Hongkong: Opstand met voorbedachten rade

Havik John Bolton, tot voor kort veiligheidsadviseur van president Trump, met recht mediamagnaat Jimmy Lai, de financier van de Hongkongse oppositie. (foto wvd, worldpress.com)
Facebooktwittergoogle_plusmail

Al maanden staat Hongkong, de voormalige Britse kolonie, in rep en roer. Deze is sinds 1997 via een speciaal systeem van ‘Een land en twee systemen’ terug een deel van China geworden. Meer dan zes maanden heerst er nu al grote spanning in dit gebied met een ganse serie betogingen tegen de regering en tegen China waarbij vooral het zeer extreem geweld opvalt. Wat veelal komt van studenten en scholieren die in sommige gevallen amper 12 jaar oud zijn.

In wezen zijn deze rellen de voortzetting van de zogenaamde Paraplubeweging van 2014 toen betogers wekenlang bepaalde centrale winkelstraten bezet hielden. Tot de winkeliers samen met de politie hen uiteindelijk verjoegen. Hun geduld was meer dan op.

De betogers beweren dat het hier om een beweging zonder leiders gaat. Er zijn echter voldoende bewijzen dat achter de schermen een aantal Amerikaanse of door de VS gefinancierde instellingen een leidende rol spelen in deze betogingen en wat men gerust een orgie van geweld kan noemen.

Alleen al voor de MTR, het overheidsbedrijf dat de metro uitbaat, lopen de kosten van deze vernielingen volgens de MTR op tot een geschatte 184 miljoen euro. Sommige metrostations liepen zo’n zware schade op dat ze volledig moeten herbouwd worden. In totaal rekent de overheid dat het geweld aan Hongkong een 3,2% van haar BNP heeft gekost.

Maar de kost is niet alleen uit te drukken in vernielde infrastructuur of mensen die dood of gekwetst zijn. De mogelijks grootste en niet te meten kosten betreffen die tussen de mensen onderling. Hongkong is sterk verdeeld en dat normaliseren is een taak die jaren zal vergen van voorzichtig werken om de heel diep geslagen wonden te helen.

Opium

Om de problemen met Hongkong en China goed te begrijpen moet men nu meer dan 180 jaar terug gaan tot de jaren 1830. Vanaf de zestiende eeuw waren de Europese staten geleidelijk aan begonnen aan een grote buitenlandse expansie. Zo veroverde men het Amerikaans continent en dat bleek gigantische schatten op te leveren.

Maar men ging verder en via Afrika bereikte men ook zo Azië met zijn grote economische rijken op het Indisch subcontinent en nog beter het fabelachtige China. Daar hadden de Portugezen met Macao sinds 1557 al hun eigen handelspost terwijl Nederlanders en Spanjaarden vochten voor de controle over Taiwan, het grote eiland voor de Chinese kust.

Als laatkomer in de regio hadden de Britten echter een veel machtiger vloot en een nog grotere gebiedshonger. Zij kochten tijdens de jaarbeurs in de stad Guangzhou (Kanton) massa’s producten maar konden er amper iets verkopen. In tegenstelling tot handelaars uit andere gebieden in Azië of de Arabische wereld. En dit wekte de woede op van de Britten die op zoek gingen naar mogelijke goederen die de Chinezen misschien wel lusten.

En dat bleek in hun optie opium te zijn, een in China illegaal maar wel gebruikt product. Men verplichtte met de bajonet de Bengaalse boeren om dit te verbouwen en met die opium trokken de Britten dan naar de jaarlijkse handelsbeurs in Guangzhou.

Het was de enige plek in China waar buitenlanders toen handel mochten drijven. En dit alleen tijdens een bepaalde periode. Maar die opium viel er barslecht en op bevel van de overheid werden de meer dan 20.000 balen Britse opium gewoon in het water geworpen.

De verovering van Hongkong

Wat de woede opwekte van de Britse handelshuizen zoals dat van de Schotten William Jardines en James Matheson (1) die met steun van de Britse regering er het leger op afstuurden zodat zij hun opium wel konden slijten. Na relatief beperkte acties van de Britse zeemacht veroverden de Britten zo in 1841 het eiland Hongkong.

Het lag prachtig aan de monding van de Parelrivier die naar Guangzhou loopt en zo deels de toegang beheerste tot de handelspoort van China met de buitenwereld controleerde. Een zware nederlaag voor China, het Centrale Rijk zoals het zich noemde.

Het moest ook de verkoop van opium toelaten met als gevolg dat grote delen van de Chinese bevolking er verslaafd aan raakten en het land sociaal en economisch verder wegzakte. Zeker in vergelijking met de opkomende Europese mogendheden.

In 1860 na de tweede Opiumoorlog veroverden de Britten dan het tegenover Hongkong gelegen schiereiland Kowloon en in 1898 via onderhandelingen met een erg verzwakt China de zogenaamde New Territories. Wat van dan af de grens zou vormen met China. Dit werd echter alleen via een 99 jaar lopende leasing aan de Britten afgestaan.

Tot juli 1997 bleef Hongkong en haar bevolking die intussen was aangegroeid tot ongeveer 6 miljoen mensen onder Brits bestuur verder leven. Met de opiumhandelaars van weleer zoals Jardines & Matheson die er achter de schermen de echte bazen waren met de Britse gouverneur die de lintjes mocht knippen. Hun namen kun je in Hongkong nog steeds in het straatbeeld aantreffen.

Alleen een korte Japanse bezetting van 1941 tot 1945 onderbrak dit Brits feestje. Waarbij Macao, zoals kolonisator Portugal, tijdens de Tweede Wereldoorlog neutraal bleef en helemaal een rovershol werd. Vooral handel in valuta en goud betekende de opgang van figuren als Ho Yin, vriend van de triaden – de gekende Chinese misdaadorganisaties – en van China, die de echte macht was achter de Portugese gouverneur.

