• Morgen komt er weer een dag

    Het nieuwe boek van DeWereldMorgen-journalisten Thomas Decreus en Christophe Callewaert oogt aantrekkelijk en is dat ook. Laat me meteen de grote verdienste van dit boek aangeven: het zijn géén zes hoofdstukken met analyse en kritiek en aan het eind een hoofdstukje over ‘hoe het anders moet en kan’. Dit boek kiest resoluut voor de bestaande alternatieven en geeft aan hoe en wat we anders kunnen doen. Nu, meteen. Het toont hoe de wereld nu al aan het veranderen is, hoe progressieven daar een rol in spelen en hoe ze nog veel meer kunnen doen.  Na een inleiding waarin de grote lijnen worden aangegeven volgen gedetailleerde hoofdstukken over eigendom en de commons, over arbeidstijdverkorting, over sociale bescherming en basisinkomen, over migratie
  • Brazilië en de nieuwe rechterzijde

    ‘Dit is een coup. Er is geen ander woord voor. Het is een coup’: het zijn de woorden van de ex-president van Brazilië, Lula da Silva, op een vakbondsvergadering in Sao Paulo eind maart. Het zijn harde woorden en men zou kunnen veronderstellen dat de ex-leider die enkele dagen eerder werd ondervraagd in en corruptiezaak zijn hachje wil redden met ver overtrokken beschuldigingen. Typisch voor de linkerzijde, kan men denken. Toch zijn er erg goede redenen om aan een staatsgreep te denken, en het is geen toeval dat de progressieve protesten tegen de politieke spelletjes van de rechterzijde al maandenlang werken met de slogan: ‘No vai ter golpe’, er komt geen coup.       Een kort overzicht   Twee
    Tags: 
  • Plan B? Plan C? Hoe zit dat nu met de Europese linkerzijde?

    Op 9 februari lanceert Yannis Varoufakis, in een kort vorig leven Minister van Financiën van de Syriza-regering in Griekenland, zijn nieuwe ‘paneuropese beweging’ in Berlijn. Het wordt een ‘plan C’ genoemd. Van 19 tot 21 februari lanceren een aantal progressieve Europese persoonlijkheden hun ‘plan B’ in Madrid. En het gekke is, ook onder die oproep voor ‘Plan B’ staat de handtekening van Varoufakis. Wat kan de toekomst van deze  bewegingen zijn?   Dat de Europese linkerzijde er in 2015 nog steeds niet in geslaagd is een sterke oppositiebeweging uit te bouwen heeft alles te maken met haar verdeeldheid. Zeker, ze is er ook veel te laat aan begonnen, tot aan het Franse ‘neen’ tegen het grondwettelijk verdrag in 2005 was
    Tags: 
  • Een participatieve democratie is onverenigbaar met een leninistische logica

    Gesprek met Edgardo Lander, Venezolaans socioloog Er is geen participatieve democratie als het volk zich volgens een leninistische verticale logica organiseert en als het olierentesysteem nog wordt versterkt. Er vond in Venezuela geen grondige culturele verandering plaats die de logica van de eindeloze rijkdom had kunnen wijzigen.     Als je een foto bekijkt is het erg moeilijk om zich een idee te vormen van wie Edgardo Lander is. Een koele, reflexieve blik, hoewel die gaat smelten van zodra hij glimlacht. Zijn zin voor humor is een efficiënt wapen om de onvermijdelijke spanningen op te vangen van zodra je spreekt over de maatschappij in Venezuela. Zijn bril werkt als een lokmiddel om nieuwsgierige blikken af te wenden, maar niet zo
    Tags: 
  • Wat kan ik doen? Na Calais …

    Na Calais: Bedenkingen over zelforganisatie en sociale verandering   ‘Wat kan ik doen?’ Ik zal wel niet de enige zijn die deze vraag telkens opnieuw krijgt voorgeschoteld na een lezing over armoede of over ontwikkeling. Mijn antwoord is steevast: bijzonder weinig. En ook: maar wij kunnen samen heel veel doen. De burger als individu is inderdaad vrij machteloos, maar samen met anderen kunnen sterke bewegingen worden gevormd die kunnen zorgen voor sociale verandering.   De hulpactie naar Calais, zo hoor ik U al denken, was toch een gezamenlijke actie, een initiatief van mensen die dachten samen hun solidariteit te kunnen gaan uiten? Dat klopt, en dus is er meer aan de hand. Ik wil in dit artikel daarom kort twee
  • De impasse van de Europese integratie en de linkerzijde

    Over de schande van het ‘akkoord’ met Griekenland hoeft niet veel meer gezegd te worden. Griekenland ondergaat, zoals veel derdewereldlanden, het dictaat van de schuldeisers. Een eindeloos soberheidsbeleid ten koste van gewone mensen, steun aan het ‘ondernemerschap’, uitholling van democratische, parlementaire procedures, uitverkoop van het staatsbezit, afbouw van het arbeidsrecht, verlies van soevereiniteit … Premier Tsipras werd het mes op de keel gezet. De legitimiteit van de Europese Unie kreeg alweer een flinke knauw. De eerste radicaal-linkse partij die in de Europese Unie aan de macht kwam is inmiddels uiteen gevallen.  Aan de komende Griekse verkiezingen zullen drie linkse partijen deelnemen, plus de sociaal-democratie. Dit belooft weinig goeds. De hoofdopdracht van Tsipras wordt nu, tenminste als hij kan blijven regeren,
    Tags: 
  • De ebola-crisis: het failliet van de ontwikkelingssamenwerking?

    Ik hoor ze al, de stemmen die protesteren en stellen dat de ontwikkelingssamenwerking toch geen epidemie kan tegen houden? Dat klopt. Maar als op de ‘gouden bruiloft’ van de ontwikkelingssamenwerking die op 20 oktober in Brussel werd gevierd, wordt uitgepakt met de mooie resultaten op het vlak van levensverwachting en armoede, dan moet men ook bereid zijn naar de negatieve ontwikkelingen te kijken. De ebola-epidemie is een ramp die nooit had mogen gebeuren. Tot nog toe zijn bijna vijfduizend mensen aan de ziekte gestorven. De Wereldgezondheidsorganisatie vreest dat er tegen december zowat vijf tot tien duizend nieuwe ziektegevallen per week kunnen bijkomen.VS-president Obama heeft alvast een paar honderd militairen (!) gestuurd om ziekenhuizen te bouwen, Artsen zonder Grenzen zet zijn
    Tags: 
  • Europese verkiezingen: wat de linkerzijde nu kan doen

    De gekste dingen lees je dezer dagen weer over ‘Europa’. Nu hebben deze verkiezingen weliswaar nooit eerder geziene resultaten opgeleverd, maar tegelijk blijft het toch belangrijk om te proberen een algemeen beeld te schetsen en te proberen er politieke besluiten uit te trekken. Er kunnen tegenstrijdige conclusies worden getrokken uit 25 mei.   Euroscepticisme Het enorme succes van overwegend rechtse eurosceptische partijen is het meest opvallende resultaat. Van uiterst rechts tot eurofoob, deze ongeveer 150 zetels zijn bijzonder nefast zo niet gevaarlijk voor de democratie en voor de legitimiteit van het Europees Parlement (EP). Aangezien deze mensen per definitie niet in staat zijn om constructieve voorstellen op tafel te leggen voor de verbetering van het Europese beleid, kan ook worden
    Tags: