Geopolitieke Ontwikkelingen
Mensenrechten

INTERNATIONALE POLITIEK

Regionale Conflicten
Economie

januari 2015 | Pagina 3 van 3 | Uitpers

Jihadisme, een westerse coproductie

Charlie Hebdo, slachtoffer van een radicaal gewapend islamisme dat een grote groei kende met ‘a little help from its western friends’, de Verenigde Staten voorop. Het is één generatie geleden dat de Amerikaanse ‘inlichtingendienst’ CIA met gulle bijstand uit Saoedi-Arabië en andere Arabische regimes, en met de actieve logistieke steun van de Pakistaanse militaire geheime dienst ISI, tienduizenden islamfundamentalisten ondersteunde. In de jaren 1990 zwermden de “Afghaanse veteranen” dan uit over Azië, Afrika en Europa. Zij vormden de kernen van gewapende jihadistische groepen die dan weer anderen inspireerden. Zoals de bommenleggers van 2005 in Londen en wellicht de moordenaars van Charlie Hebdo.

Het oliewapen

Hij zakt en blijft zakken, de olieprijs. In juni bedroeg hij ongeveer 110 dollar, bij de recente OPEC bijeenkomst in Wenen 27 november 2014 werd hij tegen 74 dollar barrel verhandeld. Dat is op vijf maand een prijsverschil van meer dan 30 procent. Nu, januari 2015, is ie zelfs gedaald tot 50 dollar. Er is een echte economische olie-oorlog aan de gang die als doelstelling heeft Rusland, Iran en Venezuela op de knieën te dwingen.

Obscurantisme slaat toe

Charlie Hebdo, slachtoffer van groeiend obscurantisme. Het obscurantisme van islamisten en van allen die zich om diverse redenen verzetten tegen rationaliteit, tegen wetenschappelijk denken, tegen menselijke ontplooiing. Charlie Hebdo schopte al decennia lang tegen de schenen van gezagsdragers die ten onrechte menen recht op maatschappelijk respect te hebben. Religieuze, politieke, economische en andere ‘gezagsdragers’, spektakelvedetten, mediafiguren, ze moesten er allemaal aan geloven. Vandaar dat Charlie Hebdo veel vijanden had, niet alleen bij de islamisten.

Syriza aan de macht? Nog even geduld

Paniek bij de EU-Commissie nu de Grieken op 25 januari naar de stembus worden geroepen om een nieuw parlement te kiezen. Vreugdekreten bij een  deel van links over de verhoopte en mogelijke winst van de linkse alliantie Syriza onder leiding van Alexis Tsipras. Maar maakt Syriza effectief een kans om te winnen? En wat als dat inderdaad lukt? Zijn de verwachtingen niet een beetje te hoog gespannen?