Twee culturen

De Chinese burgeroorlog tussen de Chinese Communistische Partij (CCP) met Mao Zedong en de Guomindang/Kuomintang (2) van Chiang Kai-shek had geen grote gevolgen voor de Britten in Hongkong. Wel vluchten rijke industriëlen, vooral uit Shanghai, bang voor Mao en zijn CCP naar Hongkong. Ze gaven de kolonie aldus een economische stimulans en een industriële basis.

Natuurlijk was er de Culturele Revolutie die zowel Macao in 1966 als het jaar nadien in Hongkong voor rellen zorgde. Maar die werden door de Britten met achter de schermen Chinese steun brutaal onderdrukt. In Macao weigerde China zelfs de overdracht door de Portugezen. China had om economische reden Hongkong nodig en liet het dus voortbestaan. Macao bleef onder controle van China en de triaden gewoon verder werken.

Het gevolg was dat zich in Hongkong een soort Brits-Chinese gemeenschap ontwikkelde met haar eigen karaktertrekken deels los van een China waar de CCP heerste. Terwijl men in China via het onderwijs overal het Mandarijn als eengemaakte spreektaal verder invoerde bleef men in Hongkong vasthouden aan het lokale Kantonees. En de Britten hielden hier streng aan vast. Hongkong moest zoveel als mogelijk apart zijn van China.

In wezen is de Chinees normaal immers tweetalig, Zo spreekt hij naast het lokale Shanghainees, Sichuanees of Kantonees dankzij het onderwijs ook het Mandarijn. In Hongkong is dit anders. Bovendien voerde men in China onder de CCP een vereenvoudigde vorm van het Chinese schrift in. In Hongkong niet, juist zoals trouwens ook in Taiwan niet.(3)

In Hongkong kon je daarom ook spreken van twee werelden die wel in eenzelfde territorium maar deels toch apart leefden. Wie zich vereenzelvigde met het China van Mao Zedong en Deng Xiaoping las Chinese kranten zoals Ta Kung Pao, ging naar hun scholen, was lid van hun verenigingen zoals vakbonden en ging indien mogelijk in hun winkels inkopen doen.

Er was dus zoiets als een Hongkongs bewustzijn naast dat van China. en in Hongkong zagen velen de Chinezen uit China als boertig, arm en dom. Erg vreemd is dat niet daar zoals overal elders in de wereld elke stad, gemeente of dorp haar eigen karaktertrekken heeft en soms met argwaan naar het dorp ernaast kijkt.

Tweedracht zaaien

De grote vrees van de Chinese regering is dat dit uit de hand loopt en die argwaan evolueert naar vijandschap en desnoods zelfs oorlog. Een terugkeer naar de periodes van het land toen het uiteenviel in elkaar bevechtende stukken. China was trouwens pas onder Mao terug één geworden.

Het tegen elkaar opzetten van delen van China door de VS zoals Washington dat nu poogt te doen is dan ook het nachtmerriescenario voor de leiders in Beijing. En die hebben het niet verwonderlijk met luide trom over een ‘rode lijn’ die men niet mag overschrijden. Een waarschuwing die men het best ook serieus neemt.

En dat is wat er naast in Xinjiang, met o.m. de Oeigoeren, en Tibet ook in Hongkong aan het gebeuren is. Men zaait tweedracht. Maar China is op dit ogenblik ijzersterk en met een snel groeiende economie is dat wel onder controle te houden en te onderdrukken. Maar de VS loert en is hier erg actief.

Zo schreef de South China Morning Post recent over die huidige rellen: “Hongkong was ooit een leuke veilige stad met vele opinies. Maar als je nu zegt dat je de politie of de Chinese Communistische Partij steunt dan riskeer je op straat in elkaar te worden geslagen”, stelde een vastgoedmakelaar. (4)

Toen de Britse premier Margaret Thatcher in het begin der jaren negentig met China begon te onderhandelen over Hongkong verliepen die eerst erg stroef want Thatcher hoopte op een verderzetting van de Britse kolonialisering.

Maar dit botste op een onverbiddelijke Chinese regering en Deng Xiaoping. Op 1 juli 1997 verliep immers de lease over de New Territories en zonder die was het eiland Hongkong met Kowloon niet leefbaar.

En dus kwam men in Beijing met het idee van ‘Een land, twee systemen’. Hierbij kreeg Hongkong verregaande autonomie om haar Brits bestuurssysteem te behouden maar werd het wel een onderdeel van het grote China. Hongkong kreeg een eigen grondwet (Basic Law) maar de finale interpretatie ervan lag bij een speciaal comité van het Chinese parlement. En dit systeem zou 50 jaar gelden en eventueel verlengd kunnen worden.

Het was een geniale zet want in Hongkong kon men probleemloos verder leven met hun Brits systeem terwijl het officieel toch terug tot China behoorde. Een droom voor Chinese nationalisten. De rechters in Hongkong dragen dus nog steeds de Britse pruiken en alles wat men in het parlement zegt wordt, zoals in London, officieel genoteerd in de Hansard. Die van Hongkong dan.

En via een ingewikkeld kiessysteem bleef China een zeer grote invloed behouden bij de keuze van de gouverneur (Chief Executive) die de gewezen Britse kolonie moest besturen. Brits-Chinese cultuur maar op afstand onder toezicht van Beijing.

Opvallend was wel dat de laatste Britse gouverneur Chris Patton aandrong op democratische verkiezingen voor de gouverneur. Iets wat de Britten voordien toen zij Hongkong nog bestuurden nooit accepteerden. Zo hopend de invloed van Beijing over Hongkong te verminderen. China wou controle behouden.

Jimmy Lai

Onopvallend voor de buitenwereld begon de Hongkongse miljardair Jimmy Lai in 1995, de periode vlak voor de overgave, toen met een nieuw dagblad Apple Daily. Jimmy Lai, een van de vele Chinese vluchtelingen, verdiende zijn fortuin met de kledingketen Giordano en bleek echter in de VS heel goede vrienden te hebben. Vooral dan bij de meer extreme kant van de politiek zoals een John Bolton, de oorlogshavik binnen de Republikeinse Partij.

