Maar dan niet de echte
De Franse premier Gabriel Attal voert vastberaden jacht op profiteurs. Daarbij denken we onmiddellijk aan de jongste cijfers over de dividenden van 38 bedrijven uit de lijst van de CAC, de beurs in Parijs: 67,8 miljard euro voor de aandeelhouders, plus 30,1 miljard aan terugkoop eigen aandelen. Maar nee, het gaat niet om hen, Attal kondigt een onverdroten jacht aan op werklozen.
Werklozen en statistieken
President Emmanuel Macron maakte er in 2017 bij zijn aantreden een erepunt van dat hij de werkloosheid zou terugdringen. Nu blijkt de jongste tijd dat hij dat vooral wil doen door werklozen uit de statistieken te weren. Een wet die vorig jaar van kracht werd en zowel de duur voor uitkeringen als het bedrag ervan drastisch inkort, volstaat niet voor de nieuwe premier Attal.
De premier kondigde vorige week aan dat er bovenop die drastische wet, veel meer controles komen op werklozen. Met een streefcijfer: 1,5 miljoen controles per jaar, een verdrievoudiging.
Dat allemaal in naam van ‘une France qui travaille’, het Frankrijk van de arbeid. Het impliceert dat wie niet werkt duidelijk een profiteur is. Attal ziet dat in een groter geheel: ons sociaal stelsel heeft tientallen jaren gewerkt op hypocrisie, we kochten sociale vrede met sociale uitkeringen, en dat leidde tot massale werkloosheid… Daar moet een einde aan komen. Een onomwonden pleidooi voor de afbraak van de sociale bescherming. Terloops: minister van Economische Zaken en Financiën Bruno Le Maire wil sterk snoeien in de medische kosten.
Cynisme
Voor de werklozen dus een strenge wet met nog strengere maatregelen. En wat met de wet die president Macron vorige herfst beloofde tegen echte profiteurs, de graaiende aandeelhouders van superwinstmakende bedrijven? Hij klaagde het cynisme aan van groepen die zo een grote winsten maken dat ze niet alleen de aandeelhouders zeer royale dividenden uitkeren, maar bovendien met zoveel geld zitten dat ze meer en meer hun eigen aandelen opkopen.
Die belofte is niet ingelost, Macron lijdt aan hetzelfde cynisme als die groepen. Na het weekend van Attals mededeling, vielen de op twee na laatste winstcijfers binnen van de CAC 40, dat zijn de 40 op de beurs genoteerde grote ondernemingen die in de beursindex worden meegerekend.
De cijfers: een recordwinst van 153.6 miljard euro – in 2022 was dat 142 miljard en dat was ook al een recordjaar. De aandeelhouders kunnen erg tevreden zijn: 67.8 miljard euro. Het laatste jaar voor covid (2019) was dat 49.2 miljard, in 2018 was het 42.7. Plus die 30.1 miljard opkopen eigen aandelen, dat is bijna nog geen 100 miljard. Champagne.
Champagne van bij luxemerk LVHM die het zeer goed doet – als de rijken veel geld hebben, geniet de luxesector daar van. Hermès zag de winst met 28% stijgen en heeft nu een kapitalisatie op de beurs van meer dan 240 miljard, meer dan l’Oréal. Maar nummer één is TotalEnergies met 19,3 miljard euro winst. Op de voet gevolgd door Stellantis (o.m. Peugeot, Fiat) met 18.6 miljard. Stellantis, geleid door Carlos Tavares, de apostel van de delocalisatie, die voor zijn prestatie vorig jaar 36,5 miljoen euro kreeg (in 2022 was dat 22,5 miljoen). Dat is voor vorig jaar 518 keer het jaarloon van een goedbetaalde arbeider bij Stellantis.
Campagne
Die cijfers van de Cac 40 wekken de indruk van een grote economische dynamiek in Frankrijk. Maar slechts een kwart van de activiteiten van deze ondernemingen, gebeuren in Frankrijk zelf. De Fransen kijken aan tegen stagnatie, met risico op recessie; er zijn steeds meer bedrijfssluitingen en afdankingen, de werkloosheid neemt licht toe. En dat in de campagne naar de EU-verkiezingen.
Die cijfers zullen ongetwijfeld opduiken in deze campagne. De Cac 40-patroons vinden de voorstellen om hun superwinsten extra te belasten, volkomen ongerechtvaardigd: Uiteindelijk komt dat toch neer op de kap van de burger als verbruiker, en bovendien, onze winsten zijn klein bier vergeleken met bij voorbeeld die van Apple of Tesla… . Dat VS-president Joe Biden ook vindt dat dergelijke superwinst en superinkomens in de VS moeten belast worden? Daarom hoeft Macron dat toch niet te doen, hij is toch hun ‘président des riches’?
Ze hoeven niets te vrezen. Er is zeer weinig kans dat Macron of zijn eerste minister Attal hun belangen komen schaden, ook al moet er zoveel bezuinigd worden. Inde sociale sector dan, niet in defensie bij voorbeeld. Wapenfabrikant Thales, een van de Cac 40, ziet de toekomst dank zij de krijgshaftige president zeer rooskleurig tegemoet, het aandeel is de jongste dagen alleszins fors gestegen.
