We zijn nog een kleine maand verwijderd van wat opnieuw een grote betoging moet worden voor vrede en tegen oorlog en bezetting! Een jaar na het begin van de oorlog dreigt Irak weg te zinken in een spiraal van geweld. Wereldwijd heeft de vredesbeweging zich verzet tegen het starten van de oorlog waar niet massavernietigingswapens of dictatuur, maar politieke en economische belangen de inzet vormen.
Op dit ogenblik wordt Irak economisch gekoloniseerd. Met speciale decreten worden Irakese bedrijven opgekocht door buitenlandse multinationals. Als de soldaten weg zijn, is de Irakese economie uitverkocht. Het werk van Irakese sociale organisaties en vakbonden, die zich tegen deze en nog andere praktijken verzetten wordt bemoeilijkt. Ze sturen geregeld noodkreten de wereld in om dat duidelijk te maken. Zo zitten er vandaag duizenden mensen opgesloten zonder aanklacht of proces. Daaronder ook een aantal vakbondsactivisten. De situatie van de vrouwen gaat er op achteruit. Zij dreigen steeds meer het slachtoffer te worden van discriminerende praktijken. Veel organisaties klagen aan dat de vrijheid van meningsuiting, vereniging en geloof in het gedrang is gekomen.
Wat in Irak gebeurt is opnieuw een zware slag voor vrede in het Midden-Oosten. De regio kampt al decennia met het ene gewelddadige conflict na het andere. Het erge is dat het Westen daar in belangrijke mate voor verantwoordelijk is. De Palestijnen wachten al jaren op de toepassing van de vele resoluties die door de Veiligheidsraad en de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zijn gestemd. Maar de bezetting van hun land gaat maar door en de repressie neemt toe in plaats van af. Nu wordt er een immense muur op Palestijns grondgebied gebouwd waarbij grote stukken grond en water verloren gaan. Veiligheid is het Israëlisch argument, maar kolonisatie en annexatie zijn de feiten. Ondertussen blijft Israël genieten van de voordelen van het associatieakkoord met de Europese Unie. De Israëlische producten komen aan nultarief op de Europese markt, terwijl de Palestijnse economie kapot wordt gemaakt. Waarom zegt Europa niets over de bijna 300.000 olijfbomen die door het Israëlisch leger zijn vernietigd? Met de VS is het zo mogelijk nog erger gesteld. Muur of geen muur, de VS geven elk jaar 3 miljard dollar steun, waarvan meer dan de helft militair. Dit is zonder rekening te houden met de vele goedkope kredieten aan Tel Aviv.
De regeringen in het Westen moeten hun verantwoordelijkheid opnemen en de steun aan de bezetting stopzetten. De Israëlisch regering moet duidelijk gemaakt worden dat het zo niet straffeloos verder kan doen. Niemand heeft het recht een ander volk te bestelen en te onderdrukken. Zoniet gaat het van kwaad tot erger en zullen onschuldige burgers aan beide kanten daar verder de gevolgen van dragen.
20 maart, een jaar na het begin van de oorlog in Irak, is dan ook een belangrijke dag. Op dit ogenblik zijn er in minstens 40 landen en meer dan 100 steden betogingen gepland. Vorig jaar hebben de grote mobilisaties de oorlog niet tegengehouden, maar wel de positie van een aantal landen beïnvloed. 15 februari was de grootste betoging die de wereld ooit heeft gekend. Op een gegeven moment moest Blair zelfs toegeven dat de grote mobilisaties hem sterk aan het wankelen hebben gebracht.
Het is dus belangrijk om er opnieuw een massale gebeurtenis van te maken. In de VS worden vele honderdduizenden manifestanten verwacht, verspreid over het hele land. De betoging in Brussel wil in het bijzonder de Amerikaanse vredesbeweging steunen. Zij kan er immers sterk toe bijdragen dat we in de toekomst gespaard blijven van de arrogante machts- en oorlogspolitiek van de huidige regering Bush.
(Uitpers, nr. 51, 5de jg., maart 2004)
Oproep, informatie en affiche zijn te vinden op www.geenoorlog.be
Zie ook de rubriek Signalement elders in dit nummer van Uitpers