Daarbij groeide zijn holding Next Media Group uit tot het grootste beursgenoteerde media-imperium in Hongkong met ook activiteiten in onder meer Taiwan. Apple Daily is nu de meest gelezen krant in Hongkong. Jimmy Lai is best te vergelijken met de Australisch-Amerikaanse persmagnaat Rupert Murdoch, de man die sinds Margaret Thatcher Britse premiers maakt en kraakt.

Onder zijn impuls en met hulp van zijn rechterhand de Amerikaan Mark Simon begon die met een zware campagne tegen alles wat met China te maken had. Mensen uit China werden op zeker ogenblik zelfs vergeleken met een soort sprinkhanenplaag die Hongkong kaal plukten. Zoals toen bleek dat zwangere Chinese vrouwen soms in Hongkong kwamen bevallen zodat hun kind een lokaal paspoort kreeg. Puur racisme dus.

Vrijgevig met geld

Vooroordelen van de Hongkongse bevolking tegen China en deels komende van onwetendheid werden aangemoedigd. Bovendien was Jimmy Lai erg gul ten overstaande van bepaalde groepen en figuren.

Zo kreeg de Hongkongse Democratische Partij van advocaat en veteraan politicus Martin Lee in 2013 577.000 euro van Jimmy Lai. Martin Lee werd onder Brits bestuur gezien als het moreel geweten van Hongkong. Nu werd dat geweten blijkbaar gemeten in Hongkong dollar.(5)

Ook andere opposanten, waaronder die betogers, kregen zo miljoenen van Jimmy Lai die ook zakenpartner is van Paul Wolfowitz, de adjunct-minister van Defensie onder president George Bush Jr. Die moest samen met o.m. John Bolton en Donald Rumsfeld in 2006 uit de regering van Bush Jr. opstappen. Vermoedelijk wegens hun plannen om na de invasie van Irak in 2003 ook Iran aan te vallen. Iets waar het Pentagon mordicus tegen was.

Jimmy Lai is ook een grote fan van economisten als een Milton Friedman en de Oostenrijker Friedrich Hayek. Mensen die de rol van de overheid liefst tot praktisch nul willen herleiden. Zijn rechterhand Mark Simon is dan weeral een oudgediende van de Amerikaanse veiligheidsdiensten en was ook enkele jaren in Hongkong de voorzitter van de lokale afdeling van de Republikeinse Partij.

Albert Einstein Institute

Maar het is verre van de enige link tussen die opposanten en de VS. Zo blijkt uit een reportage van Newsnight op de BBC dat achter de laatste twee opstanden – die in 2014 met Occupy en nu deze rond de wet over de uitlevering van misdadigers – het Albert Einstein Institute en de Human Rights Foundation te zitten. (6)

De strategie van de VS is hier haarfijn uitgelegd. Dat dit illegaal is en in wezen een casus belli voor oorlog kan zijn hoor je hier natuurlijk niet. Neen, dit zijn krachten van het goede versus het kwade …. volgens de BBC.

Organisaties die beiden door onder meer de National Endowment for Democracy gefinancierd worden. Dit is een instelling komende uit de CIA die in november 1983 onder president Ronald Reagan door het Amerikaans parlement werd opgericht. Het moest de Amerikaanse staatsgrepen een ander en vooral ‘humaan’ imago geven.

Volgens die reportage van Laura Kuenssberg werkte het Albert Einstein Institute 3 jaar aan de voorbereiding van deze rellen van 2014. Want volgens deze journaliste is het essentieel dat als je een regering echt wil omverwerpen dat je dat grondig moet plannen. En volgens het Albert Einstein Institute was men soms zelfs elk uur in contact met de leiders van de opstand om hen te adviseren hoe ze moesten optreden.

Het Albert Einstein Institute is het geesteskind van de Amerikaanse politicoloog Gene Sharp die in de jaren zestig aan het Center for International Affairs van de universiteit van Harvard een strategie ontwikkelde om via subversie regeringen omver te werpen. Echt nieuw was dat echter niet want met deels die strategie wierp men in 1954 de democratisch gekozen Guatemalteekse regering van president Jacobo Arbenz omver. Waarna men een militaire dictatuur installeerde. En hetzelfde gebeurde het jaar voordien in Iran via een zogenaamde volksopstand – mede geleid door een nog jonge Ayatollah Khomeini – toen men de regering van premier Mohammad Mossadeq ten val bracht.

De techniek bestaat erin om de bevolking via bepaalde problemen op te hitsen en het daarna organiseren van massabetogingen rond specifiek en lokaal gevoelige thema’s. Waarna men eens een bepaalde kritiek massa bereikt hoopt zo regeringen omver te werpen. En er is geen enkele land in de wereld waar er intern bij bepaalde groepen geen ongenoegen is over bepaalde beleidsopties van hun overheid.

De VS ging het leger niet meer inzetten of via allerlei generaals en kolonels staatsgrepen organiseren om de VS onwillige regeringen te vervangen door met Washington bevriende politici. Dat had een barslechte reputatie gekregen en dus gooide men het over een andere boeg: de mensenrechten.

Om die reden koppelde men de afdeling subversie los van de CIA en werd de National Endowment for Democracy opgericht om overal waar nodig de Amerikaanse wil op te dringen. En dus ageert men niet in Haïti of Qatar maar wel in Myanmar of Venezuela.
En wie hun websites bekijkt ziet niets anders dan hoge principes over mensenrechten, vrijheden, democratie en geweldloos verzet in de strijd tegen wat men dan tegenwoordig ‘autoritaire regimes en dictaturen’ noemt. Mooie principes maar de realiteit is totaal anders.

