olieVS

De Amerikaanse olie- en gas-bonanza

In juni 2012 sloeg een rapport met de titel ‘olie, de volgende revolutie’ in als een bom. De auteur ervan, Leonardi Maugeri, is een voormalige manager bij het Italiaans olieconcern ENI. Hij stelt in zijn paper dat we het concept 'peak oil' voorlopig mogen vergeten. Peak oil is het moment waarop een piek wordt bereikt in de mondiale olie-extractie, waarna de productiegraad terminaal zal verminderen. Volgens Maugeri zit er echter helemaal geen oliecrisis aan te komen, integendeel. Volgens zijn schattingen kan de globale olieproductie gemakkelijk stijgen van de huidige 93 miljoen vaten per dag naar 110,6 miljoen vaten per dag tegen 2020. Die toename zal deels komen van een stijging van de conventionele olieproductie (de vandaag onderbenutte capaciteit in Irak bijvoorbeeld) en van de forse toename van de zogenaamde 'niet-conventionele olieproductie' (schalieolie in de VS, teerzanden in Canada, zware olie in Venezuela en Braziliaanse 'pre-salt oil'). Het rapport van Maugeri focust in het bijzonder op de potentiële voorraden van de VS, die zo groot zouden zijn dat het land quasi energie-onafhankelijk zou kunnen worden tegen 2020. Dat zou dan weer een enorme impact hebben op de geopolitieke verhoudingen in de wereld.

landjepik

Landgrabbing of landjepik

Inpikken van grond is een oud zeer. In de koloniale tijd werden de beste gronden in Afrika, Azië en Latijns-Amerika opgeëist voor crops die Europa nodig had: suikerriet, cacao, koffie, rubber, … Is het nu zo anders? Ja, nu is het niet alleen meer Europa, maar ook China, India, Japan. Ja, Brazilië doet zelf ook mee in Afrika. Meestal gebeurt de roof in samenwerking met multinationals. Soms onder het mom van NGO's, om dan nadien voluit als bedrijf zijn gangen te kunnen gaan.

sojaontbossing

Roetkwaad

De vuren laaien hoog op in Zuid-Piauí. De overheid verwelkomt er de sojaboeren uit Zuid-Brazilië. Eigenlijk is ongeveer elke regering in Brazilië laaiend enthousiast over de komst van soja en eucalyptus. Dan mag er al wat volk verdreven en natuurgebied in brand gestoken worden. Wegen worden aangelegd of beter geasfalteerd, richting haven. Opdat de dieselmotoren van de vrachtwagens de sojaschat efficiënter naar de haven zouden kunnen versassen. Ondertussen maken de luxueuze 4x4's duidelijk wie in sojaland het voor het zeggen heeft.

olieramp zug

Zug, een wereld van discretie

Zug is een van de minst opvallende van de 23 Zwitserse kantons. Zug blijft graag onopvallend, want discretie is een sterke troef in een land dat zoveel verdient met zijn gewaarborgde geheimen. Zug kwam heel even, discreet, in het nieuws bij de ramp van 13 november 2002 met de olietanker Prestige. Tien jaar later is in Spanje het proces over die ramp begonnen, maar de verantwoordelijken van die ramp zitten onder meer veilig in Madrid, onder wie premier Rajoy, en in …Zug.

noordelkzeeroute

Hoe meer dooi in het poolgebied, hoe meer belangstelling

We weten het intussen wel, het poolijs smelt deze zomer als nooit tevoren. Dat maakt de doorgang  ten noorden van Rusland vanuit de Atlantische Oceaan naar Azië voor enkele maanden per jaar vrij. Het ziet er naar uit dat in 2012 het record zal worden gebroken wat de tonnenmaat betreft van het transport tussen Europa en Azië via deze route.

Het is noodzakelijk de actuele logica van de ecologie te veranderen

Dat is de kern van de boodschap die door de Ecuadoraanse president Rafael Correa werd meegedeeld op de milieutop Rio+20 in Brazilië. Hij maakte daarbij gebruik van statistieken om de verhouding tussen de landen in de wereld aan te tonen. Zijn conclusie? De verantwoordelijkheid om onze planeet te beschermen is gemeenschappelijk, maar verschillend.

20 jaar na Rio: een planeet in crisis

Dat is althans wat Via Campesina meent, een wereldwijde organisatie van plattelands-vrouwen en –mannen, kleine boeren, landarbeiders, inheemsen. "Hetzelfde kapitalistisch economisch model dat de klimaatchaos en een diepe sociale en ecologische crisis veroorzaakte wordt nu gevraagd om aan een groene economische ontwikkeling te bouwen."

Een Boliviaanse visie op COP 17 in Durban

Pablo Solón Romero, zoon van een bekende Boliviaanse kunstenaar, is een internationaal bekende analist en sociale activist. Als Boliviaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties tussen 2009 en juni 2011 was hij de belangrijkste onderhandelbaar rond de klimaatverandering. Zijn inspanningen in naam van de Boliviaanse staat voor de erkenning van het recht op water door de VN en ook om een verklaring over de Rechten van Moeder Aarde op te nemen hebben hem voor het internationale voetlicht gebracht.

Klimaatconferentie van Durban: COP-killer!

COP 17, oftewel de zeventiende jaarlijkse VN-klimaatconferentie op rij, is eens te meer met een sisser afgelopen. Na COP13 in Bali, COP14 in Poznan, COP15 in Kopenhagen, COP16 in Cancún, heeft nu ook COP17 niet het gewenste resultaat opgeleverd.