Als je met 55,65 % van de stemmen een verkiezing wint, wat in Argentinië neerkomt op ongeveer 15 miljoen stemmen, dan zijn anderhalf miljoen betogers tegen je beleid niet zo overweldigend. Het waren met de algemene staking van 24 januari echter wel alle grote organisaties van het land die in diverse steden betoogden, niet enkel vakbonden maar ook allerhande sociale bewegingen van de ‘dwaze moeders’ tot de gepensioneerden.
Toch is het duidelijk dat Javier Milei, nog geen twee maanden aan de macht, de wind van voren krijgt. Niet enkel op straat, maar ook in het Parlement. Met slechts 79 zetels van de 257 in de Kamer en 13 van de 72 in de Senaat kan hij niet ver lopen. De regering van Milei zit vol met leden van de zo verfoeide ‘kaste’, maar ook de partijen die steun verlenen – waaronder de groep van ex-President Macri – zijn té verdeeld om hem aan een meerderheid te helpen. Ook de Radikale Partij is verdeeld en op de Peronisten moet de President niet rekenen.
Milei diende op 20 december een DNU-decreet in bij het Parlement (Noodzakelijk en Dringend Decreet), samen met een ‘omnibus’ wet. Het is, kort samengevat, een brutale schoktherapie.
De bedoeling is alle protest én stakingen zo goed als onmogelijk te maken door te dreigen met zware boetes, het recht op huisvesting én gezondheid zwaar te beknotten, ontslagen makkelijker te maken, proefperiodes te verlengen, allerhande dereguleringen, de privatisering van alle overheidsbedrijven, het land open stellen voor buitenlands kapitaal, enzovoort, en zo verder.
Op een kleine twee maanden heeft de devaluatie van de Peso en de verhoging van de tarieven voor openbaar vervoer al geleid tot een zware verarming van de bevolking, de corruptie is toegenomen, enkele superrijken kregen wat privileges. Bovendien vraagt Milei om gedurende twee jaar met volmachten te mogen regeren. Kortom, terwijl Milei van Argentinië een paradijs voor het kapitaal wil maken, staat het land aan de financiële en sociale afgrond. Het IMF gaf al wel een nieuwe miljardenlening.
Ook rechtse juristen stellen dat heel wat van de meer dan duizend voorgestelde artikels gewoon ongrondwettelijk zijn. De mensenrechtenraad van de V.N. heeft laten weten dat heel wat bepalingen bijzonder gevaarlijk zijn en zelfs kunnen leiden tot standrechtelijke executies. Andere bepalingen, zoals die op wapendracht (Milei wil dit veralgemenen) en de participatie van migranten aan protestbewegingen kunnen niet door de beugel.
Om meer steun te krijgen in het Parlement heeft Milei al diverse kleine toegevingen gedaan en nu kondigt hij aan het hele begrotingshoofdstuk in te trekken. Maar, zo wordt er aan toegevoegd, de doelstellingen blijven dezelfde, nul begrotingstekort. Of met andere woorden, de verhoging van de tarieven voor gas en elektriciteit komt er hoe dan ook (89 %!), net als alle andere besparingen.
In dit tijdperk van post-waarheid dat rechtstreeks leidt tot een post-democratie kan alles voor Milei: de ‘kaste’ dat zijn nu de vakbonden met al hun privileges, en de betogingen van 24 januari, aldus één van zijn ministers, dat was de ‘oligarchie van miljonairs in hun gepantserde auto’s met chauffeur’.
Alles wat fout loopt in het land, al honderd jaar lang, is te wijten aan de collectivistische Staat. Dictaturen, aasgierfondsen, recessies, Milei kent ze niet.
Hij dreigt nu de provincies op droog zaad te zetten, wat echter eveneens ongrondwettelijk is.
Deze week komt het decreet en de omnibus-wet opnieuw voor het Parlement. Dan zal duidelijk worden of Milei het haalt en wat voor toegevingen hij daarvoor moet doen. Toverformules, zo zal hij ongetwijfeld snel ontdekken, bestaan gewoon niet.
