Het Chilcot-rapport sprak zich enkel uit over de verantwoordelijkheid van de Britse regering, meer bepaald eerste minister Tony Blair, voor de oorlog tegen Irak in 2003. Ook de Britse media dragen echter een zware verantwoordelijkheid. Met hun bijna unanieme pro-oorlogsretoriek negeerden zij volkomen de argumenten van de vredesbeweging, die door het Chilcot-rapport volledig bevestigd worden.