In Den Haag werd op 30 maart een conferentie georganiseerd getiteld Terrorisme, Israël en het Internationaal Recht. Een initiatief van het Israëlisch propagandaorganisme CIDI. Een van de prominente sprekers was Jan Jambon. Daar vertelde hij in zijn speech over de reacties in Brussel na de aanslagen in Zaventem en Maalbeek dat: “in bepaalde wijken van Brussel straatfeesten waren, geen rouwfeesten. Straatfeesten!” U kent de rel die ontstond wanneer hij dit daarna nog eens, lichtjes afgezwakt herhaalde in De Standaard.

De organisatoren van de Israël Apartheidsweek, o.a. UCOS, hadden mij gevraagd om maandag 2 maart als inleiding op de week een historisch exposé te geven over de geschiedenis van het Palestijns probleem en van de staat Israël. UCOS, Universitair Centrum voor OntwikkelingsSamenwerking is een organisme dat rechtstreeks afhangt van de universiteit (zie: http://www.vub.ac.be/nieuws/ucos ).

Op 15 mei 2013 bestaat de staat Israël 65 jaar. Na zoveel jaar bestaan nog steeds heel wat misvattingen over hoe die staat is ontstaan. Bijna vergeten is dat ons eigen land allesbehalve enthousiast was over de eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring van Israël. Een historische terugblik van Lucas Catherine verheldert een en ander.

In 1970 haalde de Limburgse Yvonne Sterk de wereldpers als eerst vrouwelijke Europese fedayin bij het Palestijns Verzet. Ze overleed op tweeënnegentig jarige leeftijd, op donderdag 26 juli in een bejaardentehuis. Ik leerde haar kennen in 1975 in Beiroet, waar ze toen privé-secretaresse was van Kamal Jumblat, de socialistische leider van het Libanese front dat het Palestijns verzet steunde. Zelf was ze lid van het communistische Democratisch Front voor de Bevrijding van Palestina.(1)