François Bayrou heeft het als premier van Frankrijk even lastig gehad om een regeringsploeg klaar te stomen vóór kerstmis. Na veel afwijzingen, vooral ter linkerzijde, moet hij het dan maar doen met de diverse schakeringen van rechts tot uiterst-rechts. Zonder meerderheid.
Dat hij zoals zijn voorganger Michel Barnier afhankelijk is van het uiterst-rechtse Rassemblement National (RN) bleek in de namiddag.. Xavier Bertrand, president van de regio Hauts de France (het noorden) kreeg een telefoontje van Bayrou dat het RN zijn veto tegen hem had gesteld. Bertrand is een rechtse politicus, maar gekant tegen elke samenwerking met uiterst-rechts. Exit Bertrand.
Een meerderheid heeft Bayrou niet, verre van, zowel uiterst-rechts 140 zetels van de 577) als de partijen van het Nouveau Front populaire (NFP, 192) zitten stevig in oppositie. Als ze samen een motie van wantrouwen goedkeuren, zoals ze tegen Barnier deden, is het gedaan met Bayrou. Hij moet dus voorkomen dat ze samen eenzelfde motie goedkeuren.
‘Provocatie’
De leider van de PS, Olivier Faure, zei “dat is geen regering, dat is een provocatie”. In links moet Bayrou, die even op de PS had gerekend, zich dus geen illusies maken. De buit ter “linkerzijde” is erg schamel: François Rebsamen, voorzitter van de agglomeratie Dijon, heeft nog wel een lidkaart van de PS maar staat met beide voeten buiten de partij. Hij gaat de decentralisatie aanpakken.
En Manuel Valls, ex-premier van de ‘socialistische’ president François Hollande, is in géén enkel opzicht zelfs maar centrumlinks te noemen. Deze sinistere man zoekt al lang zijn ziel te verkopen voor een postje – zijn poging om burgemeester van Barcelona te worden,werd een jammerlijke mislukking. Hij gaat nu de overzeese gebieden beheren.
Toch is Bayrou fier op zijn ploeg, althans dat zegt hij. Zijn nummer 2 wordt Elisabeth Borne, op Onderwijs, die als premier voortdurend uitpakte met artikel 49.3 van de grondwet om er wetten door te jagen, tegen de meerderheid in.
Op Binnenlandse Zaken blijft de uiterst-rechtse Bruno Retailleau – dat was een van de voorwaarden van de rechtse LR om mee te doen. Hij wordt verlost van een tegendraadse minister van Justitie, dat wordt nu Gérald Darmanin, de vroegere minister van Binnenlandse Zaken.
Een minder grote (minder ministers) krabbenmand dan die van Barnier, maar met dezelfde interne tegenstellingen en botsende ambities. Dus zonder meerderheid, en afhankelijk van de grillen van Marine Le Pen die wat graag volgend jaar vervroegde presidentsverkiezingen zou hebben.
