INTERNATIONALE POLITIEK

Aylan en Galip

Image

Tima, de tante van Aylan en Galip, de twee jonge kinderen die woensdag aanspoelden op een Turks strand, emigreerde meer dan 20 jaar geleden naar Vancouver in Canada. Ze wilde via een speciaal visum, waarbij de aanvrager de financiële verantwoordelijkheid draagt over de vluchteling, haar broers Mohammed en Abdullah en hun gezinnen naar Canada halen. Omdat de waarborgen die ze daarvoor op tafel moest leggen duur waren trachtte ze eerst haar oudste broer Mohammed naar Canada te brengen. Als dat lukte zou ze een nieuwe aanvraag indienen voor het gezin van Abdullah met de twee kinderen Aylan en Galip.

De aanvraag voor Mohammed werd in juni uiteindelijk door de Canadese immigratiedienst verworpen wegens ‘incompleet’ en ‘vormfouten’. Het lijkt weinig waarschijnlijk dat een aanvraag voor Abdullah en zijn gezin een ander resultaat zou opgeleverd hebben.

Politiek en bureaucratie hebben het gezin Kurdi parten gespeeld. Net zoals duizenden andere Koerdische Syriërs in Turkije er het slachtoffer van zijn.
Het begint al bij de complexiteit om in Turkije als vluchteling erkend te worden.

Er zitten honderdduizenden Syriërs opeengepakt in kampen aan de Syrische kant van de grens met Turkije. Ze wachten er op een kans om de grens naar Turkije over te steken. Hun lotgenoten die, soms al jarenlang, aan de Turkse kant van de grens in kampen zitten hebben echter niet veel meer reden om tevreden te zijn. Ze krijgen er slechts tijdelijke bescherming. Dat houdt in dat ze op zeker ogenblik (willekeurig bepaald door de politiek) kunnen teruggestuurd worden.

In Turkije zijn de mensen die voor het oorlogsgeweld op de loop zijn immers geen vluchtelingen maar ‘gasten’. Turkije is weliswaar een van de ondertekenaars van het VN-vluchtelingenverdrag van 1951, maar als gevolg van een geografische uitzondering die in het originele document is opgenomen, is het land enkel verplicht om vluchtelingen uit Europese landen te accepteren als dat ten gevolge was van “gebeurtenissen die voor 1 januari 1951 hadden plaatsgevonden”. Die geografische en tijdsbeperking werd in 1967 door een bij het Vluchtelingenverdrag behorende Protocol teniet gedaan. Turkije heeft dat Protocol van 1967 echter nooit getekend. Dit betekent dat Turkije het Vluchtelingenverdrag niet van toepassing acht op vluchtelingen die het slachtoffer zijn van gebeurtenissen van na 1951.  De kans als niet-Europeaan om in Turkije door de UNHCR (Vluchtelingenorganisatie van de Verenigde Naties) als vluchteling erkend te worden is dan ook bijzonder klein. De ‘gasten’ van Turkije krijgen daardoor geen toegang tot alle juridische waarborgen die elders aan vluchtelingen toegekend worden. Een gegronde reden voor veel (Koerdische) Syriërs, Irakezen… om elders meer zekerheid te zoeken en uit Turkije te willen vertrekken naar ‘veiliger’ oorden. Aangezien ze echter niet als vluchteling erkend zijn kunnen ze ook geen “Convention Travel Document”, het internationaal reisdocument dat door het VN-vluchtelingenverdag voorzien is, krijgen. De Turkse regering weigert immers uitreisvisa te geven aan ongeregistreerde vluchtelingen die geen officieel paspoort hebben. Een ware Catch-22 situatie.

Een andere mogelijkheid om uit Turkije weg te geraken is een inreisvisum krijgen vanuit een ander land. Zoals gezegd, Tima kreeg in juni een negatief antwoord van de Canadese immigratiedienst voor haar oudste broer Mohammed. Hij kon met zijn gezin Turkije niet legaal uit en Canada niet legaal in. «Ik probeerde hen te sponsoren en mijn vrienden en buren hielpen mij met de bankwaarborgen maar we kregen ze er niet weg.» Hetzelfde lot zou Abdullah’s gezin waarschijnlijk beschoren zijn.

In Turkije zitten honderdduizenden ‘gasten’ vast door een regel die 64 jaar geleden misschien relevant kan geweest zijn maar vandaag vooral compleet absurd. Een regel die profiteert aan een politiek die de instroom van vluchtelingen in Europa een halt wil toeroepen. Dezelfde regel die de ‘business’ van de mensensmokkelaars doet floreren.

Print Friendly, PDF & Email

Relevant

Chinees rapport over mensenrechten in de V.S.

Draai het een keer om, moeten ze gedacht hebben, dat kan best interessant zijn. En zo is het. In China werd zonet een rapport gepubliceerd over de mensenrechten in…

Print Friendly, PDF & Email

Mensenrechten?

De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is zonder enige twijfel het belangrijkste document waarover landen en mensen beschikken om te zorgen voor een menswaardig leven. Voor…

Print Friendly, PDF & Email

Myanmar: 3 jaar na de coup blijft er hoop

De militaire junta van Myanmar heeft in zijn militaire operaties tegen een coalitie van de People Defence Force (PDF) en etnische gewapende groeperingen (EAOs) steeds vaker onwettige luchtaanvallen uitgevoerd…

Print Friendly, PDF & Email

Laatste bijdrages

Macronie zet links een neus

De vier partijen van het Nouveau Frot populaire (NFP) waren het dan toch eens geraakt over een gezamenlijke kandidaat voor het voorzitterschap van de Nationale Assemblée. Als grootste blok…

Print Friendly, PDF & Email

Ursula of de chaos

Als de herverkiezing van Ursula von der Leyen voor een tweede mandaat als Voorzitster van de Europese Commissie iets geleerd heeft, dan is het wel dat de verdeeldheid en…

Print Friendly, PDF & Email

Aura Lolita Chávez na zeven jaar ballingschap terug in Guatemala

  Sommige politieke ballingen hebben genoeg vertrouwen gekregen in de regering van de sociaaldemocratische president Bernardo Arévalo om terug te keren. Een onder hen is Lolita Chávez.  Verzet Op…

Print Friendly, PDF & Email
De oorlog in Oekraïne en de Euraziatische wereldorde.

You May Also Like

×