Het Internationale Vakverbond stelde vorige week zijn nieuwe ‘Global Rights Index’ voor, een zeer pijnlijk overzicht van alle schendingen van het arbeidsrecht in de wereld.
Voor de tweede keer op rij wordt vastgesteld dat de situatie verder achteruit gaat.
In de helft van alle landen wordt de vrijheid van meningsuiting of van vereniging beknot. In 32 % van de landen waren er gewelddadige aanvallen op arbeiders of hun vertegenwoordigers. In Angola, Colombia, Indonesië en Mexico werden vakbondsmensen gedood. In 75 landen werden arbeiders of hun vertegenwoordigers gearresteerd. In 80 % van de landen is het recht op collectieve onderhandelingen beperkt. Het recht op staken werd in 87 % van de landen geschonden.
De tien slechtste landen om te werken zijn, in alfabetische volgorde, Argentinië, Belarus, Ecuador, Egypte, Eswatini, Myanmar, Nigeria, Panama, Tunesië en Turkije. Als regio is het Midden-Oosten en Noord-Afrika er het slechts aan toe, Europa het best. Dat neemt niet weg dat Amerika én Europa er sterk op achteruit gaan.
De conclusie van ITUC is duidelijk. In meer en meer landen vindt men het ‘gewoon’ dat vakbondsmensen worden vervolgd. Met de nieuwe technologieën wordt het ook ‘gewoon’ om arbeiders te controleren en te disciplineren.
Onder druk van uiterst rechts en van autocratische regimes wordt de democratie wereldwijd uitgehold. De superrijken betalen zonder morren wat daarvoor nodig is. Het is een strategie geworden om elke dissidentie de mond te snoeren en de ongelijkheid te laten toenemen. Wat bezig is, is een coup van de miljardairs tegen de democratie.
Gelukkig zijn er ook twee positieve punten.
Ten eerste heeft het Internationaal Gerechtshof bevestigd dat het stakingsrecht wel degelijk beschermd is door Conventie 87 van de IAO.
Ten tweede werd zopas op de Internationale Arbeidsconferentie van de IAO een Conventie aangenomen over decent werk in de platformeconomie.
Het zijn sprankeltjes hoop in een wereld die er voor gewone mensen snel op achteruit gaat. De tijd van de compromissen en van het wederzijds belang is voorbij. Vakbonden en andere middenveldorganisaties zijn daarom van het grootste belang om de democratische waarden waarin Europa lang heeft uitgeblonken te verdedigen.