In wezen zijn dergelijke instellingen gewoon wolven in schapenvacht. Achter de slogans over geweldloosheid schuilt alleen moord en doodslag. Wie tegenover de VS dwars ligt is dan autoritair en dictatoriaal. En geen geweld? Hongkong bewees het tegendeel. Er stond op zeker ogenblik zelfs geen enkele rem op het geweld. Recent nog spoot men een tegenstander van die betogers zijn gezicht vol verf.

Human Rights Foundation

Ook de Human Rights Foundation stelt dergelijke hoge principes te huldigen. Het is het geesteskind van de Venezolaanse-Noorse zakkenman Thor Halversson-Mendoza en die was onder meer betrokken bij de mislukte staatsgreep van 2002 tegen de verkozen Venezolaanse president Hugo Chavez. Waarbij de groep zelfs de minister van Binnenlandse Zaken kidnapte. Zij spraken uiteraard van een ‘burgerarrest’.

Hierachter zitten ook gewezen schaakkampioen Garry Kasparov, de man die men wegens herhaald bedrog uit de Internationale Schaakfederatie gooide en Bill Browder, de Amerikaanse zakenman en gewezen investeerder in Rusland die men in Moskou vervolgt omwille van fraude met zijn zakenimperium.

Toen het nieuws van die in brand gestoken man uitlekte stelde het Franse staatspersbureau AFP op haar Fact Check pagina dat het allemaal een soort toneeltje met een stuntman was want, stelde men, er was geen enkel hospitaal welke die dag een man met brandwonden had opgenomen. Tot een lezer hen een persbericht van een hospitaal toonde. Waarna men bij AFP stelde dat men dit vergeten te controleren was. Fact check dus, de nieuwe methode van de massamedia om ongepast nieuws af te doen als leugens.

Via kantoren bij het beruchte Panamese zakenkantoor Mossack Fonseca (7) bedroog hij de Russische staat door via zijn bedrijf Dalnaya Steppe te beweren gehandicapten te werk te stellen. Waardoor hij zo een korting van 40% kreeg op zijn bedrijfsbelastingen. In wezen echter werkte er niemand want Dalnaya Steppe was gewoon een holding zonder personeel. Een fraude die georganiseerd was door zijn boekhouder Sergeï Magnitsky.

Taallessen

Het hoeft ook niet te verbazen dat een nauwe medewerker van Gene Sharp de Israëlische kolonel Reuven Gal was, een specialist in psychologische oorlogvoering en het gewezen hoofd van het Israëlische Institute for Military Studies.

Andere partners van de begin vorig jaar overleden Gene Sharp waren de Amerikaanse generaal Edward B. Atkinson, volgens onderzoeksjournalist Thierry Meyssan een man verbonden aan het geheim militair netwerk gekend als Gladio, kolonel Rupert Helvey, een agent van de DIA, de militaire veiligheid, gelieerd aan o.m. acties tegen Myanmar, en Bruce Jenkins. Met die laatste was Sharp in Beijing toen daar begin juni 1989 de revolte van Tienanmen werd neergeslagen. Toevallig?

Het Albert Einstein Institute, dat hoegenaamd niets met de wetenschapper te maken heeft, behoort dan ook tot de zeer vele organisaties in wiens namen men steeds termen als mensenrechten, vrijheid, vrede en democratie zal aantreffen. Het zijn er massa’s die echter allemaal leven van het geld dat de VS en enkele van haar bondgenoten rijkelijk rondstrooien.
Men zoekt in het land dat het doelwit is naar thema’s waarover mensen ontevreden zijn zoals rond lonen, milieu, taal of religie, en dan ook naar mensen die men hierrond kan rekruteren. Zo blijkt men in China voor 1989 in een aantal grote steden lessen Engels aan Chinese jongeren te hebben gegeven. Dit trok mensen aan met interesse voor de Amerikaanse cultuur die dus eventueel kneedbaar materiaal kunnen zijn.

Die worden indien geschikt bevonden dan cursussen in de VS aangeboden en zo verder bewerkt. Het zijn de mogelijks nieuwe leiders van de revolutie waarrond men dan kernen opricht die over dit smeulend ongenoegen verder campagne voeren. Het is ook een techniek die Saoedi-Arabië toepast met haar cursussen voor het Arabisch en de Koran, de madrassas. Ook hier kan men aldus toekomstige jihadisten rekruteren.

Onafhankelijkheid

In wezen zijn de opstanden in Hong Kong zoals Occupy van 2014 en nu deze recente betogingen met haar orgie van geweld een door de VS georkestreerde poging om China een zo groot mogelijke schade toe te brengen. China is voor Washington immers de aartsvijand die de Amerikaanse almacht breekt.

In wezen kan Hongkong hen zelfs helemaal niets schelen en is het echte doel de regering in Beijing en het ene sterke China. Vandaar dat zij in Hongkong ook afscheidingsbewegingen steunen met figuren als Joshua Wong (8) en zijn Demosisto en Edward Leung Ting-wei van de Hong Kong Indigenous Party. Het moet de spanning in en buiten Hongkong opdrijven. En schade aan China is winst voor de VS.

Het was daarbij ook de bedoeling, zoals die relschoppers zelf bevestigden, om de provocaties zo op te drijven dat men het Chinese leger zo dwong om in te grijpen. Een herhaling van wat er op Tienanmen in 1989 gebeurde. Zo viel men het hoofdkantoor van de Chinese vertegenwoordiging in Hongkong aan en vernielden betogers het parlement waarbij men er de oude symbolen van het Brits kolonialisme aanbracht.

Ook viel men zelfs met laserpennen een kazerne van het Chinese leger aan. Wapens die blindheid kunnen veroorzaken. Maar het leger greep niet in. De provocaties mislukten mede doordat de politie ditmaal voldoende uitgerust was om de opstand het hoofd te bieden. Duidelijk is wel dat deze het bijwijlen moeilijk had om wekenlang de zaak onder controle te houden. Duidelijk is dat die acties zeer goed georganiseerd waren.

