Trianon, een eeuw later

Nostalgie naar Groot-Hongarije.
Facebooktwittergoogle_plusmail

Een eeuw geleden werd in het Trianonpaleisje, annex van Versailles, een annex “’vredesverdrag” ondertekend waarbij Hongarije, deel van de Hasburgse dubbelmonarchie, twee derde van zijn grondgebied verloor. Voor veel Hongaren is dat nog altijd de “schande van Trianon”. Door de coronacrisis is dat in Hongarije zeer bescheiden herdacht, maar in augustus zou er een grote herdenking komen. De kaarten van Groot-Hongarije duiken bij die gelegenheid weer op.

Door Trianon leven nu nog rond 2,5 miljoen etnische Hongaren buiten Hongargije. De grootste minderheid is in Roemenië, rond 1,5 miljoen, iets meer dan een half miljoen in Slovakije en verder in Servië, Oostenrijk, Oekraïne. De Hongaarse premier Viktor Orban is tien jaar geleden begonnen met die etnische Hongaren ook Hongaarse paspoorten en stemrecht te geven, wat zijn partij Fidesz heel wat stemmen oplevert. Dat leidt wel tot spanningen met sommige buurlanden.

Uitbuiters

In die buurlanden zijn de herinneringen aan de Hongaarse dominantie immers verre van positief. Men herinnert zich vooral de uitbuiting door Hongaarse (en Duitse) landheren en de culturele onderdrukking. Voor die landen was Trianon een bevrijding.
Toch werd in Trianon het principe dat VS-president Wilson naar voor had gebracht en dat ook Lenin fel verdedigde, namelijk het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren, met de voeten getreden. Enkele gebieden waar Hongaren toen een meerderheid vormden, werden toch bij de buurlanden aangesloten.

Sommigen zien in Trianon ook een extra straf voor de ‘Radenrepubliek’ die communisten en socialisten in 1919 hadden uitgeroepen, maar die slechts een heel kort leven kende. De leider van die Radenrepubliek, Bela Kun, werd in 1937 in de Sovjet-Unie als ‘trotskist’ ter dood veroordeeld en geëxecuteerd.

Zie ook

1918 in 2018 In l’Ossuaire de Douaumont, bij Verdun, liggen de beenderen van 130.000 Franse, Duitse en andere soldaten, slachtoffers van 1914-1918, een oorlog die nooit had mogen gevoerd worden. Zoals miljoenen anderen, hadden die jongeren andere plannen gehad da...
Mitteleuropa (4) Geschiedenis als politiek wapen Geschiedenis, kennis van het verleden. De meer democratische regimes van Europa hechten er nog weinig belang aan, te oordelen naar de leerprogramma’s. In Centraal-Europa daarentegen hechten de voorvechters van een ‘autoritaire niet-liberale democrati...
Freddy De Pauw was van 1972 tot 2002 redacteur buitenland bij De Standaard. Hij volgde jarenlang Centraal- en Oost-Europa, een groot deel van Azië (o.m. China) en Italië. Hij publiceerde o.m. bij het Davidsfonds ‘Volken zonder Vaderland’ over de ‘etnische kwesties’ in Centraal- en Oost-Europa; De firma maffia; Italië, moeder van alle smeer; Russische mafija; Handelaars in mensen; Maffia in België en Handelaars in nieuws over trens in de berichtgeving. Werkt sinds de start in 1999 mee aan Uitpers.