Bombardementen in Zuid-Korea


Karen Talbot van het Noord-Amerikaanse Internationale Center for Peace and Justice, en redactrice van Covert Action Quarterly, reisde deze zomer naar Zuid-Korea. Haar relaas vertelt ons zaken die we in het ???normale??? nieuwsaanbod niet terug vinden.

Het ene na het andere jachtvliegtuig raast over de bommentoppen, hier vlakbij. Voor mij leek het wel de hel op aarde. Het was in elk geval de meest angstwekkende situatie die ik ooit had meegemaakt. Telkens opnieuw waren er oorverdovende ontploffingen en lawaai van machinegeweren. Hun doelwitten lagen zowat achthonderd meter verderop. Doelwitten zijn het, alleen maar dat: doelwitten. Meestal, of zeg ik beter gewoonlijk, worden ze niet eens geraakt. Het is ongelooflijk maar waar: dit is al 50 jaar aan de gang, elke werkdag, 50 jaar. Vierhonderd tot zevenhonderd bommen worden dagelijks uitgeworpen door de A-10 en F-16 VS-jachtvliegtuigen, vlak in de buurt van een tiental eenvoudige kustboerendorpjes. Maehyang-ri ligt op nog geen anderhalve kilometer van de doelwitten. Dit is Zuid-Korea, 75 kilometer ten zuiden van Seoel aan de westkust.

We waren daar in juli jongstleden, de 18de en 19de, om een feitenrelaas op te stellen in naam van de ???Internationale onderzoekscommissie naar geweld dat VS-militairen op burgers plegen??? en ???naar de Maehyang-ri bommencampagne??? op initiatief van de Koreaanse Waarheidscommissie. We waren te gast bij de Nationale Alliantie voor Democratie en de Hereniging van Korea, een behoorlijk brede coalitie in het land.


(???)


De doelwitten van de bommencampagne liggen in een mooie baai, dicht bij de kust. Dorpelingen gaan er vissen. Een eiland werd al helemaal verwoest. Een ander heeft nu nog maar een lengte van 2km, waar het ooit de helft meer was. Niet ontplofte munitie ??? ongetwijfeld duizenden tonnen ??? liggen opgestapeld in deze baai, op de stranden en in de velden. Arbeiders ruimen elke dag op wat ze kunnen. Brian Wilson, die aan een vorig bezoek had deelgenomen, en die een Vietnamveteraan is, zegt dat de A-10 ???tank-killers??? zijn. Dat betekent dat de munitiehulzen versterkt zijn met verarmd uranium. Tengevolge het kabaal dat Wilson hierover bij zijn terugkomst maakte, moest de militaire overheid van de VS toegeven dat ze inderdaad munitie met verarmd uranium gebruiken bij hun oefeningen in Maehyang-ri. Hierdoor moeten we radioactieve straling toevoegen aan de toxische afval en olie van o.a. napalmbommen, die de deze dorpen omringen.


Over de jaren heen werden minstens 12 mensen gedood, en een groot aantal anderen werd gewond door ???verloren kogels en bommen???. Men vertelde ons een geval van jaren geleden, waarbij een jongen van 16 door een bom werd onthoofd. Zijn vader was toen stiekem ‘s nachts zijn zoon gaan begraven, uit angst voor de autoriteiten mocht hij bekend hebben gemaakt dat zijn zoon door VS-bommen was gedood. Vandaag moet de moeder nog altijd dagelijks de vliegtuigraids doorstaan die haar zoon hebben vermoord. Dit verhaal is maar één voorbeeldje van de sfeer en het klimaat van angst dat er onder de brutale dictatuur, – tot voor kort -, heerste in Zuid-Korea met de zegen van Washington.


(???)


De aanhoudende bombardementen met hun ondraaglijk lawaai en de pollutie wegen zwaar op de gezondheidstoestand van de dorpelingen. Het aantal kankers in de betrokken dorpen is buiten verhouding groot en stijgt nog steeds. Ontelbare vrouwen hebben miskramen gehad, en er komen meer en meer afwijkingen bij de borelingen voor. Ook de dieren lijden onder deze toestand. We vernamen ook dat 80 procent van de leerlingen uit een regionale school voor kinderen met leerachterstand, uit Maehyang-ri kwam.


De leider van de beweging van het dorpsverzet, Chun Mankyu, vertelde ons dat z???n vader zelfmoord had gepleegd. Dan toonde hij ons een groot litteken op z???n borst. Hijzelf had ooit ook geprobeerd zich te zelfmoorden. Maar dan heeft hij besloten om te vechten voor de toekomst van zijn kinderen, en die van de gemeenschappen. Hij verkocht z???n huisje, verhuisde naar een kleiner oord, en liet zijn job staan om voltijds voor de beweging te kunnen werken die de bombardementen wil doen stoppen.