Zo organiseerde men zogenaamde pop-upacties waarbij kleine groepjes van activisten in treinen en metro’s aan de noodrem trokken of deuren blokkeerden zodat gans het openbaarvervoernetwerk blokkeerde en men zo met een beperkte kracht gans Hongkong kon stilleggen. Men noemde dat dan een nationale stakingsdag. Ook het bezetten van kruispunten en cruciale tunnels behoorden tot dit goed uitgedacht arsenaal van sabotage-acties.

Racisme

En wee diegenen in het publiek die zich tegen deze acties durfden te verzetten. In veel gevallen leidde dat tot het molesteren van de tegenstanders. En indien nodig stak men die mensen ook zelfs in brand. Wat op 11 november gebeurde met de 57-jarige Lee Chi-cheung.

Toen enkele burgers de wegbarricades begonnen op te ruimen ontstond er een hevige discussie waarop de 70-jarige straatveger Luo Changqing door de betogers een steen naar zijn hoofd kreeg geworpen. Hij overleed de dag nadien in het hospitaal. Een verhaal dat men bijna geheel uit onze pers hield. Hier werden later vijf verdachten voor gearresteerd, allen tieners van 14 tot 18 jaar. Het typeert. En wee diegene die men Mandarijn hoort spreken. Ook die wachten een tot bloedens pak schoppen en slagen.

En ondernemers die zich tegen de betogers keerden zagen de inboedel van hun handelszaken totaal aan diggelen geslagen zoals gebeurde met de keten van Maxim’s Caterers en Starbucks. Annie Wu, De lokale franchisehoudster van die ketens, had die betogers zitten hekelen. In wezen oefenden die betogers dan ook een vorm van straatterreur uit en gedroegen zij zich als volbloed racisten. Waarbij zij stelden geen Chinees te zijn want die zijn minderwaardig.

Tijdens een uitstekend interview van Tim Sebastian voor de Duitse staatsomroep Deutsche Welle met studentenleidster Joey Liu toonde die haar ware gelaat toen ze weigerde al die extreme gewelddaden van die betogers te veroordelen “Wij veroordelen dat niet” was haar antwoord op de vraag of dat door de beugel kon. Ook sloot ze bovendien elk gesprek met de overheid uit. (9)

Ook eisten zij en haar compagnons wel respect voor de rechtstaat maar eiste men gelijktijdig wel amnestie voor al die door haar vrienden aangebrachte vernielingen, moord en soms zware verwondingen.

Zo verwonde men een politieman aan de nek met een stanleymes. Verder werden er op enkele plaatsen explosieven ontdekt onder meer bij een 18-jarige die TATP in zijn bezit had. Waarbij de verdachten wel steeds werden opgepakt. En ook hier bleek het gaan om tieners.
Voor de betogers was het echter de politie die zware misdaden had begaan en dient zij gestraft of zelfs ontbonden te worden. Een logische eis want eens de politie weg kan alleen nog het Chinese leger optreden om de orde te handhaven. Die heeft sinds 1997 een 6.000 militairen in kazernes gestationeerd. En alleen met toelating van de Hongkongse gouverneur mogen die hun kazernes verlaten.

En dat is wat de VS en hun betogers willen daar dit hen zo het excuus geeft om nieuwe strafmaatregelen tegen China en Hongkong te nemen. Doorzichtig. Toen in Oekraïne in 2014 de Berkut, de oproerpolitie, machteloos bleek lag de weg voor de staatsgreep open. Vandaar de zware kritiek op de politie die gretig door onze pers werd overgenomen.

Amnesty International

“Hongkongse studenten vluchten voor hun leven”, kopte De Standaard met grote letters op 19 november op haar voorpagina boven een artikel van Giselle Nath over de zaak. Alsof de politie hen allemaal ging afslachten.

In wezen heeft de lokale politie zelfs getoond heel professioneel te kunnen optreden. Want ondanks praktisch zes maanden van onlusten met veel extreem geweld vanwege de betogers vielen er door het optreden van de politie geen enkele dode.

Twee doden vielen onder de betogers als gevolg van ongevallen door roekeloos gedrag. Een overleed en was het slachtoffer van het optreden van de betogers. Wat schril afsteekt tegen bijvoorbeeld het Franse politieoptreden tegen de Gele Hesjes of wat er bijvoorbeeld in Chili gebeurt waar er wel veel meer zwaar gewonden en doden vielen.

Ook de Britse ngo Amnesty International blonk weer uit in het verspreiden van wat alleen kan gezien worden als platte propaganda. Zo had ze een kritiekloos interview met Joey Siu over het ‘politiegeweld’ en had ze verder drie persberichten die allen over hetzelfde onderwerp gingen.

Zonder enig bewijs te geven insinueerde men zelfs dat de politie in de gevangenis folterde. Over de moord op Luo Changqing of het in brand steken van Lee Chi-cheung geen enkel woord. Ook over het molesteren van mensen die in het publiek Mandarijn spraken of over de vernielzucht zweeg AI als de dood. Het bestond blijkbaar niet. Hetzelfde met het gooien van brandbommen naar de politie. En die kunnen toch doden.

Ook hier blijkt dat Amnesty International zoals in andere dossiers gewoon de spreekbuis is van de VS en het Verenigd Koninkrijk. Opnieuw toont ze dat mensenrechten haar gewoon zelfs niet eens interesseren. Ze gebruikt het thema alleen voor haar propagandadoeleinden.

Ook Duitsland koos de kant van deze demonstranten door een publieke ontmoeting tussen Joshua Wong en Heiko Maas, de sociaal-democratische minister van Buitenlandse Zaken. Met als vraag: Hoe zou Duitsland reageren indien de Chinese leiders betogers zoals de Franse Gele Hesjes zouden ontvangen? Woedend vermoedelijk. Maar China doet zoiets niet.
En als de VS sancties willen opleggen aan die bedrijven en personen die meehielpen aan de bouw van Nordstream 2, de gaspijplijn die via de Oostzee van Rusland naar Duitsland loopt, dan reageert Heiko Maas boos door te zeggen dat de VS zich niet met de interne zaken van Duitsland te moeien heeft. Voor Hongkong echter gelden er dus andere wetten.

