De crisis duurt inmiddels zo’n vijf jaar. Hoewel ze begon in de Verenigde Staten, kreeg de Europese Unie er al zeer snel mee af te rekenen. Ierland, Griekenland, Spanje en Portugal werden bijgestaan door de ‘troïka’ om hun schuldenlast te beheren en de Euro niet in gevaar te brengen. Maar ook de andere Lidstaten, zonder behoefte aan noodmaatregelen, gingen op de begrotingsrem staan en begonnen te sleutelen aan hun arbeidsrecht. Ondertussen bedraagt de werkloosheid in de EU 11 %, de jeugdwerkloosheid 23 %, en bijna een kwart van de bevolking leeft met een armoederisico. Wie, op een enkele uitzondering na, hier géén voordeel uit haalt is de radicaal linkerzijde. Waarom is het vertrouwen in hun oplossingen zoek? En wat zijn hun oplossingen?

De uitdagingen voor de Europese verkiezingen van 2014 aan de vooravond van de Europese Raad van 27 en 28 juni 2013 Eind juni vindt de gebruikelijke Europese Raad plaats in Brussel. Eens te meer staat het ‘economisch bestuur’ (‘economic governance’) op de agenda, en ook de ‘sociale dimensie’ van de economisch-monetaire unie (EMU). Wie mocht ... Lees verder

Waarom radicaal links het zo moeilijk heeft met ‘Europa’.

Blockupy in Frankfurt, stakingen in Spanje en Portugal, rellen in Stockholm, een vakbondsbetoging in Brussel en … een ‘AlterSummit’ in Athene. De sociale vrede is ver zoek in de Europese Unie, wat met het bezuinigingsbeleid van de afgelopen jaren ook niet anders kan. Maar hebben de sociale bewegingen ook een alternatief? En zo ja, hoe ziet het er uit? Of zo nee, waarom niet?

De tijden zijn veranderd en dat betekent dat zowel de sociale zekerheid als de bijstand grondig moeten herdacht worden. Het betekent vooral dat we zullen moeten nadenken over hoe we in de EU en in de wereld mensen – al dan niet ‘werknemers’ – kunnen beschermen. Niet hoe we hen verder kunnen individualiseren. Meer solidariteit, niet minder solidariteit en meer herverdeling, niet minder herverdeling: dat is wat we nodig hebben, schrijft Francine Mestrum.

Rafael Correa, uittredend president van Ecuador, heeft de presidentsverkiezingen van zondag 17 februari met glans gewonnen. Volgens de eerste voorlopige officiële resultaten haalde hij 57 % van de stemmen, tegen slechts 22 % voor zijn directe uitdager van rechts, Guillermo Lasso, en nauwelijks 3 % voor zijn belangrijkste tegenstander aan de linkerzijde, Alberto Acosta.

Over de machtsovername van Enrique Peῆa Nieto in Mexico.

Wie een voorbeeld wil van hoe de media de realiteit kunnen ‘maken’ moet even kijken naar The Economist van vorige week en naar de Mexicaanse progressieve pers van deze week. ‘Van duisternis naar dageraad’ titelt het Britse liberale blad in een speciale bijlage over het land. ‘Het einde van een nachtmerrie’ titelt het Mexicaanse weekblad Progreso. Men zou kunnen denken dat de Britten enkel kijken naar de economie, en de Mexicanen ook naar de mensenrechten. Maar die balans blijkt toch niet te kloppen.

In Cádiz kwam vorige week de Ibero-Amerikaanse top bijeen, de vergadering van staatshoofden en regeringsleiders van Spanje en Portugal, enerzijds, en de Latijnsamerikaanse landen, anderzijds. 

Niemand kan zich van de indruk ontdoen dat de Latijnsamerikaanse leiders, van Dilma Roussef van Brazilië tot Daniel Ortega van Nicaragua, er met enig leedvermaak aan deelnamen.

De eurocrisis is nog lang niet opgelost. De ‘financiële markten’ mogen dan wat ingebonden hebben na de jongste maatregelen van de Europese Raad, een echte oplossing is nog lang niet in zicht. Ondertussen wordt het soberheidsbeleid verder gezet, met alle nefaste gevolgen vandien.

Het boek van Walter Lotens “Pijnen van een Pachakuti” handelt in essentie over de moeilijke oefening die het schrijven van een nieuwe linkse grammatica inhoudt, een term die de auteur geregeld gebruikt. Het Pachakuti van de titel staat voor ‘verandering’, de periode waarin het einde van een spiraal het begin is van de volgende. De ... Lees verder

Op 1 juli 2012 zijn er in Mexico presidents- en parlementsverkiezingen. En zoals bij diverse vorige verkiezingen – sinds 1988 – wordt het opnieuw een bitse strijd tussen een linkse en een rechtse kandidaat. Maar in dit land is de vraag niet zozeer ‘wie zal het halen?’, maar wel ‘hoeveel fraude is er nodig om de rechtse kandidaat een overwinning te bezorgen?’.

Het is een oud inzicht: de Europese Unie boekt slechts vooruitgang dank zij de crises waar ze keer op keer in verzeild geraakt. Of dit ook dit keer zal kloppen, dan wel of de huidige financiële crisis de doodsklok luidt over het Europese integratieproject valt af te wachten. Het worden cruciale weken en de afloop staat niet vast. Maar er zijn hoopgevende tekenen. Een kort overzicht.

Het is een oud inzicht: de Europese Unie boekt slechts vooruitgang dank zij de crises waar ze keer op keer in verzeild geraakt. Of dit ook dit keer zal kloppen, dan wel of de huidige financiële crisis de doodsklok luidt over het Europese integratieproject valt af te wachten. Het worden cruciale weken en de afloop ... Lees verder