % boven de kandidate van de oppositie, Xochitl Gálvez. Er is trouwens vanuit de bekvechtende oppositie weinig steun voor de kandidate die een beetje aan haar lot wordt overgelaten.
Mexico heeft de afgelopen zes jaar onder Lopez Obrador bereikt waar slechts weinig landen in slagen. Een progressief beleid voeren, goede sociaal- economische resultaten boeken en geen extra schulden maken. Dat is wat de oppositie – mondiaal – zo woedend maakt. Er werden op heel wat vlakken uitstekende resultaten gehaald. Claudia Sheinbaum spreekt over een ‘Mexicaans humanisme’ en zal net als haar voorganger de Staat een belangrijke rol blijven toedichten in het beleid.
Het is nu wachten op de campagne die ongetwijfeld redelijk vuil zal zijn.
