Benyamin Netanyahu, bombardementen en verkiezingen

Facebooktwittergoogle_plusmail

Zondagnacht 23 februari 2020 is het Israëlische leger op twee fronten actief, in de Gazastrook en in Syrië. Twee keer is het doelwit de Palestijnse Islamitische Jihad. De organisatie is de tweede politiek-militaire organisatie in Gaza en een bondgenoot van Bashar al-Assad. De aanval op Gaza waarbij naar verluidt vier gewonden vallen is een represaille tegen de lancering van een twintigtal raketten in de richting van het zuiden van Israël. Dat waren dan weer een vergeldingsactie voor de dood van een van de militanten van de groep, Mohammed al-Naim. De 27-jarige wordt zondagochtend gedood wanneer hij een ‘explosief apparaat’ bij de barrière rond Gaza plaatst.

Op het net doet een video de ronde waarin te zien is hoe het lijk van de man door een Israëlische militaire bulldozer wordt opgeschept en weggehaald. De beelden wekken algemene verontwaardiging en bittere kritiek op tot zelfs in Israël toe. Kort daarop bombardeert de Israëlische luchtmacht een positie ten zuiden van Damascus in Syrië. Het doelwit is een basis die gebruikt wordt om raketten te wapenen en van brandstof te voorzien. Islamitische Jihad meldt maandagmorgen dat daarbij twee van zijn militanten zijn vermoord. Volgens het Syrische Observatorium voor de Mensenrechten – dat door het Britse Ministerie van Buitenlandse Zaken en de EU wordt gesubsidieerd en door vrijwel elke Westerse nieuwsorganisatie wordt overgenomen – beweert dat er nog vier andere militieleden bij de aanval zijn omgekomen.

Wat is de Islamitische Jihad?

De Islamitische Jihadbeweging in Palestina is een van de sterkste politiek-militaire organisaties in de Gazastrook. De groep wordt gesteund door Iran en is een bondgenoot van Bashar al-Assad in Syrië. De relaties met Hamas en de regering in Gaza worden door de alliantie tegen Israël gedragen. De confrontatie tussen Israël en de Islamitische Jihad is sinds afgelopen november geëscaleerd, toen één van de commandanten van de organisatie bij een Israëlische luchtaanval omkwam.

De gebeurtenissen van zondag dienen eveneens in het kader te worden gezien van de oplopende spanning sinds de publicatie van de ‘Overeenkomst van de Eeuw’, het zogenaamde Amerikaanse ‘vredesplan’ voor Israël en Palestina van Donald Trump, dat door de Palestijnen unaniem is verworpen.

Het dubbele belang van Syrië voor Israël

Het belang van Syrië is voor Israël dubbel. Vooreerst heb je de Golanhoogte. Volgens internationale wetten is dat Syrisch soeverein grondgebied. Israël bezet het echter al sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967. In december 1981 neemt Israël zelfs de ‘Wet op de Golanhoogte’ aan. Daarmee breidt het de Israëlische “wetten, jurisdictie en administratie” uit tot het gebied. De wet wordt internationaal niet erkend – behalve dan sinds maart 2019 door de Verenigde Staten van Donald Trump – en is door een resolutie van de Veiligheidsraad van de VN “nietig en zonder internationale rechtsgevolgen” verklaard. Op maandag 25 maart 2019 ondertekent Donald Trump, weer hij, een verklaring waarin hij Israëls annexatie van de Golanhoogte officieel erkent.

Een ander belangrijk doel van Israël in Syrië is het proberen staande houden van de door Iran gesteunde milities, waaronder de Islamitische Jihad. In al-Adleyeh, de zuidelijke voorstad van Damascus dat door de Israëlische aanval is getroffen, zijn er ook leden van de Islamitische Revolutionaire Garde (IRCG) actief. Voor Israël zijn alle organisaties die door Teheran worden gesteund vijanden die bestreden moeten worden. Vooral als ze opereren in gebieden die aan de Israëlische grenzen palen. Israëlische aanvallen in Syrië zijn daarom niet nieuw.

Sinds het begin van de oorlog in Syrië in 2011, heeft Israël meer dan 400 aanvallen in het land uitgevoerd. Sinds eind 2018 gebeuren die aanvallen niet meer vanuit het Syrische lichtruim. Het is er niet meer veilig voor de Israëlische luchtmacht. Het Syrische luchtruim wordt gecontroleerd door Rusland en Israël en Rusland hebben een akkoord dat bepaalt dat geen enkel Israëlisch gevechtsvliegtuig nog het Syrische luchtruim mag schenden. Tel-Aviv wordt door Rusland immers verantwoordelijk gesteld voor het, in september 2018, neerhalen van zijn Ilyushin IL-20 met 15 manschappen aan boord. Daarenboven heeft Rusland als reactie daarop Syrië ook uitgerust met S-300 raketten. In september 2019 zouden Russische SU-35 jets ook Israëlische gevechtsvliegtiogen hebben achtervolgd en gedwongen het Syrische luchtruim te verlaten. Daarom bombardeert Israël tegenwoordig doelwitten in Syrië vanuit het eigen luchtruim of wanneer het boven de bezette Golanhoogte, Libanon, Jordanië of onder dekking van de Amerikaanse militaire bases in Irak en het door de VS bezette noordoosten van Syrië vliegt.

De ellenlange reeks acties en reacties tussen Israël en de Gazastrook maakt deel uit van een context van spanningen en conflicten die al decennia aanslepen. De door de Islamitische Jihad gelanceerde raketten worden gezien als directe druk op Hamas, dat informeel >gesprekken voert met Israël en Egypte. Volgens Avigdor Lieberman, de leider van de extreemrechtse nationalistische partij, Israël Beytenu, en concurrent van Netanyahu’s Likoed-partij – heeft Bibi Mossad-chef Yossi Cohen en anderen toplui binnen het leger en de inlichtingediensten naar Qatar gestuurd om de Qataris te “smeken” om Hamas te blijven financieren “om de vrede te bewaren”.

Israëlische verkiezingen

De Israëlische aanvallen hebben een zeker belang voor de binnenlandse politiek. Volgende week maandag 2 maart trekt het land voor de derde keer op minder dan een jaar naar de stembus. Ondanks het feit dat hij er tot nog toe niet in geslaagd is een meerderheid te vinden voor een regering onder zijn leiding, wil Benyamin Netanyahu de premier van Israël worden die het langst aan de macht is. Hij wordt beschuldigd van corruptie maar Bibi wil zijn imago als verdediger van de veiligheid van Israël consolideren, een beeld waarop hij alle militaire interventies in Gaza heeft gebaseerd sinds hij aan de macht is. De aanslagen op de Islamitische Jihad moeten die retoriek enkele dagen voor de verkiezingen versterken. Zeker nu Netanyahu voor het eerst Gantz voorbij steekt in de peilingen. Met nog enkele dagen te gaan tot de verkiezingen, zou de Likoed-partij van Benjamin Netanyahu 33 zetels in de Knesset binnenhalen, terwijl uitdager Gantz met zijn Blauw en Wit coalitie zou stranden op 32.

Francis Jorissen woont in het midden van nergens ergens in Frankrijk, nieuwsgierig, schrijver en free-lance journalist, activist, would-be wereldreiziger en geïnteresseerd in Rusland, de landen die ooit behoorden tot wat men toen 'Het Oostblok' noemde en het Midden-Oosten