Handelsoverleg VS-China

Hetzelfde natuurlijk voor de media die over de centrale rol van de VS zwijgen. Het is alsof men problemen rond de fysica bespreekt zonder rekening te houden met de wet van de zwaartekracht van Isaac Newton.

Gêne in Hongkong toen op 2 december tussen de betogers plots een viertal Oekraïners verschenen. Niets om zich zorgen over te maken, aldus een semi-officiële Facebookpagina van de betogers, want alhoewel ze in het verleden enkele foute dingen hadden gedaan is dat nu een totaal onschuldig clubje van voetbalfans die gewoon als toerist op bezoek waren. Een van de bezoekers had een serie swastika’s in zijn nek getatoeëerd. In feite zijn het Oekraïense neofascisten en tegenwoordig lid van Gonor (Wat staat voor Eer). Een lid van dit viertal is Serhu Sternenko, stichter van de Volkszuivering en gewezen lid van Pravy Sektor, de knokploeg die de staatsgreep van 2014 hielp mogelijk maken. Een ander lid en een soort van leider van het team is Serhu Filimonov, actief bij het Azov Bataljon, een neofascistische militie die vecht in de regio Donetz en welke tegenwoordig een onderdeel is van het Oekraïense leger. Hij was ook betrokken bij het in brand steken op 2 mei 2014 van het vakbondsgebouw in Odessa waarbij 42 mensen levend werden verbrand. Rare voetbalfans. En ook zij kregen in het verleden steun van het ‘vredelievende’ Albert Einstein Institute.

Bovendien gebeurde dit massaal protest op een ogenblik dat de VS en China in een belangrijk handelsoverleg zaten en elkaar bestookten met zware invoerheffingen. Waarbij Hongkong achter de schermen zonder enige twijfel zwaar moet gewogen hebben op die gesprekken. Maar geen woord hierover in onze media.

Opvallend was ook dat zowel het Brits-Canadese persbureau Reuters als The Financial Times met zogenaamd exclusieve berichten kwamen dat Carrie Lam wou ontslag nemen en door de Chinese regering ging afgezet worden. Verhalen die deels gebaseerd waren op een privaat gesprek van Lam met enkele toplui.

Hoe die media aan deze geluidsopname kwamen is natuurlijk een goede vraag. Had MI6 dit gesprek opgenomen en aan beide media gegeven? Waarschijnlijk. Wel stelde Carrie Lam dat men haar verkeerd had geciteerd. Een manipulatie dus. Het was duidelijk de bedoeling van die kranten en diegene die dat bandje doorspeelde om de positie van Carrie Lam te ondergraven. Maar het mislukte.

Interne spanningen

Ondertussen is Hongkong zwaar verdeeld. Bij de lokale verkiezingen voor de districtsraden haalde de oppositie tegen de regering van gouverneur Carrie Lam qua aantal verkozenen een klinkende overwinning en sleepte het 388 zetels in de wacht tegen 62 voor de regeringszijde.
Maar men gebruikt hier het Britse kiessysteem en dan is het essentieel ook naar het stemmenaantal te kijken en dan blijkt de verhouding wel anders. Zo haalde de oppositie 57,1 % en de regeringszijde 42,06%. Bovendien kwamen maar 2.629.202 mensen stemmen op een bevolking van ongeveer 7,53 miljoen mensen. In wezen kan men dan ook spreken van een verdeelde en vooral sterk gepolariseerde samenleving.

Zo publiceerde The Financial Times op 11 december het artikel ‘ Hong Kongers and Mainland Chinese go eyeball to eyeball at territory’s offices’. Waarbij het probleem van grote politieke meningsverschillen op de werkvloer beschreven werden en de acties die men hiertegen binnen de bedrijven poogde te nemen.

Duidelijk is dat Hongkong door het Amerikaans optreden plots erg instabiel is geworden en men een burgeroorlog zelfs niet meer kan uitsluiten. Vraag is ook wat er met die enkele duizenden jongeren die alles kort en klein sloegen en die om racistische reden anderen aanvielen moet gebeuren. Officieel werden 6.105 personen aangehouden waarvan 2.430 studenten (39,8%) van soms zelfs maar 12 jaar oud. Kunnen zij in Hongkong wel verder opgroeien?

De kwestie is ook dat Hongkong door zijn ligging praktisch voor zowat alles geheel afhankelijk is van China. En was Hongkong tot een goeie 15 jaar terug erg belangrijk voor China dan is dat belang nu al veel minder. De Chinese economie groeide vorig jaar met een 6,6% terwijl die van Hongkong met 3% groeide. De kloof tussen beiden wordt dus alsmaar kleiner.

Wat met de toekomst?

Bovendien heeft Deng Xiaoping in de jaren tachtig Shenzhen, het vroegere boeren- en vissersdorp naast Hongkong en toen goed voor een 30.000 inwoners, het statuut van vrijhandelszone gegeven.

De bevolking zou volgens Shenzhen zelfs gestegen zijn tot 20 miljoen. Een mogelijks overdreven getal maar het toont de nieuwe realiteit zelfs al zegt men in Hongkong dat Shenzhen nog niet kan tippen aan de kwaliteiten van de vroegere Britse kolonie. Wel heeft Shenzhen nu een bureel in Brussel en is het hier erg actief geworden.

Wat ook opviel is dat men in onze media dan wel beweert dat China een harde dictatuur is maar dat een blad als de South China Morning Post vrij correct over die rellen bericht en zelfs een voorkeur toont voor de opstandelingen. Dit terwijl de eigenaar Ali Baba van Jack Ma is, de Chinese multimiljardair. Het zou voor China een koud kunstje zijn om hem en zijn krant in de pas van China te doen lopen. Ze doen het echter niet. Opvallend.

