Voorwaardelijke wijze

Facebooktwittergoogle_plusmail

Vladimir Poetin, schuldig. Antisemitisme, schuldig. Na de gifaanslag in het Engelse Salisbury op Skripal, vader en dochter, en de afschuwelijke moord op de 85-jarige Mireille Knoll in Frankrijk, kwam snel de veroordeling.

“We wachten op de bewijzen”, reageerde de Griekse regering op de aandrang vanuit Brussel om Russische diplomaten uit te wijzen. De Russische verklaringen worden afgedaan als propaganda. Want het kan niet anders, alles wijst in de richting van het Kremlin. Dat “alles”, dat zijn dan vermoedens. Alhoewel ze in Londen, Washington en Brussel ook wel goed weten dat geheime diensten en agenten al wel eens op eigen houtje handelen, soms denkend dat de baas daarmee een plezier te doen.

Maar Londen en co zijn bijzonder affirmatief: het kan niet anders. We moeten maar eens tonen hoe eensgezind we zijn. En voor VS-president Donald Trump is dit een gelegenheid om te bewijzen dat hij niet bevriend is met Poetin, zeker nadat hij die had gelukgewenst met zijn herverkiezing.

Dus geen voorwaardelijke wijs. Ook niet bij de barbaarse moord op de joodse Mireille Knoll. Onmiddellijk is opgroepen tot een krachtig antwoord op het antisemitisme, ook al is er alleen maar een vermoeden dat dit meespeelde. Want een van de vermoedelijke daders, eerder veroordeeld voor seksuele aanranding, kende het slachtoffer erg goed, er kunnen mogelijks persoonlijke motieven hebben meegespeeld.

De overkoepelende joodse organisatie Crif riep onmiddellijk op tot een mars tegen het antisemitisme.  Antisemitisme moordt, dat is zo duidelijk als iets, het kan niet scherp genoeg worden veroordeeld. Maar ik denk terug aan 2005, toen Marie L. Frankrijk in rep en roer zette toen ze liet zien hoe anti-semitische jongeren een hakenkruis op haar buik hadden gekerfd. Ca suffit, schreef Le Monde, en De Morgen nam dat over. President Chirac en het parlement legden plechtige verklaringen af. Drie dagen later bekende Marie L. dat ze zelf dat hakenruis had aangebracht. Toen schreef Le Monde in een zelfkritiek: we hadden de voorwaardelijke wijze moeten gebruiken.

Intussen heeft de Crif La France insoumise van Jean_Luc Mélenchon verboden deel te nemen aan de mars. De reden: Mélenchon steunt boycotoproepen tegen Israël. De Crif profiteert er dus van om nogmaals kritiek op Israël gelijk te stellen met antisemitisme.

.

Freddy De Pauw was van 1972 tot 2002 redacteur buitenland bij De Standaard. Hij volgde jarenlang Centraal- en Oost-Europa, een groot deel van Azië (o.m. China) en Italië. Hij publiceerde o.m. bij het Davidsfonds ‘Volken zonder Vaderland’ over de ‘etnische kwesties’ in Centraal- en Oost-Europa; De firma maffia; Italië, moeder van alle smeer; Russische mafija; Handelaars in mensen; Maffia in België en Handelaars in nieuws over trens in de berichtgeving. Werkt sinds de start in 1999 mee aan Uitpers.