Vijf weken al duren de stakingen en wegblokkades in heel Bolivië. De afgelopen dagen leek het er even op dat de protesten gingen afzwakken, maar dan komt er weer een nieuwe oproep om door te zetten.
Hoofdstad La Paz is van de wereld afgesloten, geen brandstof, geen voedsel, geen zuurstof voor de ziekenhuizen. Er wordt humanitaire hulp ingevlogen met de hulp van Milei in Argentinië en Kast in Chili.
De President, Rodrigo Paz Pereira is pas zes maanden aan de macht en wil niet wijken. Wel werden enkele ministers ontslagen en beloofde hij zijn loon te verminderen.
Hij begon zijn presidentschap met bezuinigingen, het intrekken van brandstofsubsidies en privatiseringen. Om investeringen aan te trekken kwam er voor de rijken een belastingvermindering. Hij probeerde ook een landhervorming, maar die werd prompt weer ingetrokken. De slogan waarmee hij verkozen werd: ‘Kapitalisme voor iedereen’. Hij krijgt steun van zijn rechtse buurlanden, van de Wereldbank en het IMF en van de Organisatie van Amerikaanse Staten.
De Bolivianen zien dat niet zo zitten. Inheemse boeren, leraren, mijnwerkers, transporteurs, ze legden het werk neer. Hun belangrijkste eis: het ontslag van de President.
Het gevolg is een impasse. Protesterende bewegingen die zich niet kunnen terugtrekken zonder één enkele toegeving, een President die niet kan aftreden na nauwelijks zes maanden aan de macht.
In de regio is het evident: de schuld voor deze impasse wordt in de schoenen geschoven van ‘Evo Morales en de narcoterroristen’. Evo Morales heeft echter lang niet zoveel macht meer, MAS is erg onpopulair geworden en is opgesplitst, alleen in zijn thuisregio Chapare heeft hij nog invloed.
Ook DEA, de VS-drugsbestrijdingsdient is weer in het land. Het zou wel eens kunnen dat de drugshandel vooral uit die hoek gesponsord wordt. Een medewerkster van Paz werd bij aankomst van haar privé-vliegtuig uit Los Angeles in Santa Cruz betrapt met enkele valiezen vol cash. Mevrouw werd gearresteerd en de valiezen in beslag genomen. Vreemd genoeg bleken ze enkele dagen later gewoon verdwenen te zijn.
Dit week-end werd een twintigtal mensenrechtenactivisten uit Argentinië de toestand tot het land geweigerd. De represse woedt in alle hevigheid, er is al één dode gevallen, de politie voert raids uit op de huizen van sociale leiders. Zo’n vijfhonderd mensen zijn gearresteerd.
De beschuldiging is altijd ‘verstoring van de democratische orde’.
De regering heeft de wetgeving opnieuw gewijzigd zodat ze nu ook makkelijker de noodtoestand kan uitroepen en het leger inzetten. De kans is groot dat dit ook gebeurt als de wegblokkades blijven voortduren.
Dit is hard tegen hard.
Het is duidelijk dat het de rechtse regeringen in Bolivië, Argentinië en Chili, en binnenkort misschien ook in Peru en Colombia niet voor de wind gaat. Hun Presidenten zijn democratisch verkozen, maar de bevolking leert snel dat de vele beloften vooral neerkomen op besparingen en nog meer besparingen. Rechten worden afgebouwd. Collectieve, openbare goederen worden verkwanseld.
Zuid-Amerika is het continent van een hoop die telkens opnieuw met harde hand wordt vermoord.