Ook is de uitleveringswet als gevolg van de protesten in de vuilbak gegooid. Een voor de Hongkongse rechtstaat zware fout. Nu immers kunnen zelfs heel zware criminelen eens in Hongkong niet aan andere landen worden uitgeleverd. En dit niet alleen wat betreft China. Het betekent dus verregaande straffeloosheid. De tekst over deze kwestie van de Britse topjurist Grenville Cross hierover is boeiende lectuur. (10)

De grote vraag is natuurlijk hoe het met Hongkong nu verder moet. Blijft de VS China verder provoceren en wordt het Beijing teveel dan hebben we misschien wel een oorlog. Voorlopig lijkt de rust in de regio terug maar voor hoelang? Hongkong lijkt nu als een gewond dier en de vraag is of groepen als het Albert Einstein Institute het dier toch nog willen afmaken zoals jagers veelal doen.

Velen zien de toekomst van Hongkong daarom pessimistisch in. “Het wordt nooit meer als vroeger”, is hier de stelling. Anderen zoals de vroegere Belgische diplomaat Piet Steel (11) is dan weer optimistisch. Zo stelt hij: “Het gezegde is dat wie tegen Hongkong gokt altijd verliest.”

Een recente op vraag van de South China Morning Post gehouden opiniepeiling stelt dat de politieke oppositie de steun krijgt van 54% van de bewoners van Hong Kong. Met 5% die het zeer extreem geweld tegen politie met brandbommen en tegen individuen steunt. Waarbij 19% het vernielen van publieke eigendommen zoals openbaar vervoer aanvaardbaar acht en 25% indien dat gaat om eigendommen van handelszaken uit China. (12)

Een zeker niet onbelangrijk neveneffect van dit zeer agressief Amerikaans optreden wereldwijd is het verscherpte toezicht op de bevolking door de landen die de VS viseert zoals China, Venezuela, Iran en Rusland.

Elke vorm van dissidentie wordt bijna onmiddellijk met argusogen bekeken. De tolerantie ervoor is dus aan het verminderen. Het is dan ook een slechte zaak voor de persvrijheid want overal ziet men bij protesten op de achtergrond als gevolg daarvan al snel organisaties zoals het Albert Einstein Institute of een figuur als George Soros verschijnen. Terecht of ten onrechte.

[Post scriptum van de redactie van Uitpers: in Le Monde diplomatique van de maand december 2019 werd een zeer verhelderend artikel gepubliceerd van de hand van de Servische journaliste Ana Otasevic onder de titel “Changements de régime clés en main”. In dit artikel wordt Hongkong niet vernoemd, maar het legt het wereldwijde kluwen bloot van groepen, organisaties, stichtingen e.d. die met westers geld proberen regeringen die de westerse neoliberale lijn niet willen volgen, te ondermijnen, destabiliseren en omver te werpen. Officieel om de democratie en mensenrechten te bevorderen. Maar in feite met de bedoeling de Amerikaanse belangen en wereldheerschappij te verdedigen en China en Rusland te schaden. Denken we maar aan de “revoluties” in Servië,  Maar in feite met de bedoeling de Amerikaanse belangen en wereldheerschappij te verdedigen en China en Rusland te schaden. Denken we maar aan de “revoluties” in Servië, Georgië, Oekraïne… en nu aan bv. Venezuela, Bolivië en Ecuador. Officieel moeten die revoluties geweldloos zijn, maar in de praktijk wordt bruut geweld niet geschuwd. Er wordt zelfs nauw samengewerkt met dictatoriale Latijns-Amerikaanse regimes, die geen enkele boodschap hebben – integendeel – aan de door het Westen met de lippen beleden “waarden”.

Pittig detail: in het artikel wordt gezegd dat de Amerikaanse tak van de Koning Boudewijn Stichting tussen 2006 en 2015 2,5 miljoen dollar gaf aan het in 2003 in Belgrado opgerichte Centrum voor toegepaste niet gewelddadige acties en strategieën (Canvas) voor projecten in Syrië en Egypte. De leider van Canvas is nog altijd actief, de laatste tijd vooral in Venezuela. Hij is een vriend van Juan Guaidó, de man die zichzelf heeft uitgeroepen tot president in een totnogtoe vergeefse poging de zetelende president Nicolas Maduro omver te werpen.]

Voetnoten

1) Zij creëerden in 1832 Jardines & Matheson en waren een van de grootste handelaars in opium. Zij zijn nog steeds zeer prominent aanwezig in het Hongkongse straatbeeld met een torenhoge building Jardine House op Connaught Place. Het wordt nu geleid door Benjamin William Keswick, een nazaat. Als holding is ze in Hongkong en de wijde regio nog steeds erg actief met een grote variëteit aan activiteiten en met 469.000 personeelsleden. Opium behoort wel tot het verleden.

2) Er zijn meerdere systemen om het Chinese schrift om te vormen tot het Latijnse. Het eerste is via het Britse Wade-Giles systeem genoemd naar Thomas Wade en Herbert Giles en het tweede via het Chinese Hanyu Pinyin dat men officieel in 1979 in China invoerde. Er zijn hiernaast ook nog onder meer een Franse versie die echter amper gebruikt worden.

3) In Taiwan zijn er in essentie twee Chinese spreektalen, het lokale Taiwanees, dat verwant is met het Fujianees van de tegenover Taiwan liggende provincie Fujian. Toen in 1945 na de Japanse nederlaag Chiang Kai-shek en de Guomindang de macht in Taiwan overnamen werd het Taiwanees plots een verboden taal. Zeker vanaf 1949 toen na de nederlaag tegen de CCP Chiang Kai-shek zich met zijn leger op Taiwan terugtrok.
Pas in de jaren negentig toen de Guomindang haar dictatuur opgaf en het land democratiseerde kreeg het Taiwanees terug haar rechten en mocht er op radio en televisie naast het Mandarijn ook het Taiwanees gesproken worden. Op school werd men voordien soms zelfs gestraft wegens het spreken van het Taiwanees.

