Geopolitieke Ontwikkelingen
Mensenrechten

INTERNATIONALE POLITIEK

Regionale Conflicten
Economie

december 2013 | Pagina 4 van 4 | Uitpers

Oekraïne aan revolutie toe

Massa’s Oekraïeners schreeuwen om “Revolutie”. Boos om de afwijzing van de associatie met de EU, nog bozer na de repressie van de speciale politie-eenheid “Berkoet” tegen vreedzame betogers, walgend van een regime in handen van een groep oligarchen. En dat is het drama van Oekraïne: sinds het land door de implosie van de Sovjet-Unie in 1991 een onafhankelijke staat werd, zijn het kleine groepen van oligarchen die het land als een wingewest in de greep hebben. En die in hun onderlinge strijd inspelen op de grote verschillen tussen de landsdelen.

Kleurenstrijd herneemt in Thailand

Democratie? Dat moeten we hier anders, op zijn Thais, zien. We kunnen het volk niet zomaar laten beslissen. Dat is bondig de stelling van de “gele oppositie” die sinds november in Bangkok weer harde actie voert om premier Yingluck Shinwatra te verjagen. De “gelen” willen geen nieuwe verkiezingen, de kiezers zouden toch maar verkeerd, voor de “roden”, stemmen. Die strijd tussen geel en rood zette Bangkok de voorbije jaren al vaker in rep en roer. Ze weerspiegelt de kloof tussen een welvarende stedelijke hogere en middengroep enerzijds en een grote groep Thailanders die weinig merkten van het “economisch mirakel” anderzijds.

Russische diplomatie in de lift

Voor de eerste keer in 40 jaar ontving Cairo midden november een hoge Russische delegatie, aangevoerd door minister van Buitenlandse Zaken Sergei Lavrov. Voor vriend en vijand een teken van de verminderde invloed van Washington in Egypte en in de regio. Na het afwenden van een Amerikaanse ‘straf’ tegen het Syrische regime, had de Russische krant Izvestia al getiteld dat “Rusland Obama is ter hulp gesneld”. De Russische diplomatie is in haar nopjes, de jaren van vernedering zijn niet vergeten, er is een smaak van revanche in Moskou.

Grote coalitie in Duitsland: nagelbijten in de machinekamer

Ze glunderden maar met mate, de leiders van CDU, CSU en SPD, toen ze na lange en taaie onderhandelingen uiteindelijk eind  november toch met een regeerakkoord naar buiten kwamen. Niet zomaar omdat deze ‘grote’ coalitie geen liefdes- maar slechts een verstandshuwelijk is. Want dat kan je allicht van zowat elke coalitie zeggen. Maar omdat het moeizaam bereikte akkoord alsnog kan gekelderd worden nog vóór het parlement zich erover kan uitspreken.