Argentinië: Leve de Vrijheid, Verdomme !

Een pas verkozen President doet er in de eerste dagen na zijn ambtsaanvaarding gewoonlijk alles aan om zijn kiezers te tonen dat ze zich niet hebben vergist. Niet zo Javier Milei in Argentinië.

Nauwelijks één week is hij aan de macht en hij doet precies het tegenovergestelde van wat werd verwacht. En bijna zou je spijt krijgen dat hij zijn verkiezingsbeloften niet inlost!

‘Leve de Vrijheid, Verdomme’. Hij eindigt er al zijn speeches mee maar nooit heeft hij verduidelijkt dat hij de vrijheid van de economie en van de markt bedoelde, en vooral niet de vrijheid van de mensen.

Dollarisering? In de prullenmand. Afschaffing van de Centrale Bank? Toch maar even wachten. Wat dan wel? Een schoktherapie, schok-schok, nu meteen. Niet akkoord? Vooral niet protesteren want wie de weg verspert of de straat blokkeert kan alle sociale ‘voordelen’ verliezen. Kortom, elk sociaal protest wordt verboden. De rekening voor de handhaving van de orde wordt doorgeschoven naar de verantwoordelijken. Openbare werken worden stil gelegd, transfers naar de provincies eveneens. Het betekent dat er onvoldoende geld is voor de lonen van de ambtenaren. Leve de Vrijheid, verdomme!

De eerste stap was een devaluatie van de Peso met 54,24 %. Subsidies voor openbaar vervoer, elektriciteit, water en gas vallen weg. Huurprijzen worden wel gedollariseerd. In de winkels zijn de prijzen al verdubbeld en soms zelfs verdrievoudigd. Dertig miljard US$ privé-schuld werd al door de Staat overgenomen.

Er is geen geld! We hebben geen andere keuze, aldus de sterk afgeslankte regering. Hoe dan ook, hoe minder schok, hoe meer inflatie, en dat kan hyperinflatie worden. Milei bedoelt, van zes tot tienduizend procent. Je kan mensen maar beter meteen erg bang (en arm) maken.

Oh ja, er gaat iets meer geld naar werklozen en naar voedselhulp. Maar de middenklasse verdwijnt, dat staat vast

Het IMF is in de wolken! Het verwelkomt de “maatregelen die de overheidsfinanciën weer gezond maken en de meest kwetsbaren beschermt”.

Afgelopen week was er een zware storm in de provincie Buenos Aires die vijftien mensenlevens kostte. Reactie van Milei: trek je plan, er komt geen hulp.

Déjà vu

Er is gewoon niets nieuws aan al die stoerdoenerij. Voor Milei hebben andere Presidenten zoals Macri, de la Rúa en Menem al hetzelfde gedaan. Met telkens éénzelfde resultaat: een sociaal bloedbad.

Er is nog meer déjà vu. Milei zou de politieke kaste eens aanpakken. Wel ja, de belangrijkste handlangers van Macri en zelfs rechtse peronisten zitten in de nieuwe regering.

Natuurlijk was het allemaal voorspelbaar. Milei is volkomen machteloos. Hij heeft slechts 7 van 72 senatoren en 37 van 257 volksvertegenwoordigers achter zich. Vandaar dat nu wordt gesteld: het is Milei in de regering en ex-President Macri aan de macht.

Luis Caputo, de man die al Minister van Financiën was onder Macri en verantwoordelijk is voor de schandelijke lening van 50 miljard US$ bij het IMF, werd nu Minister van Economie. Patricia Bullrich, poulaine van Macri, werd Minister voor Veiligheid.

Financiële macht

Het is ook duidelijk geworden welke economische en financiële macht er achter Milei en Macri schuil gaat. De voorzitter van de Centrale Bank, Santiago Bausili, is altijd de rechterhand van Caputo geweest. Samen met Joaquin Cottani hebben ze banden met BlackRock en JP Morgan, zowel als met Deutsche Bank. Caputo en Bausili hebben voor het consultancybedrijf Anker latinoamericano gewerkt dat nu grootse bouwprojecten in Buenos Aires opzet. Cottani komt van Lehman Brothers, Citibank en, wel ja, de Wereldbank.

Werknemers van de groep Eurnekian, één van Argentinië’s rijkste miljardairs, en auditing bedrijf KPMG zijn nu Minister of bekleden hoge functies in de kabinetten.

Mocht Justitie goed werken, zo wordt gesteld, zou geen van hen nog een openbare functie kunnen uitoefenen.

Ze zijn er enkel en alleen om te stelen, zo schreef een vooraanstaand Argentijns journalist. En het volk te laten bloeden. Mensen hebben gekozen voor ‘vrijheid’ en voor ‘verandering’, zonder te weten of zich zelfs af te vragen wat daarmee werd bedoeld.

Een middenvinger

Op woensdag 20 december wordt een grote manifestatie georganiseerd. Het is dan precies 22 jaar geleden dat het grote sociaal protest begon en daarna dat Nestor Kirchner aan de macht kwam, opgevolgd door zijn weduwe, Cristina de Kirchner.

Er kan de laatste regering van de peronisten veel verweten worden, maar het grote struikelblok was het IMF dat op het eind van de regering Macri weer werd binnengehaald. De monsterlening van 50 miljard US$ werd grotendeels gebruikt voor kapitaalvlucht. Maar moet wel terugbetaald worden.

Zelden werd met zoveel cynisme een verkiezing gewonnen en met zoveel sadisme het volk verplicht de buikriem aan te halen. Met de kettingzaag als symbool. Niet voor niets stak Cristina de Kirchner de middenvinger op toen Milei tijdens zijn ambtsaanvaarding werd toegejuicht.

Het worden zwarte tijden en de rijkdom van het land – grote voorraden olie, gas en lithium, wordt zo goed als zeker verkwanseld.

 

Onze vorige artikelen over Argentinie:

UitpersArgentinië: met een paard van Troje?

UitpersArgentinië: democratie of fascisme?

UitpersArgentinië: is de aarde plat?

Print Friendly, PDF & Email
Visited 179 times, 1 visit(s) today
Over Francine Mestrum

Francine Mestrum is doctor in de sociale wetenschappen en doet onderzoek naar sociale rechtvaardigheid, ontwikkeling en samenwerking, armoede, ongelijkheid en mondialisering. Zij is voorzitter van het mondiale netwerk van Global Social Justice en werkt momenteel aan een project voor ‘social commons’ voor een transformatieve en universele sociale bescherming. Francine schrijft geregeld voor Wall Street International Magazine, Other News, Alainet, Social Europe en Uitpers

Zie ook

×