Jorn De Cock – Vrienden in Qatar

Mogelijks onze meest belangrijkste bron voor informatie over het Midden Oosten is tegenwoordig zeker journalist Jorn De Cock, correspondent voor De Standaard en regelmatig medewerker voor de VRT. Waarbij hij een wel heel merkwaardig en eenzijdig beeld schept van de omwentelingen daar.
Daarbij blijkt dat hij via zijn echtgenote Reem Maghribi goede relaties heeft met de schatrijke gasproducent Qatar, financier van die opstanden. Ook blijkt hij zelf betrokken te zijn bij de opleiding van wat hij noemt de “activisten” waarover hij dan in De Standaard en op de VRT bericht. Van twee walletjes eten? Of hoe flexibel journalistiek wel kan zijn.

oekraine

Oekraïne, corrupte journalistiek en Atlantisch geloof

Karel van Wolferen, voormalig correspondent van de Nederlandse krant NRC Handelsblad, is verontrust over de escalerende crisis in Oekraïne en de kritiekloze journalistiek in Europa, die zich volledig laat leiden door een blinde verbondenheid met de VS. De huidige escalatie door de NAVO kan volgens hem tot een oorlog leiden.

Virgil Goode, kandidaat voor de Constitution Party. Mag net als Jill Stein van de Green Party en Rocky Anderson van de Justice Party niet deelnemen aan de debatten

Rol media VS in presidentsdebatten en wat dat zegt over de media hier

Je kan het uitgebreid lezen, horen of zien: Obama heeft in zijn tweede debat feller van zich afgebeten. Het verschil met Romney is weer duidelijker. De geïnformeerde kiezer kan beslissen. Werkelijk? De media spelen een verwerpelijke rol in deze farce. De vergelijking met hoe de media hier functioneren is frappant. de man op de foto is Virgil Goode van de Constitution Party. Naast Jill Stein van de Green Party en Rocky Anderson van de Justice Party zijn zij naast Obama en romney de enigen die in alle deelstaten van de VS deelnemen aan de verkiezingen. Toch mogen zij niet deelnemen aan de tv-debatten.

 

Maspero

Ook verdwenen, François Maspero

Bijna samen met Eduardo Galeano en Günther Grass is een andere grote figuur uit de boekencultuur verdwenen: François Maspero (1932-2015). Mijn boekenplanken zouden dezelfde niet zijn zonder de werken die deze Parijse uitgever, vaak met zeer veel moeite, twintig jaar lang uitbracht. Ze vormden een flink deel van het leesvoer van generaties die al langer dan vandaag vinden dat er wel een alternatief is voor de kapitalistische samenleving. Dat men de wereld moet begrijpen om die wereld te veranderen.

mediaIsrael

Israëlische soldaat verstuikt enkel

De Franse filosoof en socioloog Jacques Ellul, schreef meer dan 50 jaar geleden in zijn boek Propagandes:  "Alleen al door de aard ervan is propaganda een project van verdraaien van de betekenis van  gebeurtenissen en van insinueren van valse bedoelingen... De propagandist zal de vijand niet zomaar  beschuldigen van een wandaad, hij zal hem beschuldigen van hetgeen wat hij zelf nastreeft en van de  misdaad die hij zelf op het punt staat te plegen. Hij die een oorlog wil uitlokken verkondigt niet alleen zijn  eigen vreedzame bedoelingen maar beschuldigt ook de andere partij van provocatie.

Julian Assange of het morele failliet van de media

De eenzijdige berichtgeving over Russische helikopters voor Syrië en over het overlijden van een fundamentalistische wreedaard in Saoedi-Arabië zijn nog maar gepasseerd of er volgt opnieuw een staaltje van vooringenomen berichtgeving. Assange zou met Ecuador maar een rare keuze hebben gemaakt voor zijn politiek asiel. Ah zo? De waarheid blijkt weer eens iets genuanceerder.

De Standaard laat zich bij de neus nemen over Venezuela

Hoe niet-gouvernementele organisaties gebruikt kunnen worden voor politieke propaganda blijkt nog eens uit een artikel over Venezuela in De Standaard van 10 augustus 2011. "Chávez bewapent burgers en zet aan tot geweld", zo verwijst het artikel naar een rapport van de denktank International Crisis Group. Het rapport is een voorbeeld van manipulatie: via de media een anti-Chávez-sfeer aanwakkeren in de aanloop naar de presidentsverkiezingen in 2012. Dat een kwaliteitskrant als De Standaard zich zo kritiekloos bij de neus laat nemen, kan alleen worden betreurd.

embedded journalism

Uitpers, tegen de ‘mainstream’ in

“Waarom zijn we zó anti-Servisch ingesteld dat zelfs berichten in die zin worden aangepast”? De vraag was (1993) gericht aan de toenmalige hoofdredacteur van kwaliteitskrant De Standaard. “Je moet mee met de mainstream” was het simpele antwoord. “Moeten we dan niet kritisch zijn”? Er volgde geen antwoord. Hij had goed samengevat waar het naartoe moest: mainstream, volgzaamheid. Geen vragen stellen bij het mainstreamgedachtegoed.

Leren de media iets uit het Chilcot-rapport?

Leren de media iets uit het Chilcot-rapport?

Het Chilcot-rapport sprak zich enkel uit over de verantwoordelijkheid van de Britse regering, meer bepaald eerste minister Tony Blair, voor de oorlog tegen Irak in 2003. Ook de Britse media dragen echter een zware verantwoordelijkheid. Met hun bijna unanieme pro-oorlogsretoriek negeerden zij volkomen de argumenten van de vredesbeweging, die door het Chilcot-rapport volledig bevestigd worden.

antonio-costa

Media opvallend eenstemmig over Portugal

Zoals voorspeld, valt de Portugese minderheidsregering bij de eerste vertrouwensstemming in het parlement. De drie linkse partijen hebben wel een parlementaire meerderheid en zullen alsnog een regering vormen. Dat is niet naar de zin van de Europese trojka. De Belgische media sluiten zich daar bij aan, met andermaal een selectieve omschrijving van de democratische werkelijkheid.