Mélenchon en democratie

Facebooktwittergoogle_plusmail

Jean-Luc Mélenchon krijgt steeds meer kritiek uit eigen rangen. Enkele kopstukken van La France insoumise (LFI) nemen het niet langer dat hij op eigen  houtje beslissingen neemt en die bekendmaakt zonder ook maar één instantie te raadplegen. Het pro leem is dat LFI geen instanties heeft. LFI leeft in “une structure gazeuse”, maar wel met één chef, Mélenchon. Terloops, insoumis betekent ook ‘onhandelbaar, stijfkoppig, eigenwijs.

Verscheidene kopstukken van LFI hebben in een interne brief lucht gegeven aan hun ongenoegen over die autoritaire gang van zaken. Onder hen Charlotte Girard, verantwoordelijke voor het programma van de beweging. Aanleiding voor hun brief was een tweet van Mélenchon waarin hij aankondigde dat François Cocq geen deel meer uitmaakt van “les insoumis”.

Cocq had net als een “insoumis”, (vrij, ononderworpen), een interview gegeven op de zender CNews. Cocq was tot dan een van spreekbuizen van LFI. Niet langer volgens Mélenchon die uitviel tegen “die nationalist die durft te spreken uit naam van les insoumis”. Later zei Manuel Bompard, naaste medewerker van Mélenchon, dat Cocq nog steeds deel uitmaakt van LFI.

Alleen

Verwarring troef dus. Dat heeft ook te maken met de onduidelijke politieke positie van LFI rond enkele belangrijke thema’s. Daaronder de positie tegenover de EU waarin verscheidene ‘insoumis’ zeer “soevereinistisch” zijn. Er zijn ook duidelijke meningsverschillen rond migratie. Er is de vraag of LFI voor linkse eenheid is ofwel optreedt als de stem van “le peuple”. Daaraan verbonden de kwestie of LFI allianties sluit ter linkerzijde, dan wel alleen de strijd, ook de verkiezingen, intrekt. LFI, althans Mélenchon, lijkt vastbesloten alleen naar de Europarlementsverkiezingen te trekken, wellicht een van zeven of de acht linkse lijsten.

Maar in een “structure gazueuse”, vaagweg gestructureerd rond Internet, is geen duidelijk debat daarover mogelijk. Men kan toch moeilijk de fractie in de Assemblée met zijn 17 leden als de vertegenwoordiging van de insoumis zien. Het gevolg is dat Mélenchon via zijn vele volgers op twitter zijn beslissingen meedeelt. Doet dat niet denken aan Donald Trump?

Zie ook

“Nieuwe politiek” als democratische il... De crisis van de klassieke politieke wereld en van de democratische instellingen, heeft veel nieuwsoortige politieke bewegingen verwekt. De representatieve democratie kraakt, bewegingen bouwend op “sociale media” zouden ‘de democratie’ nieuw leven mo...
Freddy De Pauw was van 1972 tot 2002 redacteur buitenland bij De Standaard. Hij volgde jarenlang Centraal- en Oost-Europa, een groot deel van Azië (o.m. China) en Italië. Hij publiceerde o.m. bij het Davidsfonds ‘Volken zonder Vaderland’ over de ‘etnische kwesties’ in Centraal- en Oost-Europa; De firma maffia; Italië, moeder van alle smeer; Russische mafija; Handelaars in mensen; Maffia in België en Handelaars in nieuws over trens in de berichtgeving. Werkt sinds de start in 1999 mee aan Uitpers.