Iran verkiezingen

Presidentsverkiezingen zonder spanning in Iran

Sedert 1997, toen de als hervormer bestempelde Mohammad Khatami (president van 1997 tot 2005), onverwachts de presidentsverkiezingen won, werd steevast met spanning uitgekeken naar de presidentsverkiezingen in Iran. In 2009 leidden ze tot beschuldigingen van grootscheepse fraude en tot een “groene beweging” die, zij het vergeefs, manifesteerde tegen het klerikale regime. Deze keer, op vrijdag 14 juni, niets van dit alles. Alle maatregelen werden genomen om onrust te voorkomen.

Viktor Orban en Recep Tayyip Erdogan

Orbans eigen exit

De grote promotor van de ‘autoritaire niet-liberale democratie’, de Hongaarse premier Viktor Orban, organiseert wel geen referendum over een exit uit de EU, maar...
Thai king

Thailandse generaals doen stilte heersen

Thailand is vergeleken bij een jaar geleden rustig. Eind 2013 stond het land op zijn kop, de “gelen” en “roden” vochten hun geschil op straat uit (Zie uitpers 5 december 2013: Kleurenstrijd herneemt in Thailand). Niettemin zal het leger niet ingrijpen, zei generaal Prayuth Chan-ocha toen. Maar in mei van dit jaar konden de generaals blijkbaar niet anders dan toch maar de macht te nemen. Sindsdien wordt elke vorm van protest hardhandig onderdrukt, de “neutrale” generaals passen het devies van de “gele” leiders toe: “We kunnen het volk niet zomaar laten beslissen”. Dat volk stemde immers steevast “rood”, verkeerd.

Trump zorgt voor lege staatskas

De Amerikaanse president blijft zijn verkiezingsbelofte getrouw voor een belastingvermindering ten voordele van de rijke Amerikaanse elite en de bedrijven. Tijdens een toespraak in...
België: Een geschiedenis van onderuit

Een Geschiedenis van onderuit

De naoorlogse generatie Britse marxistische historici – E.P. Thompson, E. Hobsbawm, Christopher Hill – benadrukten het belang van de culturele en ideologische component in...

Nederland kiest: SP onder de loep

Vier jaar geleden kwam de Nederlandse Socialistische Partij (SP) met twee zetels in de Tweede Kamer. Nu staat ze op 15 zetels in de...
OekraMaria

Haat en angst in “Europees” Kiev

Oekraïne was met de “Maidan-revolutie” en de verkiezingen voor president en parlement definitief de weg ingeslagen naar Europa, naar de Europese normen en waarden van mensenrechten en democratie. Aldus de drukverspreide clichés in EU-kringen. Verscheidene recente gebeurtenissen wijzen in een gans andere richting, die van een steeds autoritairder bewind dat meer en meer onder invloed van uiterst-rechts komt. De moorden op tegenstanders, het in elkaar slaan van opposanten, de invloed van nazigroepen op de oorlogsverrichtingen, de weigering de oostelijke gebieden de overeen gekomen autonomie toe te staan… het is niet dat wat met “Europees” werd bedoeld. Al komt het tegemoet aan de eisen van het IMF.

Eurolonen

EU in de aanval tegen de lonen

Sinds ze in 2010 het 'Europees economisch bestuur' op poten zette, doet de Europese Commissie nog wel iets meer dan blaffen. Ze deed het nodige om ook te kunnen bijten. Het loon (en dus ook de vakbond) ligt onder vuur. Men wil voor de lonen een maximum opleggen, een loonplafond, maar geen bodem, geen minimumloon op Europese schaal. Harmonisatie dus, maar naar beneden. Wanneer vakbonden op een dergelijke manier aangevallen worden, zoeken ze nieuwe strategieën om het loon centraal te stellen in hun eisen (foto: Han Soete).

Beggar-in-passage-to-Mosc-0011

Ruslands schreeuwende ongelijkheden

President Vladimir Poetin neemt geen risico’s. Alle mogelijke vormen van repressie, tot en met psychiatrische opsluiting, worden bovengehaald, de zenuwen staan immers gespannen in Rusland. Sociale problemen ontladen zich dagelijks in uitbarstingen, vaak van xenofobie zoals nu in een Moskouse wijk. Poetin blijft in de ogen van veel Russen wel de man die stabiliteit en grotere welvaart bracht, maar zijn beleid zorgt tevens voor schreeuwende ongelijkheid.

parcours-dune-manifestation

Overwinning studenten Québec historisch voor openbaar onderwijs wereldwijd

Op 21 september besliste de nieuwe eerste minister van de Canadese provincie Québec op alle eisen van de studentenvakbonden in te gaan. Daarmee komt een eind aan 6 maand stakingen, betogingen en acties tegen de neoliberale plannen van de regering om het openbaar universitair onderwijs 75 procent duurder te maken. Een sociaal succes in neoliberale tijden. Wat kan de wereld hier uit leren?