4) South China Morning Post, 22 juli 2014, Jeffie Lam en Joyce Ng, “Apple Daily head Jimmy Lai donated millions to pan-democrats, leaked files show”. 22 juli 2014.

5) Voltaire.net, 4 januari 2005, Thierry Meyssan, “The Albert Einstein Institution: non-violence according to the CIA”.  Het stuk bevat ook een repliek van Gene Sharp.
Het Albert Einstein Institute heeft niets met Albert Einstein te maken. Stichter Gene Sharp, die op 28 januari 2018 overleed, had volgens eigen zeggen ooit een gesprek met de man gehad. In 1960 gebruikte hij een voorwoord ondertekend door Einstein voor een van zijn boeken. De man was toen al vijf jaar dood. Maar de naam Einstein, die geweldloosheid predikte, klinkt natuurlijk mooi.

6) South China Morning Post, 16-12-2019, Alice Yan, “Hongkongers living in mainland China say safety and friendships are on the line amid protests”.

7) The Komisar Scoop, 20 oktober 2017, 100reporters, “The Man Behind the Magnitsky Act: Did Bill Browder’s Tax Troubles in Russia Color Push for Sanctions?”
Ook: The Komisar Scoop, 20 juli 2018, Lucy Komisar, “I’ve Been Browder’s Number One Journalist Critic for Two Decades. Here’s What President Trump Should Know About Handling Him”.
William (Bill) Browder is de man die het Amerikaans parlement overhaalde om de zogenaamde Magnitsky Wet in te voeren, een serie Amerikaanse strafmaatregelen tegen Rusland. Het verhaal over William Browder zoals onze massamedia dat brengen is dan ook een mooi stukje fictie. Men ging in het Europees parlement een film over William Browder tonen maar dat werd op het allerlaatste ogenblik verhinderd.
Toen het Internationaal Consortium van Onderzoeksjournalisten (ICIJ) met de zogenaamde Panama Papers rond het Panamese zakenkantoor Mossack Fonseca kwam verwittigde men vooraf Bill Browder die dan ook netjes in de zaak verborgen bleef. Dit consortium werkt met financiële steun van o.m. George Soros wiens Open Society nauw samenwerkt met de NED. Het ICIJ wordt in de pers dan ook omhoog geprezen.

8) Joshua Wong is tegenwoordig wat voorzichtiger geworden en ontkent nu voor onafhankelijkheid te zijn. Hij moet kortelings voor de rechter verschijnen en mag Hongkong zolang niet meer verlaten.

9) Deutsche Welle, 9 november 2018, Kill Zone, Tim Sebastian, ”Will violence kill Hong Kong’s pro-democracy movement?” Gesprek met de twintigjarige Joey Siu, dienstdoend extern vice-voorzitter van het provisioneel comité van de City University Union. “Jullie willen een rechtstaat maar eisen amnestie voor al jullie zware misdaden”, stelde Tim Sebastian.
Ze was recent ook in het Amerikaans parlement waar ze als speciale gast de debatten voor sancties tegen Hongkong mocht meemaken. Tim Sebastian werkte vroeger voor de BBC. Het gesprek is merkwaardig door de mimiek van de dame die ondanks haar jonge leeftijd soms wel beseft wat ze wel en niet mag zeggen. Maar de ontmaskering is wel totaal. Ook de wijze van interviewen door Tim Sebastian is meesterlijk.

10) China Daily, Hong Kong, 12 juni 2019, Grenville Cross. “Fugitive surrender: Rights and responsibilities”.
Het betreft een lezing gegeven voor een forum over de kwestie van de toen voorliggende wet over de uitlevering van misdadigers. Daarin bespreekt hij in detail alle maatregelen die men in Hongkong nam om misbruiken te voorkomen en hoe de huidige toestand in een aantal gevallen zorgt voor straffeloosheid. Ook bespreekt hij in detail de evolutie van het Chinese rechtssysteem. Een verhaal dat mijlenver afstaat van de karikatuur die onze media ervan maken.
Grenville Cross werd in 1997 na de machtsovername het eerste hoofd van de DPP, de dienst die instaat voor het vervolgingsbeleid van het gerecht. Men kan hem zien als een soort procureur-generaal. Hij is een zowel in Hongkong als in de Angelsaksische wereld veel gelauwerde jurist.
Het probleem rond die uitleveringswet ontstond toen Chan Tong-kai, een 20-jarige Hongkongse student, in Taiwan zijn zwangere verloofde ombracht – ze verwachte een kind van een ander – en nadien naar Hongkong op de vlucht sloeg. Waar men hem omwille van het gebrek aan een uitleveringswet alleen voor kleine criminele feiten kon veroordelen.
Gezien de herrie rond die zaak heeft hij zichzelf uiteindelijk overgegeven aan de Taiwanese autoriteiten. Hierbij dient men te weten dat onder meer ook de VS een uitleveringsverdrag heeft met China en al vermeende misdadigers aan dit land uitleverde.

11) Piet Steel was in 1997 bij de teruggave van Hongkong aan China er Belgisch consul-generaal. Hij is nu onder meer voorzitter van de Belgium-Hong Kong Society en een man met een grote kennis van de regio.

12) South China Morning Post, 21 december 2019, Sum Lok-kei, “Nearly a fifth of Hong Kong voters say they support violent actions by protesters, such as attacking opponents or hurling petrol bombs and bricks”.
Het probleem is hier wel dat de krant geen enkele informatie geeft over hoe die opiniepeiling verliep. Was ze via het internet en hoeveel personen men ondervroeg blijven zo onbeantwoord. En dat zijn toch belangrijke gegevens om dit verhaal naar waarde te kunnen inschatten.

Zie ook

Hongkong, ook al een complot… Enkele betogers in Hongkong droegen de voorbije weken Britse vlaggen en Amerikaanse symbolen mee, genoeg om veel linkse mensen buiten Hongkong op stang te jagen. En om te speuren naar andere elementen die de Chinese bewering moeten staven dat het hie...