Dit oefengebied is eigendom van Lockheed-Martin. Dat moet ons niet verbazen want 50 jaar dergelijke verspilling moet de wapenfabrikanten inderdaad een aardige stuiver winst opleveren.


We zijn enigszins verwonderd hoe groen het landschap is, met graan, rijst en andere gewassen. De dorpelingen hebben ons uitgelegd dat ze de gronden moeten huren van het VS-leger, die ze dan enkel in het weekend kunnen bewerken wanneer er niet wordt gebombardeerd. Deze gronden werden, net zoals bij alle 97 VS-basissen in Zuid-Korea, door het Noord-Amerikaans leger ingenomen zonder betaling.

Maar het protest groeit.


Tot voor kort wist haast niemand iets af van Maehyang-ri. Daar heeft de jarenlange repressie voor gezorgd. De dorpelingen waren compleet geïsoleerd. Nochtans, hebben de mensen daar veel acties opgezet. Zo trachtten ze met vliegers de aandacht van de piloten af te leiden tijdens de laagvluchten. En bij de constructie van de site hebben ze de bulldozers trachten te houden. Op 12 december 1998, nadat er maar geen antwoord kwam op hun petitie, hebben zo???n 1.500 mensen het oefengebied bezet, ook de eilandjes. Vandaag is het protest enorm aangegroeid. Honderdduizenden, studenten, boeren, arbeiders doen er aan mee. Op 17 juni was er een grote betoging van de automobielarbeiders van Kia Motor Company, die recent een fabriek heeft geopend nabij Maehyang-ri. Ze wilden dat de legersite zou worden gesloten. 500 betogers sprongen over het hekken en gingen over tot een bezetting. Zij werden door de politie geslagen. Chun Mankyu nam de oranje vlag weg, die elke morgen wordt gehesen om het begin van de bombardementen aan te kondigen. Hij werd samen met een boel anderen gearresteerd. Toen we hem ontmoetten was hij net vrijgelaten, dank zij de druk van de beweging rond de eis :"VS-leger uit Korea".


Maar ondanks deze sterke beweging, weet de buitenwereld nog altijd niet wat er hier gebeurt.

De tweede dag dat we er waren, was er een grote betoging van studenten. Een lid van onze delegatie, Elmar Schmäling, West-Duits admiraal op rust, stelde vast dat de vliegtuigen hun bommen en schoten te vroeg losten om de doelwitten te kunnen treffen. Walter Black, Korea-veteraan en ook lid van onze delegatie, was het daar volledig mee eens. Beiden alarmeerden ze ons voor het ernstig gevaar dat we liepen. Het was kennelijk bedoeld als intimidatie tegen het studentenprotest.


Busladingen met honderden dreigende Zuid-Koreaanse soldaten en politiemensen kwamen ons omsingelen. Het Zuid-Koreaanse leger bestaat uit dienstplichtigen, wiens opdracht is de VS-militairen te beschermen.


Later in Seoel werd er betoogd voor de gevangenis waar de protestgangers van Maehyang-ri werden vastgehouden. Drie waren er al vrijgekomen, maar er zaten nog drie andere vast. Eén van de slogans van deze manifestatie viel op "Intrekking van SOFA"(Status of Forces Agreement) waardoor de Verenigde Staten Zuid-Korea zo goed als volledig controleren.

De breed gesteund volkseis "VS-leger weg uit Korea" kreeg een nieuwe impuls door de recente succesvolle topontmoeting tussen de leiders van Noord- en Zuid-Korea. Er groeit nieuwe hoop bij de mensen dat het land herenigd zal kunnen worden. Velen zijn ervan overtuigd dat de aanwezigheid van het VS-leger deze hereniging en de vrede in de weg staat.

Tijdens mijn reis door Zuid-Korea heb ik geen Amerikaans soldaat gezien. Nochtans zijn er 37.000 manschappen gestationeerd in 97 militaire basissen. Twee uitzonderingen echter. Toen onze groep in de buurt van de oefensite wandelde, zwaaide een Amerikaans soldaat naar me vanuit een voorbijrijdend legervoertuig. En een andere keer toen ik, dank zij mijn lengte, over het Zuid-Koreaans politiecordon aan een VS-basis heen kon kijken, en twee of drie mannen bespeurde in VS-legeruniform. Ik dacht toen: "Die moeten zich geweldig onwelkom voelen".

Karen Talbot (Vertaling: Georges Spriet)


www.CovertAction.org

(Uitpers, oktober 2000)

Visited 4 Times, 1 Visit today

Tags :
Over